ഒരു രാജിയും ചില ചോദ്യങ്ങളും

Be Sociable, Share!

• 

വരുന്ന പ്രസിഡന്‍റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കോണ്‍‍ഗ്രസ് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയും, മന്‍മോഹന്‍ സിംഗ് സര്‍‍ക്കാരിലെ ധനകാര്യ മന്ത്രിയുമായിരുന്ന പ്രണബ് മുഖര്‍ജിയെ പിന്തുണയ്ക്കാനുള്ള സിപിഐ(എം) തീരുമാനത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചുകൊണ്ട്‌ പാര്‍‍ടിയില്‍ നിന്നും രാജിവച്ച പ്രസേന്‍ജിത്ത് ബോസിന്‍റെ നടപടിയെ കുറിച്ച് ഫെയ്സ്ബുക്കില്‍ വന്ന ഒരു കമന്‍റ് ആണ് ഈ കുറിപ്പിനാധാരം. സിപിഎമ്മിന്‍റെ  തീരുമാനവും, പാര്‍ടിയുടെ പ്രാഥമികാംഗത്വത്തില്‍ നിന്നും രാജിവയ്ക്കാനുള്ള ബോസിന്‍റെ തീരുമാനവും ഇതിനകം തന്നെ പലയിടങ്ങളിലും ചര്‍ച്ചയായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പാര്‍ടിയുടെ റിസര്‍ച്ച് കൌണ്‍സിലിന്‍റെ മുന്‍ കണ്‍വീനറും, ശ്രദ്ധേയമായ പല ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും വഹിച്ചിട്ടുള്ളയാളുമായ ബോസ് പാര്‍‍ടി തീരുമാനത്തില്‍ നടുക്കം രേഖപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് പാര്‍ടിക്കയച്ച കത്ത് (Grave Error) ‘പ്രഗതി’ വെബ്സൈറ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.

പാര്‍ടി തീരുമാനം ഇരുപതാം പാര്‍ടി കോണ്‍ഗ്രസില്‍ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തിനെതിരാണെന്നും, പാര്‍ടി നയത്തിന്റെ ലംഘനമാണെന്നുമാണ് കത്തില്‍ ബോസ് പറയുന്നത്. മാത്രമല്ല, ഇടതുപക്ഷഐക്യത്തെ പോലും അപകടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കോണ്‍ഗ്രസ് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയെ പിന്തുണയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്തായിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു. പാര്‍ടി നേതൃത്വം 2007 മുതല്‍ ഒന്നിനു പുറകേ ഒന്നായി തെറ്റുകള്‍ ചെയ്യുകയാണെന്നും, പാര്‍‍ടി പ്രവര്‍‍ത്തകര്‍ ഇതില്‍ നിരാശരാണെന്നും ബോസ് പറയുന്നു. മുഖര്‍ജിയെ പിന്തുണയ്ക്കാനുള്ള തീരുമാനം മറ്റൊരു തെറ്റാണ്.

ബോസിന്റെ കത്തു പലവിധത്തിലുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തി. അതില്‍ പ്രമുഖം മുംബയിലെ റ്റാറ്റ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് സോഷ്യല്‍ സയന്‍സസിലെ അസ്സോസിയേറ്റ് പ്രൊഫസ്സറും പ്രമുഖ ഇടതുപക്ഷ ചിന്തകനുമായ ആര്‍. രാമകുമാര്‍ ഫെയ്സ്ബുക്കില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കുറിപ്പാണ്. ബോസ് ഉയര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന ആശയപരമായ വിഷയങ്ങളെ കുറിച്ച് കാര്യമായൊന്നും പറയാതെ, ബൂര്‍ഷ്വാ അസ്തിത്വ പ്രതിസന്ധിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശ്നമെന്നാണ് രാമകുമാര്‍ (റാം) പറയുന്നത്. പാര്‍ടി യാതൊരു വിശ്വാസ്യതാ പ്രതിസന്ധിയും നേരിടുന്നില്ലെന്നും, പാര്‍ടി ദരിദ്രജനവിഭാഗത്തിന്റെ ബൃഹത് സംഘടനയാണെന്നും (colossal organization) റാം പറയുന്നുണ്ട്. ഫെയ്സ്ബുക്കില്‍‍ (പാര്‍ടി തീരുമാനത്തെ വിമര്‍ശിച്ചു കൊണ്ട്) കമന്റിടുന്ന “പുസ്തകപുഴു”ക്കളോട് റാം പറയുന്നത്, “നിങ്ങളുടെ ബൗദ്ധിക സ്വയംഭോഗം (intellectual masturbation) തുടരട്ടെ” എന്നാണ്. ബോസിനോട് തിരക്കിട്ടു ഗുഡ്ബൈ പറയുന്ന റാം, ഇനി താങ്കളെ പാര്‍ടിക്കു സൗജന്യ ഉപദേശം നല്‍കുന്നവനായി (വലതുപക്ഷ) ബൂര്‍ഷ്വാമാധ്യമങ്ങളില്‍ കാണാം എന്നുകൂടി പറയുന്നുണ്ട്.

വലുപ്പച്ചെറുപ്പം
പ്രത്യയശാസ്ത്ര വ്യതിയാനത്തെ പറ്റി വിമര്‍ശനമുയരുമ്പോഴൊക്കെ അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാനായി ചരിത്രത്തില്‍ പലരും ഉയര്‍ത്തിയിട്ടുള്ള വാദമാണ് ഈ ഭീമന്‍ സംഘടനാബലത്തെ പറ്റിയുള്ള ആത്മവിശ്വാസം. ഇതേവാദം തന്നെയായിരുന്നു 1950കളില്‍ യൂറോപ്പിലെ ഒട്ടുമിക്ക കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ടികളും ഉയര്‍ത്തിയിരുന്നത്. താരതമ്യേന ശക്തമായിരുന്ന പോര്‍ച്ചുഗലിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ടി വരെ ഇതുതന്നെയാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഇന്ന് മൊത്തം യൂറോപ്പ് പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഈ കൂറ്റന്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ടികള്‍ എവിടെ? അക്കൂട്ടരുടെ വമ്പന്‍ സംഘടനാബലം വെല്ലുവിളികളെ അതിജീവിക്കാന്‍ സഹായിച്ചോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ട്? സിപിഎമ്മിനേക്കാള്‍ വലിയ കൊളോസല്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടികള്‍ ചരിത്രത്തില്‍‍ എത്രയുണ്ടായിരുന്നു? അവയുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയെന്ത്? പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടിക്കും മുന്നോട്ടു പോകാനാകില്ല എന്നുതന്നെയല്ലേ ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നത്?

എന്തിനധികം; സിപീമ്മിന്റെ പ്രമുഖ നേതാവ് സീതാറാം യെച്ചുരി റൊമാനിയയില്‍ പോയി തിരികെ വന്ന് ചെഷസ്ക്യൂവിന്റെ ഭരണം ഗംഭീരമാണ് എന്ന് ലേഖനമെഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് റൊമാനിയ വീഴുന്നതും ചെഷസ്ക്യൂ വധിക്കപ്പെടുന്നതും. ഗ്ലാസ്സ്നോസ്റ്റ് പെരെസ്ട്രോയ്ക: ‘സോഷ്യലിസം പരപ്പില്‍ നിന്ന് ആഴത്തിലേക്ക്’ വളരുന്നു എന്ന് ഇഎംഎസ് ലഘുലേഖ എഴുതിയതിനു പിന്നാലെയാണ് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ വീഴുന്നത്; ഗെനാഡി യനായെവിന്റെ അട്ടിമറി സോഷ്യലിസത്തിന്റെ തിരിച്ചു വരവായി പുകഴ്ത്തി നാല് നാഴിക കഴിയുമ്പോഴേക്കുമാണ് യെല്‍ത്സിന്റെ അട്ടിമറി വരുന്നത്. ഇങ്ങനെ സാര്‍വദേശീയ സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ മനസിലാക്കാനും ശരിയായ വിലയിരുത്തലിലും നിഗമനത്തിലും എത്താനും സാധിക്കാതെ യാന്ത്രികമായി സ്വന്തം ഇച്ഛയുടെ ദിശയില്‍ സഞ്ചരിക്കാന്‍ സിപിഎമ്മിനെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം എന്തെന്ന അന്വേഷണമാണ് പതിനാലാം പാര്‍ടി കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ പാര്‍ടി അല്പം ആത്മവിമര്‍ശപരമായിക്കൂടി പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി ഒരു രേഖ അംഗീകരിക്കുന്നതിലേക്ക് എത്തിയതിനു കാരണം.

‘ചില പ്രത്യയ ശാസ്ത്ര പ്രശ്നങ്ങളെപറ്റി’ എന്ന ആ രേഖ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ പല കാര്യങ്ങളും അടിസ്ഥാനപരവും, കാതലായ അഴിച്ചു പണി ആവശ്യപ്പെടുന്നതും, യാന്ത്രിക ഭൗതികവാദ സമീപനത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തിരുത്താന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നതുമായിരുന്നു. ഇത് ഗൗരവമാര്‍ന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്ര ശാക്തീകരണത്തെയും, അതിലൂന്നിക്കൊണ്ട് (പ്രായോഗിക പ്രവര്‍ത്തന പരിശീലനത്തോടൊപ്പം) വളര്‍ത്തേണ്ട കേഡര്‍ ലൈനിനെയും അടിവരയിട്ടു കൊണ്ടുള്ളതുമായിരുന്നു. അതായത്, 1960ലെ മോസ്കോ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ വിലയിരുത്തലാണ് നവ സ്വതന്ത്രരാജ്യങ്ങളിലുള്‍പ്പെടെ ബോധപൂര്‍വ വര്‍ഗസമരത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെ ചുരുക്കിക്കാട്ടുകയും, ‘ലോക വിപ്ലവം ഇതാ ഇങ്ങെത്തി’ എന്ന രീതിയില്‍ സാമൂഹ്യമാറ്റത്തെ ‘സ്വാഭാവിക സാധ്യതയായി’ (‘സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ശാക്തിക ബലാബലം അത്രമേല്‍ സാമ്രാജ്യത്വബലത്തിന് മേല്‍ ആധിപത്യത്തില്‍ വന്നതായും, ഒരൊറ്റ സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ രാഷ്ട്രത്തിലും മുതലാളിത്ത പുനസ്ഥാപനം സാധ്യമല്ല’ എന്നും കണ്ടതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍) ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്തതെന്നും അതിന്റെ സ്വാധീനം സിപിഎമ്മിനും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നും ആ രേഖയില്‍ സ്വയംവിമര്‍ശം ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ, സോവിയറ്റ്‌ യൂണിയന്റെ വീഴ്ചയും സോഷ്യലിസത്തിന്റെ താത്കാലിക തിരിച്ചടിയും എത്രമാത്രം ഗൗരവാവഹമായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര, സൈദ്ധാന്തിക, ആത്മപരിശോധനയും പുനപ്പരിപ്പ്രേക്ഷ്യ സ്വാംശീകരണവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

എന്നാല്‍ അതേ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ പുച്ഛത്തോടെ തള്ളിക്കളയാനുള്ള ശ്രമമാണ് വിമര്‍‍ശകരാകുന്ന പുസ്തകപുഴുക്കളുടെ ‘ബൗദ്ധിക സ്വയംഭോഗ’ത്തെ പറ്റിയുള്ള ആക്ഷേപ പ്രയോഗത്തിലുള്ള പോളമിക്കല്‍ ആക്രമണത്തില്‍ തെളിയുന്നത്. കാള്‍ കൌട്ട്സ്കി ഇതേ തെറ്റാണ് ചെയ്തത്. തന്റെ “Left in Decline” എന്ന പ്രബന്ധത്തില്‍ ഇടതുപക്ഷ ചിന്തകനും സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞനുമായ പ്രഭാത് പട്നായിക് ‘റോസ ലക്സംബര്‍ഗ്’ (1986) എന്ന സിനിമയിലെ രംഗത്തെ കുറിച്ചു പറയുന്ന ഭാഗം ഇവിടെ ചേര്‍ത്തു വായിക്കാവുന്നതാണ്. ജര്‍മനിയിലെ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് നേതൃത്വം ഒരു ഭക്ഷണമേശയ്ക്കു ചുറ്റുമായി ഇരിക്കുകയാണ്. പാര്‍ടിയുടെ വിപ്ലവ പാരമ്പര്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ പറ്റി ക്ലാര സെറ്റ്കിനുമായും, ഫ്രാന്‍സ് മെഹ്റിംഗുമായും ചര്‍ച്ചയിലേര്‍പ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ലക്സംബര്‍ഗിനോട് കൗട്സ്കി പറയുന്നു: “റോസാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങള്‍ സ്ത്രീകളുടെ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ ഇടപെടാത്തത്?” കൗട്സ്‌കിയുടെ ചോദ്യത്തിലെ വെളിപ്പെടാത്ത ഭാഗമിങ്ങനെയാണ്: “നിങ്ങള്‍ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും വിപ്ലവത്തിനെക്കുറിച്ചും സാമ്രാജ്യത്വത്തെക്കുറിച്ചും ഉത്കണ്ഠപ്പെടുന്നത്.” പാര്‍ടിയെ വിമര്‍ശിക്കുന്ന സഖാക്കളോടു പോലും, നിങ്ങള്‍ ഉത്കണ്ഠപെടേണ്ടതില്ലെന്നും, നിങ്ങളുടെ “ബൗദ്ധിക സ്വയംഭോഗം” തുടരട്ടേ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ വരുന്നത് കൗട്സ്കിയുടെ വാദമുഖങ്ങളാണ്. സോവിയറ്റ് യൂണിയനും അതിനെ നയിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടിയും എങ്ങനെ മാഞ്ഞുപോയി എന്ന കാര്യം മനസിലാക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന കൂട്ടരാണ് ജനപിന്തുണയുണ്ടെങ്കില്‍, തടിയന്‍ സംഘടന ഉണ്ടെങ്കില്‍‍, പാര്‍‍ടി നിലനിന്നോളും എന്ന് ആശ്വസിക്കുന്നത്.

ഇടതുപക്ഷം ചെയ്യേണ്ടത്
ഇവിടെ ഇന്നത്തെ ആഗോള/ആഭ്യന്തര സാമ്പത്തിക സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചു കൂടി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്താണ് ഇന്ന് അന്തര്‍ദേശീയ മൂലധനത്തിന്റെ അവസ്ഥ? നവലിബറലുകള്‍ പാടിപ്പുകഴ്ത്തിയ ഇന്ത്യന്‍ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയുടെ കഥ അതിവേഗം വെറുമൊരു പാഴ്കിനാവായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍  പ്രതിസന്ധി ശക്തിപ്പെടാന്‍ പോകുകയാണ് എന്നത് ശരിയാണോ? അപ-വ്യവസായവല്‍കരണം തീവ്രമാവാനും, തൊഴിലില്ലായ്മ പൊട്ടിത്തെറിയിലേക്കു നീങ്ങാനും ആണ് സാധ്യത (കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിലെ വ്യവസായിക വളര്‍ച്ചാ നിരക്കും, കഴിഞ്ഞ പാദവര്‍ഷത്തിലെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചാ നിരക്കും ധനമൂലധനത്തെ പോലും ഞെട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു) എന്നത് ശരിയാണോ? ഇതൊക്കെയല്ലേ ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളുമ്പോള്‍ രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും പ്രമുഖമായ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനം പരിശോധിക്കേണ്ടത്? അതിനെ പറ്റിയല്ലേ വേവലാതി കൊള്ളേണ്ടത്? ഈ ഗൗരവാവഹമായ സാഹചര്യത്തെ കയ്യാളാനും മാറ്റിത്തീര്‍‍ക്കാനും പ്രാപ്തമായ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വമല്ലേ ഉയര്‍ന്നു വരേണ്ടത്? അതില്ലാതെ, ‘തടിയും’ ‘വണ്ണവും’ ഉണ്ടായിട്ടോ, ഇന്ന് ജനങ്ങള്‍ അണിനിരന്നിരിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ടോ മാത്രം കാര്യമുണ്ടോ? (അജീര്‍‌ണ്ണവും ദുര്‍മ്മേദസ്സും രണ്ടും ആരോഗ്യത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല എന്നു പഴമക്കാര്‍ പറയും)

ഇക്കാര്യങ്ങളിലേക്കെല്ലാം വെളിച്ചം വീശുകയാണ് ബോസിന്റെ രാജി എങ്കില്‍ അതു ശക്തമായ  രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനമാണ്. (തീര്‍ച്ചയായും താന്‍ ഒരു കരിയറിസ്റ്റ് അല്ല എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന നടപടികൂടിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. യൂജീസി സ്പോണ്‍സേഡ് വിപ്ളവങ്ങളുടെ കാലത്തു ബോസിനെപ്പോലുള്ളവര്‍ അപവാദമാണ്). വിപ്ലവ സാമൂഹ്യമാറ്റത്തിന്റെ പാതയില്‍ അദ്ദേഹം നിലകൊള്ളുകയും, മാര്‍‍ക്സിസം-ലെനിനിസത്തെ തുടര്‍‍ന്നും അതിനായുള്ള ആയുധവും ജീവിത വീക്ഷണവുമായി കാണുമെങ്കില്‍, വളരെ തിരക്ക് പിടിച്ചു ആരും അദ്ദേഹത്തോട് ഗുഡ്ബൈ പറയുകയോ, ഇനി ബൂര്‍‍ഷ്വാ മാധ്യമങ്ങളില്‍ കാണാം എന്ന് നിശ്ചയിക്കുകയോ വേണ്ടതില്ല. ഇനി അതല്ല ഉദ്ദേശ്യം എങ്കിലങ്ങനെ.

ഇങ്ങിനെ തിരക്കിട്ടുള്ള ഗുഡ്ബൈ പറച്ചിലിനെ സംഘടനയെ സംബന്ധിച്ച എക്സ്ക്ലൂസിവ് റ്റാക്റ്റിക്സ് അഥവാ ‘വിത്ത്‌വല്‍കരണം’ (അതായത്, സസ്യത്തിന്റെ ഗുണഗണങ്ങളെ വിത്ത് കോശത്തിലേക്ക് ചുരുക്കി സംരക്ഷിക്കുക) എന്നു വിളിക്കാം. ഇതില്‍ നിന്നു തന്നെ ലെനിനുമായി ഇക്കൂട്ടര്‍ക്കുള്ള ദൂരം നമുക്ക് വെളിവാകുന്നുണ്ട്‌. ലെനിന്‍ സഖാക്കളെ — വഴക്കടിച്ചും പിരിഞ്ഞും പോയവരെ പോലും — ട്രോട്സ്കിയുള്‍പ്പെടെ, വീണ്ടും വീണ്ടും വാഗ്വാദങ്ങളിലൂടെ തിരികെ നേടുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു ഒരു തടിയന്‍ പാര്‍‍ടിയുടെ എക്സ്ക്ലൂസിവ് നേതൃത്വം അല്ല വേണ്ടിയിരുന്നത്; റഷയിലെ വിപ്ലവമായിരുന്നു. അതിനു കെല്‍പുള്ള ചലനാത്മകവും ജീവസുറ്റതുമായ ആധുനിക വ്യവസായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയെ ആയിരുന്നു; (അനേകായിരം അംഗങ്ങളും രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യപ്പെട്ട സായുധ സൈന്യവും പോലുമുള്ള കൌട്സ്കിയുടെ ജര്‍മന്‍ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റ്‌ പാര്‍ടി പോലൊന്നല്ല). അതിനുള്ള ഒറ്റ ഘടകത്തെയും നഷ്ടമാക്കാന്‍ അദ്ദേഹം തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

അതായത്, വളരെ വേഗം മൂര്‍ച്ഛിക്കുന്ന റഷന്‍ പ്രതിസന്ധിയും, ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ജീര്‍ണോന്മുഖതയോടെയുള്ള വളര്‍ച്ചയും പരസ്പര ബന്ധിതമായി കാണാനും, അതിന്റെ ചലനനിയമങ്ങളെ ശരിയായി മനസിലാക്കി വൈരുധ്യാത്മക യുക്തിയോടെ സമര്‍ത്ഥിച്ച് സ്ഥാപിക്കാനും, സര്‍വോപരി, ബോള്‍ഷവിക്കുകളുടെ എല്ലാ അടവുകളെയും (പാര്‍‌ലമെന്ററി അടവുകളെ പ്രത്യേകിച്ചും) ഈ കാഴ്ചയ്ക്ക്  വിധേയപ്പെടുത്തി നിര്‍ത്താനും കഴിഞ്ഞയാളാണ് ലെനിന്‍. ഗോര്‍ക്കിയെയും, സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ വിപ്ലവകാരികളുടെ ബോള്‍ഷെവിക് പക്ഷാഭിമുഖ്യമുള്ള വിഭാഗങ്ങളെയും അദ്ദേഹം നേടിയെടുത്തതും അങ്ങനെയാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍, വലത്തു നിന്ന് — മെന്‍ഷെവിക് പക്ഷത്തുനിന്നു — ട്രോട്സ്കിയെയും, ഇടത്ത് നിന്ന് സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ റവല്യൂഷനറികളിലെ ഒരു വിഭാഗത്തിനേയും നേടിയെടുക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞത് കഷ്ടപ്പെട്ട് അനിഷ്ടക്കാരെയൊക്കെ പുറത്താക്കി ‘പാര്‍ടി’ സംരക്ഷിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. കര്‍ഷകരെയും ആദിമനിവാസികളെയും ദേശീയ, എത്നിക്, മത ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയുമെല്ലാം സംരക്ഷിക്കാന്‍ പ്രോലിറ്റെറിയന്‍ കോര്‍ ആണ് പ്രാഥമിക ആവശ്യമെന്ന്, ബൂര്‍ഷ്വാ പ്രതിസന്ധി മൂര്‍ച്ച്ചിക്കുന്ന റഷയില്‍ അതിനാണ് പ്രാമുഖ്യമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിനു പ്രഥമസ്ഥാനം നല്‍കുകയായിരുന്നു.

ഇന്ന്, ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനയെ പിടിച്ചു നൂറുതവണ ആണയിടുന്നവര്‍ ഇക്കാര്യം മറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലെനിനിസം അടിസ്ഥാനപരമായി മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ തുടര്‍രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ്. അതില്ലാതെ ലെനിനിസ്റ്റ് പാര്‍ടി വീഞ്ഞില്ലാതെ വീഞ്ഞുഗ്ലാസ് പോലെയാണ്. ഒരിക്കലും അതില്‍ വീഞ്ഞ് ഒഴിക്കുന്നില്ലെങ്കിലോ? അത് വെറും കാലി ഗ്ലാസ് മാത്രമായിരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക എന്ന് വിത്ത്‌കോശ വാദികള്‍ അറിയുന്നില്ല. ഈ വിത്ത്‌കോശ വാദം ബോസിനെപ്പോലെ ‘രാജിയായുധം’ പ്രയോഗിക്കുന്നവരോട് സ്വാഭാവികമായും വിയോജിക്കുന്നവരെകൂടി ‘രാജിയായുധ’വാദികളാക്കുകയാണുണ്ടാവുക. കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ടിയെ അച്ചടക്കമുള്ള വിപ്ലവ സൈന്യമായി കാണുമ്പോഴും, സംഘടിത ആധുനിക വ്യവസായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗം കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ടിയെ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ടികളുടെ തന്നെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആധുനിക, ശാസ്ത്രീയ, സംഘടിത മാതൃകയായും കാണും. പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനം പാര്‍ടിയെ തേടി വന്നപ്പോള്‍ തിരസ്കരിച്ചതിനെ പറ്റി ജ്യോതി ബസു ‘ചരിത്രപരമായ വിഡ്ഢിത്തം’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ‘അച്ചടക്കത്തിന്റെ ഖഡ്ഗം  അലൂമിനിയംപട്ട പോലെ വളഞ്ഞത് എന്തേ’ എന്ന ചോദ്യത്തോട് എന്ത് ന്യായമാണ് പറഞ്ഞത്? നയം സ്വീകരിച്ചു, ബസുവും അതംഗീകരിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിച്ചു എന്നല്ലേ. പിന്നെ, വിമര്‍ശാഭിപ്രായങ്ങള്‍ പുറത്ത് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആ നയത്തിന് വ്യത്യാസം ഉണ്ടാവുന്നില്ല. അതിനാല്‍ അതിന്റെ പേരില്‍ നടപടി ആവശ്യമില്ല എന്ന മട്ടിലാണ് പാര്‍ടി നിന്നത്.

ഇന്ന്, ബോസ് രാജി വച്ചു പോയത് ബൂര്‍ഷ്വാ പാര്‍ടികളെ സഹായിക്കനോ കരിയറിസ്റ്റ് താത്പര്യത്തിനോ ആണോ? അത് പരിശോധിക്കൂ. അല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റേത് വലതു അവസരവാദമോ, അരാജക കാഴ്ചപാടോ ആണോ? ഇത് രണ്ടുമല്ലെന്നാണ് ഇതെഴുതുന്നതു വരെയുള്ള അനുഭവം. പാര്‍ടി സ്വീകരിച്ച അടവിനെ പറ്റി, അതിനു മുന്‍പ് പാര്‍ടി തന്നെ വീഴ്ച്ചകളായി കണ്ട പല അടവുകളെയും പറ്റി, അദ്ദേഹത്തിനു ഉള്ള കടുത്ത അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളാല്‍  ആണ് രാജിയെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തെ ‘കുലംകുത്തി’ ആക്കിയെ അടങ്ങൂ എന്ന വാശിയില്‍ പല്ലിറുമ്മുന്നതിലാണ് അശ്ലീലം. ആധുനിക വ്യവസായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ വര്‍ഗസ്വഭാവമല്ല, അത്.

മറ്റൊരു അപകടം
ഇനി റാമിന്റെ കമന്റില്‍ മറ്റു ചില വലിയ അപകടങ്ങള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നില്ലേ എന്നും സന്ദേഹിക്കാം. തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ പാര്‍ടിയാണ് പ്രാഥമികമായി കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ടി എന്നത് കൗശലപൂര്‍വം മറയ്ക്കാനും കൂടിയാണോ ഇത് ‘പാര്‍ടി ഓഫ് ദി പുവര്‍’ ആണ് എന്ന് പറയുന്നത് എന്ന് സംശയിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. കാരണം, ‘പാവത്തുങ്ങളെ’ സഹായിക്കാനുള്ള ബൃഹദ് പ്രസ്ഥാനം എന്നത് വളരെ പഴക്കം ചെന്ന സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് പരിഷ്കാര പല്ലവിയാണ്. ആധുനിക വ്യവസായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗം ഇതില്‍ ചൂളാറില്ല. നിക്കൊലായ്‌ ഒയ്സ്ത്രോവ്സ്കിയുടെ ‘How the Steel Was Tempered’ എന്ന നോവലില്‍ പാവേല്‍ കര്‍ഷകനായ ജേഷ്ഠന്റെ വീട്ടിലെ സ്ഥിതിയെ വളരെ ദയനീയമായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴും അതിനെ കേന്ദ്ര പ്രശ്നമായി കാണുകയോ ഉദാത്തവത്കരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. ഇന്ന് സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി മൂര്‍ച്ഛിക്കും തോറും എല്ലാ പാവം ജനങ്ങളുടെയും വിമോചനം  ആധുനിക തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ ആക്ഷനുമായി കൂടുതല്‍ കൂടുതലായി അലിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും എന്ന പരമാര്‍ഥവും നാം ഗ്രഹിക്കേണ്ടതാണ്, തീര്‍ച്ചയായും വ്യതിരിക്ത സമരമുഖങ്ങള്‍ ആ വര്‍ഗജനവിഭാഗങ്ങല്‍ക്കായി തുറക്കുമ്പോഴും.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: CPIM, India left, India politics, Pranab Mukherjee, Prasenjit Bose, Presidential election, R. Ramakumar