ഇര്‍ഹാല്‍ (ഇറങ്ങിപ്പോ…)

Be Sociable, Share!

• 

പികെ ആനന്ദ്

“No revolution is worth anything, unless it can defend itself” — V.I. Lenin (Collected Works, Vol. 28)

ലെനിന്റെ ഈ വാക്കുകള്‍, സമകാലിക ഈജിപ്തിലെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കു വളരെയധികം യോജിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ രണ്ടാം വരവാണ് ഈജിപ്തില്‍ ഇന്ന് അരങ്ങേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. നീണ്ട പതിനെട്ടു ദിവസത്തെ കഠിനവും, ദീര്‍ഘവുമായ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ അലയൊലികളില്‍, കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരിയില്‍, സ്വേച്ഛാധിപതി ഹോസ്നി മുബാറക് നിലം പതിച്ചപ്പോള്‍, ടുണീഷ്യയില്‍ ആരംഭിച്ച കൊടുങ്കാറ്റ് അതിന്റെ ലക്‌ഷ്യം കാണുകയും, തുടര്‍ന്ന് മധ്യപൗരസ്ത്യ ദേശത്തെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലേക്കു പടരുകയുമായിരുന്നു.

Photo courtesy: AFP/Getty Images

തഹരീര്‍ ചത്വരത്തിലും, രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റു നഗരങ്ങളിലും സമ്പൂര്‍ണ ജനാധിപത്യത്തിനായി ജനം തെരുവിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി പോരാടുന്നതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളാണ് ലോകം ഇന്ന് കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ശീതകാലത്തിന്റെ അവസാനം തുടങ്ങിയ ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ ‘അറബ് വസന്തം’ എന്നുവരെ ലോകം നാമകരണം ചെയ്തു. പക്ഷെ, സമ്പൂര്‍ണ ജനാധിപത്യമെന്ന അവകാശത്തിനായി പോരാട്ടങ്ങള്‍ ഈജിപ്തില്‍ ശക്തി പ്രാപിക്കുമ്പോള്‍, ഊര്‍ജസ്വലമാര്‍ന്ന ഈ പുത്തന്‍ ആവേശത്തിന്റെ പിന്നിലുള്ള യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ വിശകലനവും ആവശ്യമായി വരുന്നു.

മുബാറക്കിന്റെ പതനം
ജനുവരി 25നു തുടങ്ങിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളില്‍ പ്രധാനമായും ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യം മുബാറക്കിന്റെ പതനമായിരുന്നു. മുപ്പതു വര്‍ഷത്തിലേറെയായി ജനങ്ങളെ അടിച്ചമര്‍ത്തിയും, രാഷ്ട്ര സമ്പത്ത് ധൂര്‍ത്തടിച്ചും അമേരിക്കയുടെ വിധേയ ദാസനായി വാണിരുന്ന ഒരു ‘ഫറവോ’യേയും, അയാളുടെ ഭരണകൂടത്തേയും  കടപ്പുഴക്കുക എന്നതായിരുന്നു പ്രക്ഷോഭകാരികളുടെ പ്രധാനലക്ഷ്യം. അതില്‍ അവര്‍ വിജയം കാണുകയും ചെയ്തു. ജനരോഷത്തിനു മുന്‍പില്‍, കീഴടങ്ങി മുബാറക് കെയ്റോ വിട്ടു, ഷരം-അല്‍-ഷേക്കിലേക്ക് പിന്‍വാങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ യുഗം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നാണ് ജനം കരുതിയത്‌. പക്ഷേ, ആ വിശ്വാസം തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്ന് കാലം കാണിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു.

മുബാറക്കിന്റെ പടിയിറക്കത്തില്‍ സൈന്യം അധികാരം ഏറ്റെടുത്തു. ഈജിപ്തിന്റെ ഭരണഘടന സൈന്യത്തിന് സര്‍വതോന്മുഖമായ ഇത്തരമൊരു സവിശേഷാധികാരം നല്‍കുന്നുണ്ട്. പതിനെട്ടു ദിവസത്തോളം തഹരീരിലും മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലും തെരുവുകള്‍ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നപ്പോള്‍ ജനങ്ങളെ അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നതില്‍ മുന്നിട്ടു നിന്ന പൊലീസ് പിന്‍വാങ്ങിയപ്പോള്‍, പട്ടാളത്തെ ജനം ഇരുകൈയും നീട്ടി സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു.

സൈന്യം ജനത്തിനു നേരെ തിരിയില്ല എന്നു ജനറല്‍മാര്‍ ആണയിടുക കൂടി ചെയ്തതോടെ, പട്ടാളം മുബാറക്കിനെതിരാണെന്നു വരെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു. പടയൊരുക്കവും പടക്കോപ്പുകളും തെരുവുകള്‍ നിറച്ചെങ്കിലും അവ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടില്ല. ഇതു പട്ടാളം ജനത്തിനൊപ്പമാണെന്നും ജനവും പട്ടാളവും ഒന്നാണെന്നും മാധ്യമങ്ങള്‍ വായ്ത്താരികള്‍ മൊഴിയുന്നതുവരെ എത്തി.

ആഹ്ലാദവും ആശ്ലേഷവുമൊക്കെ ഒരു വശത്ത്‌ ഇങ്ങനെ അരങ്ങു തകര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മറു വശത്ത്‌ വളരെ സൂക്ഷ്‌മതയോടെ എണ്ണയിട്ട യന്ത്രത്തെ പോലെ സൈന്യം അധികാരത്തില്‍ പിടിമുറുക്കുകയായിരുന്നു. ഫീല്‍ഡ് മാര്‍ഷല്‍ ഹുസൈന്‍ തണ്ടാവി എന്ന പട്ടാളത്തലവന്‍ (ദീര്‍ഘകാലം മുബാറക്കിന്റെ ഡിഫന്‍സ് മിനിസ്റ്ററായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം) രാജ്യത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാണ്‍ കൈയ്യില്‍ ഉറപ്പിക്കുന്ന സമയം. അതായത് ജനം എന്തിനു വേണ്ടിയാണോ പോരാടിയത്, ആ ന്യായാവകാശങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള പ്രതിവിപ്ലവം അരങ്ങിലൊരുങ്ങുകയായിരുന്നുവെന്ന് സാരം.

ആദ്യനാളുകളില്‍, പാര്‍ലെമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തി, ഒരു പുതിയ ഭരണഘടന വാര്‍ത്തെടുത്ത്, പ്രസിഡന്റ്‌ തെരഞ്ഞെടുപ്പും കൈക്കൊണ്ട് ഈജിപ്തിനെ ഒരു നവജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രമായി പുനര്‍നിര്‍മിക്കാം എന്ന വാഗ്ദാനമാണ് പട്ടാളം മുന്നോട്ടു വച്ചത്. അതിനായി എസ്സം ഷരീഫിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരു താല്‍ക്കാലിക സര്‍ക്കാരിനും രൂപം നല്‍കി. മുബാറക്കിനെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെയും അവരുടെ കുത്സിത പ്രവര്‍ത്തികള്‍ക്ക് കുറ്റവിചാരണ നടത്താനുള്ള തീരുമാനവും ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. മനുഷ്യാവകാശങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുകയും, ജനാധികാരങ്ങള്‍ മാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നിയമസംവിധാനം നിലവില്‍ വരുമെന്നും പട്ടാളാധികാരികള്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കു ഉറപ്പു നല്‍കി.

പട്ടാളഭരണം
മുബാറക് പുറത്തായി കുറച്ചു നാള്‍ക്കകം തന്നെ പട്ടാളത്തിന്റെ തനിനിറം പുറത്തുവരാന്‍ തുടങ്ങി. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഈജിപ്തിലെ ജനാധിപത്യ-ഭരണ വ്യവസ്ഥിതി മുബാറക്കിന്റെ പാര്‍ടിയായ എന്‍ഡിപിയുടെ (National Democratic Party) ഒറ്റകക്ഷി തേര്‍വാഴ്ചയാല്‍ താറുമാറായപ്പോള്‍ മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ-ജന ധ്രുവീകരണത്തിനുമുള്ള സാധ്യതകള്‍ വെട്ടി നുറുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തന്റെ ഗുണത്തിനും ആവശ്യത്തിനും ഭരണഘടനയെയും നിയമ വ്യവസ്ഥയേയും യഥേഷ്ടം മാറ്റി-മറിക്കുകയും മുബാറക്   തന്റെ ഭരണകാലത്ത് ചെയ്‌തിരുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലുടെ പ്രതിപക്ഷത്തെ—മുസ്ലിം ബ്രദര്‍ഹുഡും ഇടതു പക്ഷവും, മറ്റു ലിബറലുകളും—നിഷ്കരുണം ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനും, എതിര്‍പ്പുകളെ ഉരുക്കു മുഷ്ടി ഉപയോഗിച്ചു അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നതിനു പുതു വഴികള്‍ കണ്ടെത്താനും മുബാറക്കിനായി. ഇത്തരത്തില്‍ സംഘടിത രാഷ്ട്രീയ ശക്തികള്‍ അരങ്ങില്‍ നിന്നും തുടച്ചു മായ്ക്കപ്പെട്ടു.

കരിനിയമങ്ങളും പക്ഷപാതപരമായ നിയമക്കുരുക്കളും കൂടി ഇഴുകിചേര്‍ന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ് താഴെയിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മുബാറക് കൈമാറ്റം ചെയ്തത്. അതുകൊണ്ട് പ്രക്ഷോഭകരില്‍ പലരും ഒരു പുതിയ ഭരണഘടന ആവശ്യമാണെന്നും, മുബാറക് ഭരണത്തിന്റെ അവശേഷിക്കുന്ന വേരുകളും പിഴുതെറിയപ്പെടണമെന്നും നിരന്തരമായി ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷെ ഇതു ചെവികൊള്ളാതെ, ഉപരിപ്ലവമായ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമാണ് സൈന്യം തയ്യാറായത്.

മുബാറക്കിന്റെയും സംഘത്തിന്റെയും വിചാരണ കോടതിയില്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഒച്ചിഴയുന്ന വേഗത്തിലാണ് അതു പുരോഗിമിച്ചത്. തീര്‍ത്തും ഒരു മെല്ലെപോക്ക് നയം. ഇതുകൂടാതെ, മുബാറക് ഭരണത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമായ സ്ഥാപനങ്ങളെയും വ്യക്തികളെയും തൊടാനും സൈന്യം വിമുഖരായിരുന്നു.

മറിച്ച്, പതിനെട്ടു ദിവസത്തെ ജനകീയ സമരക്കാരെ പട്ടാള കോടതികളില്‍ വിചാരണ ചെയ്തും, വനിതാ സമരക്കാര്‍ക്ക് കന്യകാത്വ പരിശോധനകള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയും ജനങ്ങളെ കൂടുതല്‍ തങ്ങളില്‍ നിന്നും അകറ്റുകയാണ് തണ്ടാവിയും സംഘവും ചെയ്തത്. ഇതിനെല്ലാം മൂകസാക്ഷിയായി അമേരിക്കയും നിലയുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അന്‍വര്‍ സദാത്തിന്റേയും (മുബാറക്കിനു മുന്‍പുണ്ടായിരുന്ന ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പ്രസിദന്റ്), മുബാറക്കിന്റെയും കാലത്ത് അമേരിക്കയുടെ സാന്നിധ്യം ഈജിപ്തിന്റെ എല്ലാ സാമ്പത്തിക-നയതന്ത്ര-സൈനിക കോണുകളിലും സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു. കൂടാതെ ബില്യണ്‍ കണക്കിനു ഡോളറിന്റെ ധനസഹായവും  സൈന്യത്തിന് വാഷിങ്ടണില്‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിപ്പോഴും തുടര്‍നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍, അമേരിക്കയുടെ ‘സ്ഥാപിത ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ക്കും’ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കും കോട്ടം തട്ടാതെ കാത്തു കൊള്ളാന്‍ പട്ടാള  ഭരണകൂടം  തയ്യാറായിരുന്നു. അതായത് മുബാറക്കിനു ശേഷം അമേരിക്കയുടെ കാവലാളായി തണ്ടാവിയും പട്ടാളം നേതൃത്വം നല്‍കുന്ന ഭരണവും മാറുകയായിരുന്നു. ജനസമരങ്ങളുടെ രോഷം തങ്ങള്‍ക്കു നേരെ തിരിയാതിരിക്കാനുള്ള അമേരിക്കന്‍ സര്‍ക്കാരുകളുടെ ആ പഴയ രീതി തന്ത്രം തന്നെയാണ് ഇവിടെയും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്.

കൂടാതെ വിപ്ലവത്തിന്റെ കാതലായ മറ്റൊരു ഘടകം ജനങ്ങളുടെ കെട്ടുറപ്പും ഒത്തൊരുമയുമായിരുന്നു. വിവിധ മതവിശ്വാസികളും, വിവിധ രാഷ്ട്രീയധാരകളില്‍ നിന്നുള്ളവരുമെല്ലാം, വിവിധപ്രായക്കാരുമെല്ലാം ഒന്നിച്ചാണ് മുബാറക് ഭരണത്തിനെതിരായ പ്രക്ഷോഭത്തില്‍ അണിനിരന്നത്. എന്നാല്‍, ഭരണയന്ത്രം കൈയ്യിലേന്തിയ ശേഷം ഈ കെട്ടുറപ്പിനെ തകര്‍ക്കാനാണ് പട്ടാളം ആദ്യമേ ലക്ഷ്യം വച്ചത്. കോപ്ടിക് ക്രിസ്ത്യന്‍ വിശ്വാസികളുടെ ആരാധനാലയങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കപ്പെടുകയും അവയ്ക്കെതിരെ ആക്രമം അഴിച്ചുവിടപെടുകയും ചെയ്യപ്പെട്ടു. പലപ്പോഴും ‘ശരിയായ രീതിയിലല്ല’ ഇവ പണിതതെന്നും പ്രാദേശിക ‘നിയമങ്ങളെ’ ലംഘിച്ചാണ് ഇവയുടെ നിര്‍മാണമെന്നും വിധിയെഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.

തങ്ങളുടെ പള്ളികള്‍ക്ക് നേരെ ഇത്തരത്തില്‍ നടക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തു ക്രിസ്ത്യന്‍ വിശ്വാസികള്‍ പ്രതിഷേധ സമരങ്ങള്‍ നടത്തിയപ്പോള്‍ അവയ്ക്ക് നേരെ ആക്രമണം അഴിച്ചുവിടാനാണ് സൈന്യഭരണകൂടം മുതിര്‍ന്നത്. ഇത്തരത്തില്‍ പല ലഹളകളും ഈജിപ്തില്‍ കഴിഞ്ഞ കാലയളവില്‍ നടക്കുകയുണ്ടായി.

ഏറ്റവും അവസാനം കെയ്റോവില്‍ നടന്ന കോപ്ടിക് ക്രിസ്ത്യന്‍ വിശ്വാസികളുടെ പ്രതിഷേധത്തെ ഒരു വംശീയ ലഹളനേരിടുന്ന രിതിയിലാണ് ഭരണകൂടം നേരിട്ടത്. സൈനിക-പോലീസ് ആക്രമണത്തില്‍ മരിച്ചത് ഇരുപതോളം പേരായിരുന്നു. ഇതിനെല്ലാമേറെ, സൈന്യത്തിനും ഭരണത്തിനും ‘ഓശാന’ പാടുന്ന സര്‍ക്കാര്‍-സര്‍ക്കാരിത മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇവക്കു വേണ്ടത് പോലെ ‘വംശീയ-വര്‍ഗീയ നിറവും കൊടുത്ത് ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ സ്പര്‍ദ്ധ വളര്‍ത്തുന്നതിനു കിട്ടിയ അവസരം വേണ്ട പോലെ ഉപയോഗിച്ചു.

ഈ രീതിയിലുള്ള അടിച്ചമര്‍ത്തലും, ഏകാധിപത്യ നിലപാടുകളും കൈമുതലാക്കിയ ഒരു താത്കാലിക ഭരണകൂടത്തെയാണ് ഈജിപ്തില്‍ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മാസങ്ങളായി നാം കണ്ടത്. ജനാധിപത്യത്തിന് ഒരു രീതിയിലും പട്ടാളം വിധേയരാകില്ലന്നും, സുതാര്യത ഒട്ടുമില്ലാത്ത ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യമെന്നും എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് ജനം ഉണരുകയായിരുന്നു.

വിപ്ലവത്തിന്റെ വീണ്ടെടുക്കല്‍
ജനത്തിന്റെ സഹിഷ്ണുതക്ക് മേലുള്ള വജ്രായുധ പ്രഹരമായിരുന്നു സൈന്യത്തിന്റെതായി പുതിയ ഭരണഘടനയില്‍ ഉള്‍കൊള്ളിക്കാനായി മുന്നോട്ടുവച്ച ചില നിര്‍ദേശങ്ങള്‍. പുതിയ ഭരണഘടനയിലും (അത് എപ്പോള്‍ പ്രാബല്യത്തില്‍ വന്നാലും) നിയമവ്യവസ്ഥിതിയിലും പട്ടാളം നിര്‍ദേശിച്ചത് എല്ലാതിനേക്കാളും ഉന്നതമായ സ്ഥാനം പട്ടാളത്തിനു വേണമെന്നായിരുന്നു. ആരോടും ഉത്തരം ബോധിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത, ആരാലും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത ഒരു സ്ഥാപനമായി പുതിയ ഈജിപ്തില്‍ പട്ടാളം നിലനില്‍ക്കണമെന്നാണ് സൈന്യത്തിന്റെ ആവശ്യം.

അതായത്, ഭരണഘനയില്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മൂന്നു തൂണുകള്‍ക്കും—ലെജിസ്ലേച്ചര്‍, എക്സിക്യൂട്ടിവ്‌, ജുഡീഷ്യറി—മുകളില്‍, ഒരു ‘സൂപര്‍ സ്ഥാപനമായി’ പട്ടാളമുണ്ടാകണമെന്ന്. പോരാതെ, വേണ്ടപോലെ വാക്കുകളെ വളച്ചൊടിച്ചും പുതിയ സമവാക്യങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കാന്‍ രാജ്യത്തിന്റെ ‘താല്‍പ്പര്യങ്ങള്‍’ എപ്പോഴെല്ലാം ‘ധ്വംസനം’ ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും തങ്ങള്‍ക്കു ഇടപെടാന്‍ അധികാരം വിഭാവനം ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ഉടമ്പടി. ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ ജനാധിപത്യത്തെ കാറ്റില്‍ പറത്തി കൊണ്ടുള്ള ഒരു തരം, ‘പ്രത്യേക/സവിശേഷ’ ഉപരി ഘടകം.

ഒരു ‘സിവിലിയന്‍’ ഭരണക്രമത്തിനു അധികാര കൈമാറ്റം നടത്താനുള്ള തീയതികളില്‍ ഒരു കണക്കുമില്ലാതെ മുന്‍പോട്ടു നീട്ടിയും, പാര്‍ലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ കീറാമുട്ടിയും സങ്കീര്‍ണമാക്കിയുമുള്ള ഈ രക്ഷകര്‍ത്താവ് ചമയല്‍ രീതി ഒട്ടും തന്നെ ജനത്തിനു ദഹിക്കുന്നതല്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ നവംബര്‍ 25നു ആരംഭിക്കുന്ന നീണ്ട പാര്‍ലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്നോടിയായി ജനം വീണ്ടും തഹറീരില്‍ ഇറങ്ങി.

ജനുവരിയിലെ രക്തസാക്ഷികള്‍ക്കായുള്ള ഓര്‍മ പുതുക്കലിനായി ഈക്കഴിഞ്ഞ (നവംബര്‍ 18) വാരാന്ത്യത്തില്‍ ഒരു ഒത്തുചേരല്‍ സംഘടിപ്പിക്കുക ഉണ്ടായി. എന്നാല്‍ കലാപ പോലീസും-സൈന്യവും അടിച്ചര്‍ത്തലും രക്തച്ചൊരിച്ചലുമാണ് ജനകൂട്ടത്തെ നിയന്ത്രക്കുന്നതിനുള്ള മാര്‍ഗമായി സ്വീകരിച്ചത്. തഹറീരിലെ സമരക്കാരുടെ ടെന്‍റുകളെ പിഴുതെറിഞ്ഞും അവര്‍ക്ക് നേരെ വിഷവാതകങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ചും അക്ഷരാര്‍ഥത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ തെരുവുകളില്‍ വേട്ടയാടകപ്പെടുകയായിരുന്നു. നീണ്ട നാലു ദിവസം അരങ്ങേറിയ ഈ ജനങ്ങള്‍ക്കു നേരേയുള്ള യുദ്ധത്തില്‍ മരിച്ചത് ഇരുപത്തിലുമേറെ പേരാണ്. ഇങ്ങനെ ഉരുക്കുമുഷ്ടി കൊണ്ടുള്ള സൈന്യത്തിന്റെ ഉത്തരങ്ങളെ ചെറുത്തു തോല്‍പിക്കാന്‍ തന്നെ ജനങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചതുപോലയാണ് പിന്നിടുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ അരങ്ങേറിയത്.

ഇതോടുകൂടി ജനുവരിയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകളായിരുന്നു അവിടെ കണ്ടത്. തഹരീര്‍ തിരിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട് വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പാണ് ജനം സൈന്യത്തിനു നല്‍കിയത്. അതായത്, തങ്ങള്‍ക്കു സ്വന്തമായുള്ള ഒരു വസ്തുവും കൈയ്യേറാനും കൈയ്യടക്കാനും ആര്‍ക്കും അവകാശമില്ലെന്നും, അതിലൂടെ ജനകീയ വിപ്ലവത്തെ അട്ടിമറിക്കാന്‍ ഒരു കാരണവശാലും സമ്മതിക്കില്ലെന്നുമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്.

ചോര നീരാക്കി നേടിയെടുത്ത സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഒരു പ്രതിവിപ്ലവത്തിനും വിട്ടുകൊടുക്കാന്‍ ഈജിപ്ത് ഇന്നു തെയ്യാറല്ല. പട്ടാളത്തിന്റെ സ്വരത്തിനൊപ്പം ചേര്‍ത്തു ‘കോറസ്’ പാടുന്ന  സംഘങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തുമെന്നും അവര്‍ പറയുന്നു. തണ്ടാവിയുടെ നവംബര്‍ 22ലെ റ്റെലിവിഷന്‍ പ്രസംഗത്തില്‍ തൃപ്തരാകാത്ത ജനം ‘ഇര്‍ഹാല്‍’ (അറബിക്കില്‍ ‘ഇറങ്ങിപ്പോ’) എന്ന് ആര്‍ത്തു വിളിക്കുകയായിരുന്നു. ജൂലൈയോടെ പുതിയ പ്രസിഡന്റും, ഭരണഘടനയും നിലവില്‍ വരുമെന്നും, അതും കൂടാതെ ജനം ആവശ്യപ്പെടുകയാണെങ്കില്‍, ‘സിവിലിയന്‍ ഭരണത്തിനായി’ ജനഹിതപരിശോധന നടത്താമെന്നുമുള്ള ‘മധുരിക്കുന്ന’ വാക്കുകളില്‍ ഇനി മയങ്ങാന്‍ തങ്ങളെ കിട്ടിലെന്നു കൂടി ആ ആര്‍പ്പു വിളികളില്‍ വ്യക്തമാണ്.

പട്ടാളത്തിന്റെ ‘നല്ല’ വാക്കുകളിലും/നല്ല പിള്ള ചമയലുകളിലും മതിമറന്നു തഹരീര്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് തങ്ങള്‍ ചെയ്ത വലിയ തെറ്റ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഇക്കാലയളവില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാ‍യി. അങ്ങനെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി തങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യത്തെ കാത്തുരക്ഷിക്കാനായി തെരുവുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങി, ലക്ഷങ്ങളെ സംഘടിപ്പിച്ചു നിലവിലുള്ള സ്ഥിതി-വിശേഷത്തെ മാറ്റിയെഴുതാന്‍ ഉള്ള ഉറച്ച പോരാട്ടം ഈജിപ്തിലേ ജനങ്ങള്‍ ആരൊഭിക്കുകയായിരുന്നു.

അടിയന്തരമായി പട്ടാളം ഒരു സിവിലിയന്‍ സര്‍ക്കാരിന് അധികാരം കൈമാറി ബാരക്കുകളിലേക്ക് തിരികെ പോയി ജനാധിപത്യത്തിനുള്ളില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കും നിയമത്തിനും മറുപടി പറഞ്ഞു പുതിയ ഭരണഘടനയുടെയുള്ളില്‍ ഉത്തരവാദത്വമുള്ള ഒരു ശക്തിയായി ചുരുങ്ങുകയാണ് വേണ്ടതെന്നും ജനങ്ങള്‍ ആണയിട്ടു ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുകയാണ്‌.

പക്ഷെ ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോഴും അമേരിക്ക തണ്ടാവിയുടെ പ്രസംഗത്തില്‍ സന്തുഷ്ടി പ്രകടിപിച്ചു എന്നുള്ള വസ്തുത ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു—ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌  അവരുടെ ശരിയായ, ജനാധിപത്യപരമായ അധികാരം ലഭിച്ചാല്‍ ആര്‍ക്കാണ് അത് വന്‍ ഭീഷണിയുയര്‍ത്തുന്നതെന്ന്. ജനുവരിയില്‍, പ്രക്ഷോഭകാരികളെ തണുപ്പിക്കുന്നതിനായി തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്താമെന്ന് മുബാറക് റ്റെലിവിഷന്‍ പ്രസംഗത്തിലൂടെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിനേയും ഒബാമ ഭരണകൂടം സ്വാഗതം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ മുബാറക്കിന്റെ പ്രസംഗത്തേയും, ഒബാമയുടെ സ്വാഗതത്തേയും തിരസ്കരിച്ച ഈജിപ്ഷ്യന്‍ തെരുവുകളിലെ ജനങ്ങളാണ് ചരിത്രം നിര്‍മിച്ചത്.

സമ്പൂര്‍ണ ജനാധിപത്യത്തിനായുള്ള ഈ സമരത്തില്‍ ഇനി ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടമോ, തെറ്റായ ഒരു ചുവടോ പാടില്ല എന്ന കരുതല്‍ കൂടി ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ജനതക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത്തവണ അവരുടെ ന്യായമായ അവകാശങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കാനായി അവര്‍ എല്ലാ വിധ അടിച്ചമര്‍ത്തലുകളെയും അക്രമങ്ങളെയും ധൈര്യത്തോടെ നേരിടാന്‍ തയ്യാറായാണ് പോരാട്ടത്തിനിറങ്ങുന്നത്.

ഇതില്‍ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങളും വാര്‍ക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഈയടുത്തു ഈജിപ്തിലെ കമ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ടിയുള്‍പ്പടെ നാല് പ്രധാന ഇടതുപക്ഷ കക്ഷികള്‍ ഒരു പുതിയ സഖ്യം തീര്‍ക്കുകയുണ്ടായി. ഇതു ഈജിപ്തിലേ രാഷ്ട്രിയ സംഘടനങ്ങള്‍ക്കു പുതിയ മാനവും ദിശാബോധവും നല്‍കും എന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. ഇത്തരത്തില്‍ കരുത്താര്‍ജിക്കുന്ന പുതിയ ദിശാബോധത്തോടെ സമരത്തിനിറങ്ങുന്ന ഈജിപ്തിലെ ജനയുടെ പോരാട്ടങ്ങള്‍ ഇന്നലെകളില്‍ നേടിയവ നിലനിര്‍ത്താനും അതിലൂടെ മുന്നോട്ടു പോകുന്നതിനും വേണ്ടിയാകുന്നിടത്താണ് ലെനിന്റെ മഹത്തായ വാക്കുകള്‍ അര്‍ഥവത്തായി തീരുന്നത്.

പട്ടാളത്തോടും അവരുടെ സഹായിസംഘങ്ങളോടും മര്‍ദക, ചൂഷക ഭരണകൂടത്തോടും അവരുടെ തലതൊട്ടപ്പനായ അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തോടും ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാന്‍, ജനസാഗരത്തിനു  ഇന്ന് ഒരു മുദ്രവാക്യമേയുള്ളൂ—”ഇര്‍ഹാല്‍’”.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Egypt, Hosni Mubarak, Middle East, PK Anand