ഏറെ പഴക്കം ചെന്ന മേല്‍ക്കൂര

Be Sociable, Share!

• 

ഹമീദ സികെ

കഞ്ഞിമുക്കി അലക്കിത്തേച്ച വെള്ള കോട്ടന്‍ മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും ധരിച്ചയാള്‍ കറുത്ത ഫ്രെയിം ഉള്ള കണ്ണട മാറ്റി ധൃതിയില്‍ പറഞ്ഞു. ” വീട് നിങ്ങള്‍ക്കു വില്‍ക്കാന്‍ തയ്യാറാണ്. കുറഞ്ഞ വിലയാണെങ്കിലും വേണ്ടിയില്ല, വിറ്റേപ്പറ്റു ആ  വീട്….”

“നിങ്ങള്‍ക്കാന്നെങ്കില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കുമായി പങ്കുവച്ചു എടുക്കാമല്ലോ. ഒരു പ്രദേശം നിറയെ വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന വീടാ… വളരെ പഴക്കം ചെന്നതാണിതെങ്കിലും ധാരാളം മുറികളുണ്ട്. നിങ്ങളിത് വീതിച്ചെടുത്തോളു. പക്ഷെ, ഒരുകാര്യം. മൂലയിലുള്ള രണ്ടു മുറികള്‍ ഒരുകാരണവശാലും ആരും തുറക്കരുത്.” അയാള്‍ അസ്വസ്ഥനായി നടന്നകന്നു

ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പതിവ് പ്രസരിപ്പോടുകൂടി ഉമ്മ പറഞ്ഞു: “അതെ! അവര്‍ വീട് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കാത്തത് കാരണമാണ് അവിടെ താമസിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത്. നമ്മളാണെങ്കില്‍ എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി സൂക്ഷിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നിനേം ഭയപ്പെടെണ്ടി വരില്ല.”

2
അങ്ങിനെ ആ വീട് ഞങ്ങള്‍ കുറഞ്ഞ വില കൊടുത്തു വാങ്ങി. ഞാനും ഉമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്കപരിചിതരായ ആരൊക്കയോ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ആ വീട് പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ തയ്യാറായി. തുറക്കരുതാത്ത രണ്ടു മുറികളുള്ള ഭാഗതേതയ്ക്കു അവരാരും വന്നു പോലും നോക്കിയില്ല. പൊടിയും മാറാലയും മാത്രം നിറഞ്ഞ സ്ഥലം. നിറയെ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള മരത്തൂണുകള്‍, പൊടിതട്ടി എടുക്കണം എല്ലാം. ചതുരത്തൂണുകള്‍ക്കെതിര്‍വശമുള്ള അകത്തളവും അതിനോട് ചേര്‍ന്ന രണ്ടു മുറികളും. ഞാനും ഉമ്മയും അവിടെ താമസിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചിടത്തിനു തൊട്ടു പിറകുവശത്തായി ഒരു കിണറുണ്ടെന്ന്  അവിടെച്ചുറ്റിനടന്നപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. കാലങ്ങളോളം ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത കിണര്‍, പച്ചപ്പുപ്പല്‍ പിടിച്ചുണങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ആ കിണറിന്റെ പകുതി ഭാഗം വീടിനകത്തേയ്ക്കാണ് സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. പെട്ടന്ന് കാലില്‍ എന്തോ തട്ടി തടഞ്ഞ പോലെ തോന്നി, ആര്‍ത്തവ രക്തം കട്ടപ്പിടിച്ചു കിടക്കുമാറ് നിറയെ ചോരയുള്ള ഒരു വെളുത്ത വെജിറ്റബിള്‍ കട്ടിംഗ് ബോര്‍ഡ്‌!!

ഉമ്മ പറഞ്ഞത് പെട്ടെന്നോര്‍ത്തു. വൃത്തി ഉണ്ടേല്‍ ഒന്നിനേം പേടിക്കണ്ട. ഞാനതെടുത്തു വെള്ളം ഒഴിച്ച് കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടി ഉരച്ചു ചോരക്കറ കഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്  അത് കണ്ടത്, കഴുകുന്ന വെള്ളം കിണറ്റിലേക്ക് തന്നെ ഒഴുകുമാറ്, ആരോ ഒരു ഓട്ട ഉണ്ടാക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു. ഇഷ്ടികയും മണ്ണും ഉപയോഗിച്ച് ഞാനത് അടച്ചതും എവിടെ നിന്നോ ഒരു കുറുക്കന്‍ എന്റെ കുറുകെ ചാടി കിണറിനരികത്തേക്ക് തുറന്നു കിടന്ന, ഞാന്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ കരുതിയിരുന്ന, മുറിയുടെ ജനലിനുള്ളിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് എടുത്തുച്ചാടി.പെട്ടന്നുണ്ടായ ആ സംഭവം എന്നെ ഭയചകിതയാക്കി എന്നു പറയേണ്ടല്ലോ.

അതു നോക്കാന്‍ അകത്തു ചെന്നപ്പോള്‍, അകവും മുറികളും വിജനമായി തോന്നി. കാലങ്ങളോളം ആരും താമസിക്കാത്തത്തിന്റെ അടയാളമെന്നോണം പൊടിയും മാറാലയും. മൂകത തളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന ഇടം വല്ലാത്ത ഭയവും ആരോജകത്വവും തോന്നിപ്പിച്ചു.

മുകളില്‍ ഓടും, കഴുക്കോലുകളും, പിന്നെ രണ്ടു കണ്ണാടി ഓടുകളും ഒഴിച്ചാല്‍ വേറെ ഒന്നും ഇല്ല. സീലിംഗ് ഇല്ലാത്തതു വൃത്തികേടായിരുന്നു.
മേഘാവൃതമായതിനാലാകാം കണ്ണാടി ഓടിനിടയിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന ഇരുണ്ട വെളിച്ചം വിഷാദമയമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു.ഞാന്‍ എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കി. എന്തായാലും ഇവിടെ താമസിച്ചേ പറ്റു. ഇവിടെല്ലാം നന്നായി വൃത്തിയാക്കണം. ചുമരുകളെല്ലാം കരകൌശല വസ്തുക്കള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കണം. ഈ വീട്ടിലുള്ള എല്ലാ ആത്മാക്കള്‍ക്കും സന്തോഷമാകും. അവരാരും എന്നെയും ഉമ്മയെയും ഉപദ്രവിക്കില്ലെന്നു ഉറപ്പാ. ഇത്രയും വലിയ മുറികളും അകത്തളവും എനിക്കും ഉമ്മയ്ക്കും ആവശ്യത്തിലും അധികമാണ്.

3
ഒരു ദിവസം പെട്ടന്ന് പടക്കം പൊട്ടുമാറുള്ള ശബ്ദം ഇടനാഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ എന്റെ ചെവിക്കുള്ളിലെത്തി പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു. ഓടുകള്‍ വീഴുന്നുവോ. അടുത്തു താമസിച്ചിരുന്ന ഒരാളോട്  കാരണമന്വേഷിക്കാന്‍ കൂടെ വരുമോ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന്  അനങ്ങിയതു പോലുമില്ല. പേപ്പറിലേക്ക്  കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.

സമയം വൈകീട്ട് അഞ്ചുമണി ആയിക്കാണും. ഇരുണ്ട ഇടനാഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ ശബ്ദം കേട്ട ദിക്കിലേക്ക് ഞാനൊറ്റയ്ക്ക്  നടന്നു. വായു പോലും കടന്നു പോകാന്‍ മടിക്കുന്ന ഇടനാഴികള്‍. പതുക്കെ മുന്‍പോട്ടു ചെന്നപ്പോള്‍  മാറാലയും പൊടിയും പുതഞ്ഞ ഒരു വാതില്‍. ഇടനാഴികളും മുറികളും നിറഞ്ഞ ആ പുരാതന കെട്ടിടത്തില്‍ ഞാന്‍ മാത്രമോ…

വര്‍ഷങ്ങളോളം ആരും തുറക്കാത്ത വാതില്‍ തൊട്ടപ്പോള്‍, പൊടിയും മാറാലയും ഇളകി മൂക്കില്‍ കയറി. ചൊറിച്ചിലും തുമ്മലും ഉണ്ടായി. പണിപെട്ടു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോഴാ പുറത്തു വലിയൊരു നടുമുറ്റവും ആതിന് ചുറ്റും വരാന്തകളും പിന്നെ കുറെ മുറികളും കണ്ടത്. മുറികള്‍ക്കൊന്നില്‍ നിന്നും ആരോക്കയോ സംസാരിക്കുന്നതായി തോന്നി. സത്യം തന്നെ..

ജട്ടിമാത്രം ധരിച്ചു മേലാകെ എണ്ണപുരട്ടി വലിയൊരു മരക്കട്ടിലിനു മുകളില്‍ അഞ്ചെട്ടു യുവാക്കള്‍ ഇരുന്നു കുറെ ആഭരണങ്ങളും പണവും പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. അവരെന്നെ നോക്കി. കള്ളന്മാരായിരിക്കാം. ഞാങ്ങളാ വീടുവാങ്ങിയ കാര്യം ഞാനവരോട് പറഞ്ഞു. അവര്‍ ആ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നതില്‍ വിരോധമോന്നും ഇല്ലെന്നും അറിയിച്ചു. സത്യത്തില്‍ കുറച്ചാളുകള്‍ അവിടുള്ളതില്‍ സമാധാനമാണ്‌ തോന്നിയത്.

തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍, വായുസഞ്ചാരമില്ലാത്ത ഇടനാഴികള്‍ വീണ്ടും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. നടന്ന് നടന്നു മരത്തൂണുകള്‍ നിറഞ്ഞെടുതെത്തി. സന്ധ്യാനേരം. ഇരുട്ട് കൂടിതുടങ്ങി. എന്തോ ഒരസ്വസ്ഥത. ചെവികള്‍ക്കിടയിലൂടെ വായു സഞ്ചാരം ഉള്ളത് പോലെ. പയ്യെ പയ്യെ  സുതാര്യമായ ചില രൂപങ്ങള്‍ തൂണുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അവ്യക്തമായ ശബ്ദങ്ങള്‍ കാതില്‍ കയറിയിറങ്ങി ആരൊക്കയോ സംസാരിക്കുന്നതു പോലെ. കാലുകള്‍ നിന്നിടത് നിന്നനങ്ങുന്നില്ല. ഞാനാകെ നിശ്ചലമായതു പോലെ…

പെട്ടന്ന് പരിചിതമായ കുറെ ശിരസുകള്‍ എന്നെ വലയം വയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതില്‍ ഗുജറാത്തിലേക്ക് കെട്ടിച്ചയച്ച എന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിളറി വെളുത്ത മുഖം, പൂച്ചക്കണ്ണ്, അവിടമാകെ പാറിപ്പറക്കുന്ന ചുരുണ്ടിടതൂര്‍ന്ന മുടി. പിന്നാലെ, ഈ അടുത്തിടെ മരണപെട്ട അവളുടെ ഉമ്മയുടെ മുഖവും, വെറ്റില ചവച്ചു നിര്‍വികാരമായി തൂണില്‍ ചാരിഎന്നെ നോക്കി മിന്നിമറയുന്നു. ഉലക്കകൊണ്ട് എന്തോ ഇടിക്കുന്നു അവളുടെ വല്യുമ്മ, പൂച്ചക്കണ്ണികള്‍, സുന്ദരിമാര്‍, നിര്‍വികാരത തളം കെട്ടിയ മുഖങ്ങള്‍ രൂപമില്ലാത്ത രൂപങ്ങളായി അവിടമാകെ ഭീതിയുടെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു.

കാലങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഇവരെല്ലാം ഈ വീട്ടില്‍ താമസിച്ചവരായിരുന്നു. ഇവെര്‍ക്കെല്ലാം എന്തുപറ്റി എന്ന ചോദ്യമാണ് എന്നെ അപ്പോള്‍ ഉലച്ചത്. ഇവരുടെ ആത്മാകള്‍ എന്തിനെന്നെ പിന്തുടരുന്നു? ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ പൂച്ചക്കണ്ണുകള്‍ എന്തിനെന്നെ പിന്തുടരുന്നു? ഞാന്‍ ചെയ്ത തെറ്റെന്താണ്? അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് എന്താണ് എന്നിലൂടെ സാധ്യമാക്കേണ്ടത്?

അറ്റമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവരിലൊരാത്മാവായി, രൂപമില്ലാത്ത രൂപമായി ഞാന്‍ അലയാന്‍ തുടങ്ങിയതന്നുമുതല്‍ക്കാണ്…

അവിടെ തളം  കെട്ടിയ ശബ്ദങ്ങളില്‍ എന്‍റെയും ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ, എന്‍റെ ഉമ്മയുടെ, മുത്തമ്മയുടെ, കാലവും, കോലങ്ങളും അമര്‍ത്തിവയ്ക്കാന്‍, അടുക്കിവയ്ക്കാന്‍, ഒതുക്കിവയ്ക്കാന്‍ ആവശ്യപെട്ട അനേകായിരം സ്ത്രീകളുടെ…

(വര: സുധീഷ് കോട്ടേമ്പ്രം)

++++

സുഹൃത്തുക്കളേ,
ദില്ലിപോസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ആദ്യ ചെറുകഥയാണ് ഹമീദ സികെയുടെ ‘ഏറെ പഴക്കം ചെന്ന മേല്‍ക്കൂര’. കൂടുതല്‍ സാഹിത്യരൂപങ്ങള്‍ ഇനിയുള്ള നാളുകളില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് സുധീഷ് കോട്ടേമ്പ്രത്തിന്റെ വരയോടൊപ്പം ഈ കഥ നിങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുന്നത്. Happy reading. — എഡിറ്റര്‍.        

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Fiction, Hameeda CK