മരണവും ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനമാണ്

Be Sociable, Share!

• 

എംഎന്‍ വിജയന്‍ മാഷുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ സഖാവ് ടിപി ചന്ദ്രശേഖരന്റെ കൊലപാതകത്തെ കുറിച്ച് എങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് ഒരുപക്ഷേ മാഷിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും പ്രതികൂലിക്കുന്നവരും ഒരുപോലെ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അത്തരമൊരു പ്രതികരണം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് താഴെ കാണുന്നത്. എംഎന്‍ വിജയന്‍ ടിപിയെ കുറിച്ച് എന്തെഴുതുമായിരിക്കും എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇത്തരമൊരു കുറിപ്പ് തെയ്യാറാക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. മാഷ് പലപ്പോഴായി നടത്തിയിട്ടുള്ള പ്രസംഗങ്ങളിലും എഴുതിയ ലേഖനങ്ങളില്‍ നിന്നും വാക്കുകള്‍ കടമെടുത്തുകൊണ്ടാണ് ഈ കുറിപ്പ് തെയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്. മാഷിന്റെ ഭാഷയുടെ ശൈലി നിലനിര്‍ത്താന്‍ അതു സഹായകരമായിരുന്നു.– സി ബഷീര്‍ അഹമ്മദ്  

എംഎന്‍ വിജയന്‍

ജീവിതം കത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മരിക്കുക എന്നതു ഒരര്‍‌ത്ഥത്തില്‍ ജീവിത സാഫല്യമാണ്. ടിപി ചന്ദ്രശേഖരന്‍ ആ വായനയില്‍ ഒരു സഫലജീവിതമായിത്തീര്‍‌ന്നു എന്നു പറയുന്നതാകും ശരി. യുവത്വം വാര്‍ധക്യത്തേക്കാള്‍ വിലപിടിച്ചതാണെന്നും മരണം യൗവനത്തില്‍ തന്നെ വേണമെന്നുള്ളതും റൊമാന്റിക് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവമായിരുന്നു. നമ്മുടെ പാരമ്പര്യ ചിന്താഗതിക്ക് എതിരാണിത്. ശതാബ്ദി കഴിഞ്ഞാല്‍പ്പോലും മരിക്കാനാഗ്രഹിക്കാത്തവരാണ് നമ്മളൊക്കെ. കുമാരനാശാന്റെ ‘നളിനി’ മരിക്കുന്നത് യൗവനത്തിലാണ്. ജീവിതം കത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മരിക്കുകയും നിഴല്‍ ചായുന്ന വാര്‍ധക്യത്തിലേക്ക് മനുഷ്യന്‍ വഴുതി വീഴാതിരിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന റൊമാന്റിക് ആശയമാണ് ‘നളിനി’യില്‍ ആശാന്‍ കൊണ്ടുവരുന്നത്. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ് റൊമാന്റിക് കവികളുടേത്. വാര്‍ധക്യം നിലനില്‍ക്കുന്നത് മൗഢ്യമാണെന്ന് അവര്‍ വാദിച്ചു. ജീവിതം കത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മരിക്കുകയെന്നതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ സാഫല്യമെന്ന് റൊമാന്റിക് കവികള്‍ കരുതി.

സാഫല്യത്തിന്റെ നിറങ്ങള്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തി മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉന്നയിക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭമാണിത്. സഖാവ് ടിപിയെ ആരു കൊന്നു എന്നതു പ്രസക്തമല്ല, എന്തിനുകൊന്നു എന്നതാണു പ്രസക്തമെന്നു ഒരു വായനയുണ്ട്. അതല്ല മറിച്ചാണെന്നും‌. എന്താണു സത്യം? മാന്യന്മാര്‍ എന്ത് അസത്യം പറഞ്ഞാലും അത് സത്യമായിത്തീരുന്നു. അമാന്യന്മാര്‍ എന്തു സത്യം പറഞ്ഞാലും അവന് ഭ്രാന്താണെന്ന് നാം കുറിക്കുന്നു. നാമൊക്കെ വ്യാകരണത്തില്‍ ഊന്നി നിന്നുകൊണ്ടുള്ള നുണപറയാന്‍ പരിശീലിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. വ്യാകരണാടിസ്ഥാനത്തില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറയാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്നുവെങ്കില്‍ അതിന്നര്‍ഥം അത് കെട്ടിച്ചമച്ച നുണയാണെന്നാണ് കാരണം, സത്യത്തിന് വ്യാകരണമില്ല. പരിഭ്രമിക്കുമ്പോള്‍ നമുക്ക് നുണ പറയാനുള്ള സാമര്‍ഥ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് സത്യം പറയാനുളള ഒരു മാര്‍ഗം ആളുകളെ പരിഭ്രമിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടു കൂടിയാണ് ചകിതരായ ഒരുകൂട്ടം ഇന്നു പത്രപംക്തികളിലും, യോഗങ്ങളിലും ഭ്രാന്തു പുലമ്പുന്നത്. അകത്തെ ഭ്രാന്തില്‍നിന്നുമുള്ള ഒരു പകര്‍ച്ചയാണ് അച്ചടിക്കപ്പെടുന്ന ഭ്രാന്ത്. മരിച്ച ജീവനൊടു മാന്യത കാട്ടാതിരിക്കുന്നതും ഇത്തരത്തിലുള്ളൊരു അവലക്ഷണമാണ്. മരിച്ചിട്ടും ശത്രുവിന്റെ പ്രാഭവം തീരുന്നില്ല എന്ന വേവലാതിയുടെ വായ്മൊഴിയാണത്. അതിനു ഫാഷിസത്തിന്റെ മുട്ടാപ്പോക്കിനേക്കാള്‍ ഉന്മാദത്തിന്റെ അരാജകത്വത്തിനോടാകുന്നു കൂറ്. ചങ്ങലക്കിടേണ്ട വക എന്നു പഴമക്കാര്‍ പറയും.

ചങ്ങല ഒരു പ്രതീകം കൂടിയാണ്. ജന്മിത്തത്തിന്റെ ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചു വന്നവരാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍. എന്നാല്‍ കാലാന്തരേ ചില ബിംബങ്ങള്‍ക്കു പ്രസക്തിനഷ്ടപ്പെടുന്നു. അര്‍ഥം മാറുന്നു. ചിലതു മാറ്റുന്നു. അതു ദുരന്തങ്ങളിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ദുരന്തങ്ങളുടെ മലരികളിലൂടെയായിരുന്നു ടിപിയുടെ പ്രയാണം. ‘സഹതപിക്കാത്ത ലോകമേ എന്തിനും സഹകരിക്കുന്ന ശാരദാകാശമേ’ എന്ന് ഇടപ്പള്ളി പാടിയിട്ടുണ്ട്. ചിലയാളുകള്‍ അങ്ങനെയാണ്. അവര്‍ നമ്മുടെ സമുദായത്തിന്റെ ജീര്‍ണതയെക്കുറിച്ച് അവര്‍ വിളിച്ചു പറയുന്നു. ഈ ലോകത്തിനപ്പുറത്ത് മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തെ വിലമതിക്കുന്ന മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് ഇടപ്പള്ളി കരുതി. ഇടപ്പള്ളിക്കവിതകള്‍ സോഷ്യല്‍ ക്രിട്ടിസിസമാണെന്ന് പറയാം. കവിതകള്‍ മാത്രമല്ല ചില ജീവിതങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്. നമുക്കുള്ളത് മരിക്കാനുള്ള ധൈര്യമല്ല, ജീവിക്കാനുള്ള തീവ്രതയാണ്. ഒരു കവി മരണത്തെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അര്‍ഥമാക്കുന്നത് ജീവീതം നിരര്‍ഥകമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നതാണ് വാസ്തവത്തില്‍ മരണം. ഹ്രസ്വമായ ആയുസാണ് വലിയ ആയുസെന്നും വലിയ ആയുസ് ശാപമാണെന്നും ആശാന്‍ പറയുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ മൂര്‍ധന്യത്തില്‍ തന്നെ എരിഞ്ഞു പോവുക എന്ന ഒരുതരം സമാന്തര ജീവിതമാണ് ആശാന്‍ തന്റെ കൃതികളില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

പടരുന്ന തീ
ടിപിയുടെ ജീവിതം, അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം ജീവിതങ്ങള്‍ അരണികളുടെ സ്വാഭാവമാണ് പ്രകടമാക്കുന്നത്. അവയുമായുള്ള ഘര്‍‌ഷണം തീ പടര്‍ത്തുന്നു. അരണിയില്‍ കടഞ്ഞുവരുന്ന തീ പടരുമെന്നുറപ്പ്. അതിനെ തടയാനുള്ള മാര്‍ഗം അരണിക്ക് ക്വട്ടേഷന്‍ കൊടുക്കുക എന്നതല്ല. തീ പടര്‍ത്താനുപയോഗിച്ച കമ്പോ കൊള്ളിയോ കത്തിത്തീര്‍ന്നാലും തീ പിന്നെയും പടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. അഗ്നിബധയില്‍, ഒരു പക്ഷെ ചിന്തയുടെ അഗ്നിബാധയില്‍ ആത്മനാശത്തിന്റെ അംശമുണ്ട്. അതിന്നര്‍ത്ഥം നിങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ പടരുന്നു എന്നോ സ്വയം ഇല്ലാതായിത്തീര്‍ന്നിട്ട് മറ്റുള്ളവരില്‍ ജീവിക്കുന്നു എന്നോ ആണ്. അതൊരു സാഫല്യമാണ്. ജീവിതം കത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മരിക്കുക എന്ന ജീവിത സാഫല്യത്തിന്റെ ഒരു ആഡ്-ഓണ്‍ ആണത്.

എന്നാല്‍ ഈ സത്യം അരാജക ഉന്മാദികള്‍ക്കു മനസിലാകണമെന്നില്ല. ചെരുപ്പുള്ളവന് ചെരുപ്പിന്റെ സത്യവും ചെരിപ്പില്ലാത്തവന് മണ്ണിന്റെ സത്യവുമാണ് ഉണ്ടാകുക അങ്ങിനെ നാം ചെരുപ്പിട്ട് നടക്കുമ്പോള്‍ ലോകത്തെ ഒരു മൃദു മെത്തയായി കാണുകയും, ചെരുപ്പാണ് ജീവിതാനുഭവം എന്നൊരു അയഥാര്‍ത്ഥമായ അനുഭവത്തിലേക്ക് നാം എത്തി ചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഇരിപ്പിടം കിട്ടുകയും ഇരുത്തം വരികയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു മനോഭാവമല്ല നിങ്ങള്‍ പുറത്താക്കപ്പെടുകയും അലഞ്ഞു നടക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന മനോഭാവം. രണ്ടു ലോകമുണ്ടെന്നും ഒരു ലോകം ജയിക്കുന്നവരുടെയും ഒരു ലോകം തോല്‍ക്കുന്നവരുടെയും ആണെന്നും ഒരു ലോകം ഉള്ളവരുടെയും ഒരു ലോകം ഇല്ലാത്തവരുടെയും ആണെന്നും ഉള്ള ഒരു സവിശേഷമായ ബോധം. അതൊരു വിപ്ലവബോധം കൂടിയാണ്. അതു എവിടെയും മുളപൊട്ടാവുന്ന ഒന്നാണ്. ഒഞ്ചിയത്തായാലും, പുന്നപ്രയായാലും, കൂത്തുപറമ്പായാലും, കയ്യൂരായാലും.

അത്തരമൊരു റെവലൂഷനറി ചിന്തയെ കൊന്നുകളയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അതൊരു ലൈന്‍ ഓഫ് തോട്ടാണ്. ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ക്വട്ടേഷന്‍ കൊടുക്കാം. പക്ഷേ, ഒരു ലൈന്‍ ഓഫ് തോട്ടിനെതിരെ ക്വട്ടേഷന്‍ കൊടുക്കാനായെന്നു വരില്ല. അതു ക്വട്ടേഷന്‍ സൈക്കിയുടെ ലിമിറ്റിനപ്പുറമാണ്. അതു ഉള്ളവരെയും ഇല്ലാത്തവരേയും കുറിച്ചു ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും അസ്വസ്ഥതയുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍. അതിനെ മായ്ചുകളയാമെന്നു കരുതുന്നതു മൗഢ്യമാണെന്നതിനേക്കാള്‍ അതു മാര്‍ക്സിസ്റ്റുവിരുദ്ധവും കൂടിയാണ്. എന്റെ കാലടിപ്പാടുകള്‍ ആരാണ് മായ്ച്ച് കളഞ്ഞത് എന്നാണ് ബഷീര്‍ ഇപ്പോഴും ചോദിക്കുന്നത്. ഇത് അനശ്വരതയുടെ പ്രശ്‌നമാണ്. മരണവുമായുള്ള സംവാദമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദാര്‍ശനികപ്രശ്‌നം എന്നാണ് ജ്ഞാനികള്‍ പറഞ്ഞത്. ഓരോ ദാര്‍ശനികപ്രശ്‌നവും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കാറല്‍ മാര്‍ക്‌സിനുണ്ടായത് ഭൗതീകമായ ദാര്‍ശനികതായണെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഉണ്ടായത് ആധ്യാത്മികദാര്‍ശനികതയായിരുന്നു. ബഷീര്‍ എന്തിനാണ് സംന്യസിക്കാന്‍ പോയത്? ഒരു മൃഗത്തിന് മരണഭയമില്ല. ഈ മരണഭയത്തില്‍ നിന്നാണ് കഠേപനിഷത്തും ഒരു അനര്‍ഘനിമിഷവും പിറക്കുന്നത്. ടിപിയ്ക്ക് മരണ ഭയമുണ്ടായിരുന്നോ? താന്‍ ആക്രമിക്കപ്പെടുമെന്ന് ആ സഖാവിനറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനോട് അടുത്തവര്‍ പറയുന്നു. നിറതിരയുള്ള തോക്കിനു മുന്നില്‍ നിന്നും ചിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ധൈര്യമെന്ന് ഞങ്ങളോട് പഴമക്കാര്‍ പറയുമായിരുന്നു. ജീവിതം ഒരുത്തരമായും, മരണം ഒരു ചോദ്യമായും രൂപാന്തരപ്പെട്ട ചിലരുണ്ട്. അങ്ങിനെയൊരാളായിരുന്നു ടിപി. നമുക്കു മുന്നില്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് സഖാവ് മരണപ്പെട്ടത്.

ആ ചോദ്യങ്ങളെ ചിലരെങ്കിലും ഭയപ്പെട്ടേ തീരൂ. ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉണര്‍‌വില്‍ നിന്നാണു ഉണ്ടാകുന്നത്. കുട്ടി ഉണര്‍ന്നിരുന്നാല്‍ പലതും ചോദിക്കും. അത് കൊണ്ട് അമ്മ കുട്ടിയെ ഉറക്കുന്നു. കുട്ടി എനിക്കെവിടെ പാല്‍ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. എനിക്കെവിടെ ഭക്ഷണം എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. കിടപ്പാടം എവിടെ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. എനിക്ക് കളിക്കാനുള്ള സ്ഥലം എവിടെ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. എനിക്ക് വളരുവാനുള്ള ആകാശമെവിടെന്ന് ചോദിക്കുന്നു. കുട്ടി അങ്ങനെ ചോദിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി കുട്ടിയെ നമുക്ക് ഉറക്കിക്കിടത്താം. പക്ഷേ അപ്പോഴും നാം പറയുന്നു ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ നന്‍മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്. സമൂഹത്തെ വശീകരിക്കാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗം സമൂഹത്തെ ഉറക്കിക്കിടത്തുകയാണ്. സമൂഹത്തെ ഉറക്കുമ്പോള്‍ അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് നേട്ടമുണ്ടാകണമെങ്കില്‍ ഉറങ്ങുന്ന സമുദായത്തില്‍ നാം ഉണര്‍ന്നിരിക്കണം. ചിലയിടങ്ങളില്‍ ചില ആളുകള്‍ ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങാതെയിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതു ചോദ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നവര്‍ക്കു ഏറ്റവും ഡിസ്റ്റര്‍ബിങ് ആയ അവസ്ഥയാണ്. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ഈ ഭയക്കുന്നവര്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നവരെ എന്നന്നേക്കുമായി ഉറക്കിക്കിടത്താന്‍ നോക്കുന്നു. അവര്‍ ഈ വിമതശബ്ദങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒന്നും തന്നെ പഠിക്കുന്നില്ല. തീരെ സ്റ്റൂഡിയസ് അല്ലാത്ത ജനുസ്സാണ് ഇത്തരം വര്‍‌ഗം. അതിനു ചിന്താശക്തിയുമില്ല. ഇച്ഛാശക്തിയുണ്ടായേക്കാം. അതു റിയാക്ഷണറി ആയ ഒന്നാണ്.

ഒരു പാര്‍ടിക്കാരന്‍ മനസിലാക്കേണ്ടത് എല്ലാവരില്‍ നിന്ന് പഠിക്കാനുണ്ട് എന്നാണ്. എപ്പോഴും പുകഴ്ത്തുന്നവര്‍ പറയുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതലായിട്ട് എതിര്‍ക്കുന്നവര്‍ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കണം. തന്റെ നേര്‍ക്കെറിയുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ നിരാകരിക്കുകയല്ല, തിരിച്ചറിയുകയാണ് ഏതൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകന്റേയും കടമ. ഒരാള്‍ കൂക്കിവിളിക്കുന്നതിന് കാരണമെന്ത് എന്ന് അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ അത് ഒരു സഖാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനമായി മാറുകയുള്ളൂ. കൂക്കുന്നവര്‍ക്കു മുഴുവന്‍ ഭ്രാന്താണെന്നു പറയുന്നതും ഒരു തരം ലുണസിയാണ്. അപകടം മുന്നില്‍ കാണുന്ന ചിലര്‍ തരുന്ന ഒരു സിഗ്നനല്‍ ആയി കാര്യങ്ങളെ കാണുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം കൂക്കിവിളികളുടെ സാംഗത്യം നമുക്കു പിടികിട്ടുന്നത്. അപ്പോള്‍ കൂക്കിവിളിക്കുന്നവരെ അടിച്ചുനുറുക്കിയാലോ?

ശരീരംകൊണ്ട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ പറയാം, അടിക്കുക മാത്രമല്ല. ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ നാല്‍ക്കവലയില്‍ പൊരിഞ്ഞ അടിനടക്കുന്ന സമയത്ത് അതുവഴി വന്ന കോളേജ് അധ്യാപകന്‍ കൂടിയായ കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രശസ്ത കവി മാറിനിന്ന് പറഞ്ഞത് ‘എനിക്ക് ഈരടിയുണ്ടാക്കാനറിയാം; ഒരടി അറിയില്ല’ എന്നാണ്. ഇതൊരടിയാണ്. ഇങ്ങനെ ഈരടിയുണ്ടാക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ടാഗോറുണ്ടാവുകയും ഗീതാഞ്ജലിയുണ്ടാവുകയും, ഒരു പി.കുഞ്ഞിരാമന്‍നായരുണ്ടാവുകയും ഒരു ശങ്കരക്കുറുപ്പുണ്ടാവുകയും ഒരു ചങ്ങമ്പുഴയുണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരുപാട് മാര്‍ക്ക് കിട്ടാതിരുന്ന ചങ്ങമ്പുഴ, കേരളത്തിന് ഒരുപാട് മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിക്കൊടുത്തു എന്ന് നാം ഓര്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നത്. ചങ്ങമ്പുഴയ്ക്ക് വളരെക്കുറച്ച് മാര്‍ക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം മലയാളത്തിന് നേടിക്കൊടുത്ത മാര്‍ക്ക് കണക്കാക്കാന്‍ ഒരു മലയാള അധ്യാപകനും കഴിയില്ല. മാര്‍ക്കിടാന്‍ കഴിയുന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക്, കൂടുതല്‍ നേട്ടം ഒരൊറ്റ മനുഷ്യന്‍ നാട്ടിനുണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം കാലഘട്ടം സൃഷ്ടിക്കുകയും, എല്ലാവരേയും പാടാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും, പാട്ടുകേള്‍ക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും കവിത എന്നൊന്നുണ്ട് എന്ന് അസമിലെയും കഷ്മീരിലെയും ബാരക്കുകളിലെ പട്ടാളക്കാരനെക്കൂടി അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതുതന്നെയാണ് ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ടാഗോറും ചെയ്തത്. അപ്പൊള്‍ ഇതൊക്കെ എന്തിനാണ് എന്ന ചോദ്യം കടന്നുവരുന്നു. ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതു ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് എന്ന ചോദ്യവും ഇവിടെ റെലവന്റ് ആണ്.

ക്ഷോഭത്തിന്റെ കടല്‍
ആര്‍ക്ക് വേണ്ടി പാര്‍ടി എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടുന്നില്ലെങ്കില്‍ പാര്‍ടിക്കു വേണ്ടി എന്ന വാക്കിന് അര്‍ത്ഥമില്ല. അതുകൊണ്ട് നമ്മളുണ്ടാക്കിയ സാധനം മറ്റാരുടെയൊക്കെയേ ആയ സ്വതന്ത്ര സ്ഥാപനമാകുമ്പോള്‍ അതൊരു മര്‍ദനോപകരണമായി മാറും. അത് മനുഷ്യന്റെ ശത്രുവായിത്തീരും. നമ്മെ രക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയ പൊലീസ് സേന അവരുടെ വടി നമ്മെ തല്ലാനുപയോഗിക്കുന്നത് പോലെയാണ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഇപ്പോള്‍ സംഭവിച്ച രൂപാന്തരം. ഇതെങ്ങനെ വരുന്നു എന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോളാണ് നമ്മള്‍ ചില ആശങ്കകളുടെ അകത്തേക്കു കടക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഈ ആശങ്കകള്‍ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. കമ്യൂണിസത്തിന്റെ വാസ്തവികതയെയും മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ യുക്തിഭദ്രതയെയും തൊഴിലാളിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യത്തെയും കുറിച്ചു വെളിവുള്ളവര്‍ക്കേ ഇത്തരം വ്യാകുലതകള്‍ വന്നുപെടുന്നുള്ളൂ. ഒരു കല്ല് വെട്ടുതൊഴിലാളി തന്റെ പണിയും കഴിഞ്ഞ് മഴുവുമായി ചെന്ന് മഴു മൂലയ്ക്ക് വെച്ച് പാര്‍ടിയോഗങ്ങളില്‍ പ്രസംഗിച്ച് നടന്ന കഥ എത്ര സഖാക്കള്‍ക്കറിയാം? അങ്ങനെയുള്ള കാലമുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണപ്പിള്ള ഈ തൊഴിലാളി സഖാവിനെയാണ് ഒരു ഒളിപ്പോരാളിയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ഏല്‍പിച്ചത്. ഈ സഖാവ് തന്റെ ഒളിപ്പോരാളിയായ സുഹൃത്തിനെ എത്രയോ ദിവസം സംരക്ഷിക്കുകയും കൊടുങ്കാറ്റും മഴയുമുള്ള ഒരു ദിവസം ബസ് കയറ്റിവിടുകയും ചെയ്ത ഒരു സംഭവം, കൃഷ്ണപ്പിള്ളയുടെ കാലത്ത് നടന്ന ഒരു കഥ, ഒരു തൊണ്ണൂറുവയസ്സുകാരന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു. സ്വന്തം മഴു മൂലയില്‍ വെച്ച്,കൈയ്യിലെ ഉറച്ച തഴമ്പ് കാട്ടി പ്രസംഗിച്ച ആ സഖാവിനെ ഏത് ചരിത്രപുസ്തകത്തില്‍ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയും? ഇന്ന് നമുക്ക് ഓര്‍മകളില്ല. ഓര്‍മകള്‍ പൈങ്കിളികഥകളാണെന്നാണ് നമ്മള്‍ പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇന്ന് നമുക്ക് ആരെയും കയറ്റി വിടാനുമില്ല. കയറിപ്പറ്റാനേയുള്ളൂ, ഇറക്കിവിടാനും. നമുക്കൊക്കെ ഇരുന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകാന്‍ വലിയ മടിയാണ്. എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഇരുന്നുകിട്ടിയാല്‍ മതി. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും നമ്മെ ഇരുത്താമെന്ന നിലവരുന്നു.

അങ്ങിനെ ഇരുന്നു പോകുന്നതാണ് പ്രശ്നം. തറവാട്ടു ഘോഷണത്തേക്കാള്‍ മളേച്ഛമായിട്ടൊന്നുമില്ല പാരില്‍ എന്നാണ് കവി പാടിയത്. അതായത്, ഞങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തെ നിങ്ങള്‍ വെറും തറവാട്ടുമഹിമയാക്കരുത് എന്നൊരര്‍ഥം ആ വരികള്‍ക്കുണ്ട്. ഒരാധുനിക സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങള്‍ ഒരു തറവാട്ടിനുണ്ടാവണമെന്നില്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന് അതിന്റെ ജൈവഘടനയുണ്ടെന്ന് പറയുന്ന പോലെ ഒരു തറവാടിന്, ഒരു കുലത്തിന് ഒക്കെ അതിന്റേതായ ഒരു ചരിത്രരൂപമുണ്ടാവും. തറവാട്ടില്‍ കാരണവര്‍ സര്‍‌വപ്രതാപിയാണ്. ചോദ്യങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലാത്തയാളാണ്. ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ പുറത്താക്കുമ്പോള്‍ തറവാട്ടിനു ഒരുപക്ഷേ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. പക്ഷേ, പ്രസ്ഥാനം അങ്ങിനെയല്ല. ഒരു പറ്റം ഭീരുക്കള്‍ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനമായി അതു മാറും. ഭീരുക്കള്‍ക്ക് എത്ര കാലം അവിടെ ഒരു രക്ഷാ മാര്‍ഗമായിക്കണ്ട് ഒളിച്ചിരിക്കാനാവും? പരാജയപ്പെടുമ്പോഴും രക്ഷിക്കുന്ന സംരഭങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

ക്ഷോഭിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ ഒരു ദിവസം ക്ഷോഭത്തിന്റെ ഒരു നവന്‍ കടലായി അലറി വന്നേക്കാം. വിപ്ലവത്തിന്‍െ ചരിത്രം എന്നു പറയുന്നത് നമ്മള്‍ എടുത്ത എടുപ്പുകളുടെ ചരിത്രമല്ല. നമ്മുടെ ആസ്തി എന്നു പറയുന്നത് ജനങ്ങളുടെ ത്യാഗമാണ്. ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചവര്‍, രക്തസാക്ഷികളായവര്‍, അംഗഭംഗം വന്നവര്‍ അങ്ങനെ എത്രയോ പേര്‍. ഇവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകള്‍ ഇല്ലാതായിത്തീര്‍ന്നു എന്നതാണ് കടുത്ത യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. ഒരു പക്ഷേ വയലാറിന്റെ ഒര്‍മ വിഎസിന് ഉണ്ടാവാം. മറ്റു പലര്‍ക്കും ഉണ്ടാവണം എന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ നാം ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഉറങ്ങാന്‍ എന്തുവേണമെന്നാണ്. ഉറങ്ങാന്‍ സൗധങ്ങള്‍ മതി. എന്നാല്‍ ഉണര്‍ന്നെണീക്കാന്‍ മറ്റുപലതും വേണം. ഈ ഉണര്‍ച്ചയെ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മയക്കി കിടത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ നിരന്തരമായി ഉണ്ടായേക്കാം. ആക്രമണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയേക്കാം. നഷ്ടപ്പെടാന്‍ ഒന്നുമില്ലാത്തവര്‍ എവിടേയ്ക്കും ഓടിപ്പോകുന്നില്ല. മറച്ചു വെയ്ക്കാനും ഒളിച്ചുവയ്ക്കാനും അവര്‍ക്ക് ഒന്നുമില്ല.

ടിപിയും എവിടേക്കും ഓടിപോയില്ല. അയാള്‍ ആ മണ്ണില്‍ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ക്കു ഓര്‍മകളുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ ഉണര്‍ന്നിരുന്നവനയായിരുന്നു. താന്‍ ശരിയാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അയാളുടെ മരണം ഒരു വലിയ ചോദ്യമായി നമുക്കു മുന്നില്‍ ഉയരുന്നത്. ചില മരണങ്ങള്‍ ഇങ്ങിനെയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ പഴമക്കാര്‍ പറയുന്നത്; മരണവും ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനമാണെന്ന്.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: C Basheer Ahamed, MN Vijayan, Politics, TP Chandrasekharan