സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധിയും സോഷ്യലിസത്തിന്റെ പ്രസക്തിയും

Be Sociable, Share!

• 

ഫ്രെഡി കെ താഴത്ത്

മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധി പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ മൂര്‍ച്ചിക്കുന്ന സമയത്ത് അതിനെ പരിശോധിക്കാനും അതിനു തീര്‍പ്പുണ്ടാക്കാനും ഉണ്ടായ മരുന്നോ ചികിത്സാ വിധിയോ അല്ല മാര്‍ക്സിസം. അങ്ങനെയല്ല മാര്‍ക്സിസം ഉത്ഭവിച്ചത്‌. അതിന്റെ ഉദ്ദേശ ലക്ഷ്യവും അതല്ല. (അനുഭവ വാദത്തിന്റെ ചലനമറ്റ, ജീവസ്സറ്റ, പ്രതിലോമാവസ്തയോട് കണക്കു തീര്‍ക്കുകയും ഏറ്റവും പരമമായ സത്യമായ ചലനത്തെ മാനവ ജ്ഞാന സമ്പാദന പ്രക്രിയയുടെ ന്യൂക്ലിയസ്സായി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്ത ദര്‍ശനശാസ്ത്രമാണ് മാര്‍ക്സിസം. ഫൊയര്‍ബാഹ് തീസിസുകള്‍ അതിന്റെ ഉത്തമ ദൃഷ്ടാന്തവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, നിലനില്‍ക്കുന്ന സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയെ (അതിന്റെ പാഴടയലിനെതിരെ മധ്യകാല ക്രിസ്ത്യന്‍ പോരാളികള്‍ ഹോളി ഗ്രെയില്‍ സംരക്ഷിക്കാനെന്നോണം പോരാടി) പരിക്ക് പരിഹരിച്ചു സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് മാര്‍ക്സിസത്തിന് ഏറ്റവും അന്യമായ ആരോപിത കടമയാണ്).

മറിച്ച്‌ , മുതലാളിത്ത ചൂഷണ വ്യവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ച അന്യവല്‍ക്കരണത്തില്‍നിന്നു മനുഷ്യരാശിയുടെ അന്തിമ വിമോചനം ലക്‌ഷ്യം വച്ചുകൊണ്ടുള്ള അന്വേഷണത്തില്‍നിന്നാണ് അത് തുടങ്ങുന്നത്. അത് കൊണ്ടാണ് ഇംഗ്ലിഷ് പൊളിറ്റിക്കല്‍ ഇക്കൊണമിയും ഫ്രെഞ്ച് സോഷ്യലിസവും ജര്‍മന്‍ ഐഡിയോളജിയുമാണ് മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ മൂന്നു ഉദ്ഭവധാരകള്‍ എന്ന് പൊതുവില്‍ പറയുന്നത് .

അതായത്, ഫ്രെഞ്ച് വിപ്ലവം മുതല്‍ക്കുതന്നെ ഉടലെടുത്ത, സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം എന്നീ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലൂടെ തന്നെ പ്രകടിതമായ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വീക്ഷണവും അന്യവത്കരണത്തില്‍നിന്നു മുക്തമായ നവമാനവരെ സാധ്യമാക്കാനുള്ള ജര്‍മന്‍ തത്വ ചിന്തയുടെ അന്വേഷണവും ഇംഗ്ലണ്ടിലും സ്കോട്ലാന്‍ഡീലും വളര്‍ന്ന വ്യവസായവത്കൃത സമൂഹത്തിലൂടെ ഉടലെടുത്ത പൊളിറ്റിക്കല്‍ ഇക്കോണമിയും പരസ്പര സംഘട്ടന-സംശ്ലേഷണങ്ങളിലൂടെ (യൂറോപ്പില്‍ പുതിയതായുയര്‍ന്ന ആധുനിക സംഘടിത തൊഴിലാളിവര്‍ഗവും ബൂര്‍ഷ്വാസിയും തമ്മിലുളവായ ഏറ്റവും നവീനമായ, ലോകവ്യാപിയായിത്തീര്‍ന്ന, വര്‍ഗസമരത്തിലൂടെയാണ് അത് സംഭവിച്ചത്) പുതിയ ശാസ്ത്ര വികാസമായി തീരുകയായിരുന്നു.

മുതലാളിത്തം ഉത്ഭവിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അതിന്റെ പ്രതിസന്ധി ഉത്ഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന സത്യമാണ് മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ കാരണമായിരുന്നത് എന്നുള്ളത്   മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും വളര്‍ച്ചയും തന്നെ തെളിയിക്കുന്നു. അല്ലാതെ മുതലാളിത്തം വഴിമുട്ടിയപ്പോള്‍ പരിഹാരം തേടിയുള്ള അനുഭവവാദ പഠനത്തിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ, മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയെ കൂടുതല്‍ മാനുഷികമാക്കാനുള്ള തിരുത്തല്‍ പ്രക്രിയയല്ല മാര്‍ക്സിസം. പകരം , അപരിഹാര്യമായ ആന്തരിക വൈരുധ്യം കൊണ്ട് സ്വയം പ്രതിസന്ധിയിലേക്കെറിയുകയും കൂടെ മാനവ സമൂഹത്തെയും അപായച്ചുഴിയിലേക്കെന്നോണം വലിച്ചുവിഴുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന മുതലാളിത്തത്തെ തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞ് വര്‍ഗരഹിത ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കും അതിലൂടെ ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ പുതു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ദര്‍ശന ശാസ്ത്രമാണ് മാര്‍ക്സിസം. അതല്ലാതെ അതിനു അര്‍ധോക്തികളോ ശകലപാഠങ്ങളോ ഇല്ല.

അതിനാല്‍ത്തന്നെ, ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിയെ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട്  ‘മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ വിശകലനം എത്ര ശരിയാണ്, ഞങ്ങള്‍ അത് അത്ര മുന്‍പ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല’ എന്ന് അത്ഭുതം കൂറുന്ന ബൂര്‍ഷ്വാ സമ്പദ്‌ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍, ബൂര്‍ഷ്വാ രാഷ്ട്രനേതാക്കള്‍, ബൂര്‍ഷ്വാ ബുദ്ധിജീവികള്‍ എന്നിവരില്‍ നിന്ന് മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ ലെനിനിസ്റ്റുകള്‍ മൌലികമായി വ്യത്യസ്തരാകുന്നു.

അതായത്, ആദ്യം പറഞ്ഞ കൂട്ടര്‍ മാര്‍ക്സിനെ വളരെ ‘ഉള്‍ക്കാഴ്ചയുള്ള’ വിശകലന പഠിതാവായി അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മാര്‍ക്സിന്റെ സാമൂഹ്യ വിപ്ലവ കാഴ്ച്ചപ്പാടിനെ അംഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ല. സാമൂഹ്യ വിപ്ലവം ശാസ്ത്രീയ സത്യമാണ് എന്നതും അത്  ചലനത്തെ സംബന്ധിച്ച മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ ദാര്‍ശനിക നിലപാടിന്റെ ചരിത്രപരവും സാമൂഹ്യവുമായ അനിവാര്യസാധൂകരണമാണ് എന്നതും  അംഗീകരിക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറല്ല. ഇക്കാര്യമെത്തുമ്പോള്‍ പഴയ തത്വചിന്തയുടെ പാഴടഞ്ഞ ഗുഹകളിലേക്ക് തീര്‍ത്ഥയാത്ര പോകാനാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍ തയ്യാറാകുന്നത്. അഥവാ, ചരിത്രം നല്‍കിയിട്ടുള്ള പൊള്ളുന്ന, വിപ്ലവകരമായ, അനുഭവയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ അവര്‍ ഭയക്കുന്നു. വര്‍ത്തമാന പ്രതിസന്ധിക്ക് അവയുമായുള്ള പാരസ്പര്യത്തെയും വര്‍ധിതമാനങ്ങളില്‍ ചരിത്ര സത്യം പുനസൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനെയും പഴമുറം കൊണ്ട് മറയ്ക്കാനും തടയാനും അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നു .

അതിനാല്‍, ‘രാഷ്ട്രീയ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് തൊഴിലാളിവര്‍ഗ സര്‍വാധിപത്യ ഭരണകൂടങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചു കൊണ്ട് ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ വികാസത്തിലൂടെ പടിപടിയായി സ്വകാര്യ സ്വത്ത് ഉച്ചാടനം ചെയ്തുകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ലോകം സാധ്യമാകും; അതിനു ആധുനിക സംഘടിത തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന് കഴിയും; അവര്‍ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ’, എന്ന മാര്‍ക്സിന്റെ പദ്ധതിയെയും പ്രവചനത്തെയും ഫലത്തില്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ സസൂക്ഷ്മം തള്ളിക്കളയുന്നു. ഫ്രെഞ്ച് പ്രസിഡന്റ്റ്‌ സര്‍ക്കോസി മൂലധനത്തിന്റെ പേജു മറിച്ചു നോക്കുന്നതിന്റെ ചിത്രം യൂറോപ്പിലെ ബൂര്‍ഷ്വാ പത്രങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നത് ഈ രീതിയിലാണ്.

ഇതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍ ലെനിന്റെ സംഭാവനകളെ പറ്റി മൌനം ദീക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ തെളിയുന്നത് .(മാര്‍ക്സിന്റെ കാലത്ത് ഇക്കൂട്ടരുടെ പിതാമഹര്‍ മാര്‍ക്സിന്റെ ‘ദാസ്‌ കാപ്പിറ്റലി’നെപ്പറ്റിയും ഇപ്പ്രകാരം തന്നെ കൌശലപൂര്‍വ്വം മൌനം ദീക്ഷിച്ചു.) ഇന്നത്തെ സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഏറ്റവും സമീപസ്ഥമായ പ്രവാചകന്‍ സഖാവ് ലെനിന്‍ ആയിരുന്നു. മൂലധനം കുത്തകവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടു എന്നും അത് അതിന്റെ ആജന്മ ശത്രുക്കളായിരുന്ന പലിശോപ ജീവികളായ വട്ടിപ്പണക്കാരുമായും ബാങ്ക് മൂലധനവുമായും ജന്മിത്തവും രാജവാഴ്ചയുമായും മത -ജാതി-ഗോത്ര ശക്തികളുമായും കൂട്ടുകൂടിയെന്നും ലെനിന്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ആയതിനാല്‍ ധനദുഷ്പ്രഭുത്വം (finance oligarchy) എന്ന് അദ്ദേഹം അതിനെ വിളിച്ചു. അസംസ്കൃത വസ്തുക്കള്‍ക്കും കമ്പോളത്തിനും വേണ്ടി ലോകത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും വെട്ടി പങ്കിടാനായി സാമ്രാജ്യത്വം യുദ്ധങ്ങളും അധിനിവേശങ്ങളും തുടര്‍ന്ന് നടത്തുമെന്നും ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ (സ്ഥായിയായി നിലനില്‍ക്കുന്ന) ഐക്യ യൂറോപ്പ് സാധ്യമല്ലെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

സാമ്രാജ്യത്വമായി വളര്‍ന്നു മുട്ടിയ/മുറ്റിയ മൂലധനത്തിന്റെ ഈ അടിസ്ഥാന നിഷേധാവസ്ഥയെയാണ് ലെനിന്‍ സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധിയായി വിശദീകരിക്കുന്നത്. ഇതാകട്ടെ , മാര്‍ക്സ്‌ ‘ദാസ്‌ കാപിറ്റലി’ലും ‘തിയറി ഓഫ് സര്‍പ്ലസ് വാല്യൂ’വിലും ((മിച്ച മൂല്യയ സിദ്ധാന്തത്തിലും)
അനിഷേധ്യമായി സ്ഥാപിച്ച ‘സഞ്ചിത-അന്യവത്കൃത-അധ്വാനമാണ് മൂലധനം, നാള്‍ക്കുനാള്‍ സാമൂഹ്യവത്കരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ഉത്പാദനത്തിനു നേര്‍ എതിരു നില്‍ക്കുന്ന ഈ സഞ്ചിത-അന്യവത്കൃത-അധ്വാനത്തെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാതെ മാനവ മോചനം സാധ്യമല്ല’ എന്ന സാരത്തിന്റെ, വര്‍ഗസമരത്തിന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠ അടിസ്ഥാനത്തിന്റെ, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ലോകസാമൂഹ്യരാഷ്ട്രീയ തലത്തിലെ പ്രാതിഭാസിക വികസിതാവസ്ഥയായിരുന്നു.

അത് കേവലം ധനകമ്പോളത്തിന്റെ വീഴ്ചയോ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയോ മാത്രമല്ല വിശദീകരിച്ചത്. അഥവാ, ധനകമ്പോളത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കു വേണ്ടിയും സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ചയുടെ മോചനത്തിനു വേണ്ടിയും സാമ്രാജ്യത്വ ബൂര്‍ഷ്വാസി താങ്ങുകളും സംരക്ഷണ പദ്ധതികളും നല്‍കാന്‍ ഓരോ തവണ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധി വര്‍ധിതമാകുന്ന സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയ്ക്കും മാനവ സമൂഹം ആ പ്രതിസന്ധിയ്ക്ക് വിപ്ലവപരിഹാരം തേടുന്നതിലേക്കും വഴിതുറക്കും. അതായത്, സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധി മൂര്‍ച്ചിക്കുക എന്നാല്‍ കേവലം വ്യക്തിയെ ദയനീയയാക്കുന്ന സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ചയും പ്രഹേളികാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആരാജകത്വവും സമ്പദ്‌ഘടനയുടെ നിമ്നാവസ്ഥയും മാത്രമല്ല. വര്‍ഗസമരം തീക്ഷ്ണമാകലും, പടിപടിയുള്ള അതിന്റെ ശക്തിപ്പെടലും സാധ്യമാകുന്ന സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയും കൂടിയതാണ്.

‘സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധി’ എന്ന ലെനിന്റെ കണ്ടെത്തലും അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായി സഖാവ് സ്റ്റാലിന്‍ വിശദീകരിച്ച ‘പൊതു പതിസന്ധി’ (general crisis) എന്ന കണ്ടെത്തലും ഇപ്രകാരം മനസിലാക്കേണ്ടതാണ്. അല്ലാതെ, സാമ്രാജ്യത്വമായി വളര്‍ന്നു മുറ്റിയ മുതലാളിത്തം, രാക്ഷസരൂപം പ്രാപിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധിയുടെ ഫലമായി, അച്ചാണി മുറിഞ്ഞ  തേരുപോലെ, താങ്ങ് തെറ്റിയ ഉത്തോലകം കണക്കെ സ്വയം ഇടിഞ്ഞു പോളിഞ്ഞു വീഴുമെന്നും വ്യവസ്ഥ ഇന്ധനം തീര്‍ന്ന യന്ത്രം പോലെ ഉരഞ്ഞു  നില്‍ക്കുമെന്നുമല്ല അര്‍ത്ഥമാക്കിയത്.

എന്നാല്‍, ലെനിന്റെ കാലം മുതല്‍ക്ക് ഇന്ന് വരെയും അരാജകവാദികള്‍ക്ക് ഇക്കാര്യം ‘ഇടിഞ്ഞുപോളിഞ്ഞു വീഴലും ഉരഞ്ഞുനില്‍ക്കലും’ പോലെ മാത്രമേ മനസ്സിലാകുന്നുള്ളൂ. അതിനാല്‍ , അവര്‍ക്ക് വിപ്ലവം യാദൃശ്ചിക വിസ്ഫോടനമാണ്; അതിനായി ഭ്രാന്തമായി, തീവ്രമായി പൊരുതിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുക എന്നത് ഏകമാത്ര പാതയും. സംഘാടകത്വത്തിനും പദ്ധതീകൃതമായ വിപ്ലവ പരിപാടിക്കും ഒരു ശീലമെന്നോണം അവര്‍ എതിരായിരിക്കുകയും അത്തരം ശ്രമങ്ങളെ ‘കൌശലപൂര്‍വമുള്ള വഞ്ചന’ എന്ന് അടച്ചാക്ഷേപിക്കുകയും ആ ശ്രമങ്ങളെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥമായി തര്‍ക്കിച്ചു തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ മുതിരുകയും ചെയ്യും.

ലെനിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിപ്ലവത്തിന്റെ പാത നിശിതശാസ്ത്രീയ വിശകലനത്തിന്റെ ഫലവും തുടര്‍ച്ചയുമാണ്. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി: “ഏഷ്യന്‍-ആഫ്രിക്കന്‍-ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗം മുതിര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു.  ആ രാജ്യങ്ങളിലെ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവങ്ങള്‍ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കാന്‍ അതിനു സാധിക്കും. അവിടെ ഇനി ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ലാത്ത  മുതലാളിത്ത വിപ്ലവങ്ങള്‍ക്ക് കാത്ത് നില്‍ക്കാതെ അതിന്റെ കടമകളെ ഉള്ളടക്കിയ, ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ദിശാനേതൃത്വമുള്ള ജനകീയ ജനാധിപത്യ വിപ്ലവങ്ങള്‍ക്ക് അവിടങ്ങളിലെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗം നേതൃത്വം വഹിക്കണം. ഇത് എത്രകണ്ട് പുരോഗമിക്കുന്നുവോ അത്രകണ്ട് വളര്‍ന്നു വികസിച്ച മുതലാളിത്ത രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ പ്രതിസന്ധി അവിടങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഏഷ്യന്‍-ആഫ്രിക്കന്‍-ലാറ്റിനമേരിക്കാന്‍ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് കയറ്റി അയക്കാന്‍ സാധ്യമല്ലാതാകുകയും അവിടങ്ങളിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും അവയുടെ പോരാട്ടങ്ങളും ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും തന്മൂലം സാമൂഹ്യ വിപ്ലവങ്ങള്‍ വിജയപഥത്തിലെത്തുകയും ലോകത്തിനു മേല്‍ പതിക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങള്‍ക്കും ദുരിതങ്ങള്‍ക്കും കുറവ് വരുകയും ചെയ്യും. ഈ വിപ്ലവ മുന്നേറ്റം ലോകക്രമത്തിന് മേല്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുള്ള അധീശത്വം ഇല്ലാതാക്കവുന്നത്ര അളവിലും ശക്തിയിലും ആര്‍ജിതസ്ഥാപിതാവസ്ഥയിലും (consolidation) എത്തുന്നതോടെ മേല്‍പറഞ്ഞ യുദ്ധങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും ഇല്ലാതാകും. സാമ്രാജ്യത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക സാമൂഹ്യ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയില്‍ നിന്ന് ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഇതാണ് ഒരേ ഒരു പോം വഴി.”

മാര്‍ക്സ്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ നേതൃത്വത്തില്‍ ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസം സ്ഥാപിക്കാനായി രാഷ്ട്രീയ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടുള്ള സാമൂഹ്യവിപ്ലവവും തൊഴിലാളിവര്‍ഗ സര്‍വാധിപത്യ സ്ഥാപനവുമാണ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതെങ്കില്‍ ലെനിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ അതിന്റെ പദ്ധതി, മുതലാളിത്തം സാമ്രാജ്യത്വമായി മാറിയ ഘട്ടത്തില്‍, വ്യക്തമായ വിപ്ലവ പാതയായി തെളിച്ചെടുക്കുകയും മഹത്തായ ഒക്ടോബര്‍ വിപ്ലവത്തിലൂടെ സാധൂകരിക്കുകയും ചെയ്തു. കൂടാതെ, 1873-1896 കാലത്തെ നീണ്ട സാമ്പത്തിക കുഴപ്പത്തില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി 1929-1939 വരെയുണ്ടായ മഹാപ്രതിസന്ധി (great depression) കാലത്ത് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ മാത്രം സ്റ്റാലിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ പ്രതിസന്ധി-മുക്തമായി നിന്നതിലൂടെ തെളിഞ്ഞത് ലെനിനിസ്റ്റ് പാതയുടെ ശരിമയും അത് മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ ശരിയായ വികസിത പ്രകാശനമാണ് എന്ന സത്യമാണ്.

എന്നാല്‍, സാമൂഹ്യവിപ്ലവത്തിന്റെ ഈ സക്രിയ, അനിവാര്യ, പ്രക്രിയയെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു വ്യാഖ്യാനിച്ചു ഒരു സാന്ദര്‍ഭിക യാദൃശ്ചികതയായി ചെറുതാക്കാനുള്ള പ്രവണത എല്ലാ നിറങ്ങളിലും ഉള്ള യാന്ത്രിക ഭൌതിക വാദികള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധിയെ ഫലത്തില്‍ നിസാരവത്കരിക്കാനുള്ള യത്നമായി പ്രകടിതമാകുന്നു. തന്മൂലം മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അതിജീവന ത്വരയെ പറ്റിയും പ്രതിസന്ധിയില്‍ നിന്നും കരകയറാനായി മുതലാളിത്തം ഉത്പാദന ശക്തികളുടെ വിപ്ലവാത്മകമായ വികാസം സാധ്യമാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും മാര്‍ക്സ്‌ പറഞ്ഞതെല്ലാം പണ്ഡിതഭാവത്തില്‍ മുട്ടിനു മുട്ടിനു ഉദ്ധരിക്കുകയും അസ്ഥാനത്ത് പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ട് മാര്‍ക്സും പിന്നീട് ലെനിനും ചൂണ്ടി ക്കാണിച്ച സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയെയും അതിന്റെ വിപ്ലവപരമായ പരിഹാരത്തെയും മറച്ചുവയ്ക്കാന്‍ പെടാപാട് പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

കാള്‍ കൌട്സ്കിയുടെ സൂപ്പര്‍ ഇമ്പീരിയലിസ്റ്റ്റ്‌ സിദ്ധാന്തവും, തുടര്‍ന്ന് അരങ്ങേറിയ മഞ്ഞ ഇന്റര്‍നാഷണലും അതിനെയാണ് ചരിത്രത്തില്‍ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ഇന്നും, മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സംഘടിതത്വത്തിന്റെ മഹാ രൂപത്തിനു മുന്നില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും സാമൂഹ്യ വിപ്ലവ ‘സാധ്യതയെ’ ആന്തരികവത്കരിക്കപ്പെട്ട സംശയത്തോടെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്ന പെറ്റിബൂര്‍ഷ്വാ വിശാരദര്‍ ഈ ശ്രേണിയില്‍ പെടും. കാട്ടു തീയിനിടയിലെ തണല്‍ മരം തേടുന്ന ഈ വിഢിവൃത്തിക്ക് പക്ഷേ, (ഒളിഞ്ഞായാലും തെളിഞ്ഞായാലും) വളരെ പ്രതിലോമകരമായ സാമ്രാജ്യത്വ സേവ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിയും എന്നത് നാം ജാഗ്രതയോടെ കാണണം.

തൊഴിലാളിവര്‍ഗ പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ തങ്ങളുടെ നഗ്നത മറയ്ക്കാനായി അരാജകവാദികളുടെ ‘സര്‍വനാശ’വാദത്തെയും ആത്മഹത്യാപരമായ തീവ്ര സമരങ്ങളെയും അത്തരം സമരരൂപങ്ങളെയും അവരുടെ സ്വയം ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന വിഭാഗീയ അടവുകളെയും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഉച്ചത്തില്‍ പരിഹസിക്കും. സാമ്രാജ്യത്വ പ്രതിസന്ധിയെ ‘മറികടക്കാനുള്ള’ ‘വിദഗ്ദവും’ ‘ക്രിയാത്മകവുമായ’ അടവുകള്‍ കൂടെ നിര്‍ദേശിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇവരില്‍ കൂടുതല്‍ ചിന്താവാര്‍ധക്യം ബാധിച്ചവര്‍ മുതലാളിത്തത്തിന് മാര്‍ക്സിനെക്കാള്‍ പഴക്കമുള്ളതുപോലെ മുതലാളിത്ത പ്രതിസന്ധിക്കും അത്രത്തോളം പഴക്കമുണ്ടെന്നും പ്രതിസന്ധികളെ പരിഹരിക്കാനുള്ള അതിന്റെ കഴിവും അത്രത്തോളം പഴക്കത്തോടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും (ദാര്‍ശനിക) കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട് പറയുകയും ചെയ്യും.

ക്ലാസിക്കല്‍ സമ്പദ്ശാസ്ത്രം മൂലധനത്തെ അതിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തിയെടുത്തു ‘ശുദ്ധ’മായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു  എന്ന് വിമര്‍ശിക്കുന്ന മാര്‍ക്സ്‌ മൂലധനത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ചരിത്രവിധി എന്തെന്നുള്ള യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിനു നേരെ മുതലാളിത്തം ഭയത്തോടെ കണ്ണ് പൊത്തുകയാണെന്നും അതിനാല്‍ ചരിത്രത്തില്‍ നിന്ന് അത് ഒന്നും പഠിക്കാതിരിക്കുന്നു എന്നും പറയുന്നു. എന്നാല്‍, ചരിത്രത്തിലുടനീളം വര്‍ഗസമരങ്ങളുടെ ഓരോ നിര്‍ണായക സന്ധികളിലും എന്നപോലെ, മൂലധനവും അധ്വാനവും തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാന വൈരുധ്യം സാമൂഹ്യ വൈരുധ്യങ്ങളിലെല്ലാം സന്നിവേശിക്കുകയും അവയുടെ അടിസ്ഥാന ജൈവഘടകമായി മാറുകയും ചെയ്ത യുഗത്തിലെ ആധുനിക വര്‍ഗസമരത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലും വിപ്ലവ വര്‍ഗം ശങ്കാവാദികളോ ‘കണ്ണുപൊത്തിക്കളിക്കാരോ’ ആകാന്‍ തയ്യാറല്ല; അവര്‍ക്കതിന് കഴിയുകയുമില്ല. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലുടനീളം കണ്ട പ്രച്ചന്ദമായ സാമൂഹ്യ വിപ്ലവങ്ങളിലും കോളനികളുടെ വിമോചനങ്ങളിലും മഹത്തായ ഫാഷിസ്റ്റ്‌ വിരുദ്ധ യുദ്ധ വിജയത്തിലും തെളിഞ്ഞ സത്യമാണ് അത്.

ഇത് തന്നെയാണ് ഇന്ന് വാള്‍സ്ട്രീറ്റ് കയ്യടക്കല്‍ സമരത്തിലൂടെയും ഇന്ത്യയിലെ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ ആകെയുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെയും നേരിട്ടും അറേബ്യയിലും ആഫ്രിക്കയിലും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്ന ജനാധിപത്യത്തിനായുള്ള സാമൂഹ്യ വിസ്ഫോടനങ്ങളില്‍ ഗുപ്തരൂപത്തിലും തെളിയുന്ന കാര്യവും. ഇന്ന് സാമ്രാജ്യത്വം ലോകത്തിനു സമ്മാനിച്ച പ്രതിസന്ധി സമ്പദ്  മേഖലയിലെ ഇടിവ് എന്ന രൂപത്തില്‍നിന്നു കൂടുതല്‍ വ്യാപ്തിയിലും ആഴത്തിലും വളര്‍ന്നു വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തൊഴിലാളിവര്‍ഗം വീണ്ടും അമരത്തേക്ക്
‘രണ്ടു കൊല്ലംകൊണ്ട് സാമ്പത്തിക രംഗം വീണ്ടെടുക്കപ്പെടും’ എന്ന് 2008ല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്നവര്‍ക്കാര്‍ക്കും തന്നെ ഇന്ന് അങ്ങനെ വീണ്ടെടുപ്പിനെപ്പറ്റി പ്രവചിക്കാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത സാഹചര്യം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. പ്രതിസന്ധി പല യൂറോപ്യന്‍ രാഷ്ട്രങ്ങളെയും പാപ്പരാക്കുകയും യൂറോവിന്റെ നിലനില്‍പിനുതന്നെ വന്‍ ഭീഷണി ഉയര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു . ഇന്ത്യയുടെ വ്യാവസായിക വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് കേവലം 1.9 ശതമാനം ആകുകയും രൂപ ഡോളറിനെതിരെ കൂപ്പുകുത്തി വീഴുകയുമാണ്. ഭക്ഷ്യ പണപ്പെരുപ്പം ഭയാനകമായ അവസ്ഥയിലാണ്. ജനകോടികള്‍ പട്ടിണി മരണത്തിലെക്കാണ് പതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അടുത്ത ഒരു വര്‍ഷം കൊണ്ട് സോമാലിയയില്‍ ഒരു ദശലക്ഷം വരെ പട്ടിണി മരണം ഉണ്ടാകുമെന്ന് നിശ്ചിതമായിരിക്കുന്നു. യൂറോപിലോ അമേരിക്കയിലോ തൊഴിലില്ലായ്മ കുറയാന്‍ പോകുന്നില്ല. ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം വിഷാദ ഭാവത്തില്‍ തലയാട്ടുന്ന ബൂര്‍ഷ്വാ ചിന്തകര്‍ പക്ഷെ, സാമൂഹ്യവിപ്ലവത്തിനുള്ള ബോധപൂര്‍വ പരിശ്രമങ്ങളെ തടയുന്നതിനായാണ് മാര്‍ക്സിനെ കേവലം നല്ല വിശകലന കര്‍ത്താവായി മാത്രം അംഗീകരിക്കുന്നത് എന്ന് നാം ജാഗ്രതയോടെ തിരിച്ചറിയണം. ലെനിനെ അവര്‍ ബോധപൂര്‍വം മറന്നു കളയുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിനാല്‍ വാള്‍ സ്ട്രീറ്റിലെ പ്രക്ഷോഭകാരികള്‍ക്കും ഇന്ത്യയിലെ സംഘടിത ട്രേഡ് യൂണിയന്‍ പ്രക്ഷോഭത്തിനുമെല്ലാം തന്നെ  ബോധപൂര്‍വം നേതൃത്വം നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വമാണ് തൊഴിലാളിവര്‍ഗ മുന്നണിപ്പടയുടെ ഉള്ളടക്കത്തിലും രൂപത്തിലുമായി കമ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ടികളില്‍ നിന്നു കാലം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. അതിനാകട്ടെ നിലവിലുള്ള അത്തരം ശക്തികളുടെ ഐക്യം സര്‍വ മുഖ്യമാണ്. അതാകട്ടെ കൂടുതല്‍ ശരിയും ശാസ്ത്രീയവുമായ പ്രത്യയ ശാസ്ത്ര രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകള്‍ സ്വായത്തമാക്കുക വഴി മാത്രമേ നേടിയെടുക്കാനും സ്വാംശീകരിച്ചു വികസിപ്പിക്കാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. ഈ രണ്ടു കടമകളും പരസ്പ്പര വിരുദ്ധമല്ല തന്നെ. അവയുടെ പരസ്പര പൂരക സ്വഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, വര്‍ഗസമരത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ മുഖ്യമായി ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ സാമൂഹ്യ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ മാറ്റി മറിക്കേണ്ടതായ കടമ നാം പൂര്‍ത്തീകരിക്കണം. അതിനായി ഇടതു പക്ഷ ബദല്‍ അടിയന്തിര ലക്ഷ്യമായി നാം കാണേണ്ടതുണ്ട്, അതിനായുള്ള ഇടതുപക്ഷ ഐക്യവും.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Capitalism, Financial crisis, Fredy K Thazhathu, Lenin, Marxism, Social revlution, Stalin, workers