കോമഡി ഓഫ് എറേഴ്സ്

Be Sociable, Share!

• 

എഡിറ്റോറിയല്‍

വര: സജീവ്

സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകന്‍ അണ്ണാ ഹസാരെയെയും സംഘാംഗങ്ങളേയും കിഴക്കന്‍ ദില്ലിയിലെ മയൂര്‍ വിഹാറിലുള്ള സുപ്രീം എന്‍ക്ലേവ് ഹൗസിംഗ് സൊസൈറ്റിയില്‍ നിന്നും ചൊവ്വാഴ്ച രാവിലെ ഏഴരക്കു അറസ്റ്റു ചെയ്ത് തിഹാര്‍ ജയിലിലടച്ച സര്‍ക്കാര്‍ നടപടി അപഹാസ്യവും ജനായത്ത ഭരണക്രമത്തിനെതിരുമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ ക്രിമിനല്‍ പ്രൊസീജ്യര്‍ കോഡിലെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളാണ് ഹസാരെക്കു മേല്‍ ചുമത്തിയതു—107, 151. സെക്ഷന്‍ 107 പ്രകാരം ഒരു പ്രദേശത്തെ സമാധാനത്തിനും ശാന്തിക്കും ഭംഗം വരുത്തിയതിനും, 151 പ്രകാരം ഉണ്ടായേക്കാനിടയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ക്കു തടയിടാനും. അറസ്റ്റിനെതിരെ സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന പ്രതിഷേധങ്ങളെ തുടര്‍ന്ന് ഹസാരെയെയും കൂട്ടരെയും വിട്ടയയ്ക്കാന്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ക്കു ശേഷം സര്‍ക്കാര്‍ തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, അതിനു വഴങ്ങാതെ തിഹാര്‍ ജയിലില്‍ ധര്‍ണ നടത്താനാണ് ഹസാരെ തീരുമാനിച്ചത്. ഇതു കൂടുതല്‍ കോലാഹലങ്ങളിലേക്കു വഴിതെളിക്കുകയാണുണ്ടായതു. നടുദില്ലിയിലെ ജയപ്രകാശ് നാരായണ്‍ പാര്‍ക്കില്‍ നിരാഹാര സമരം നടത്താനുള്ള സൗകര്യം ചെയ്തു തരണമെന്നാണ് ഹസാരെയുടെ ആവശ്യം. സമരത്തിനു സര്‍ക്കാര്‍ തീട്ടുരം വാങ്ങാന്‍ കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകരും അതിനെ ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ചു കൊഞ്ഞനം കാട്ടുന്ന ഭരണകൂടവും! കടുത്തവിലക്കയറ്റവും അഴുകിപ്പുളിച്ച അഴിമതിയുമൊക്കെ ചേര്‍ന്ന് രാജ്യത്തെ പാവപ്പെട്ടവരെ ഒന്നൊന്നായി തൂക്കിലേറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്‍ണിവല്‍ കാലത്ത് ജനങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ മറ്റൊരു അസംബന്ധനാടകം അരങ്ങേറുകയാണ്. നടക്കട്ടെ.

ഹസാരെയുടേത് ജനഹിതസമരമാണെന്നന്ന് ദില്ലിപോസ്റ്റിനു അഭിപ്രായമില്ല. ഒരു നിയമം നിര്‍മിച്ചാല്‍ രാജ്യത്ത് അഴിമതി കുത്തനെ കുറയുമെന്ന വിശ്വാസവുമില്ല. അഴിമതിക്കെതിരെ സമരം നയിക്കുന്നു എന്നു പറയുമ്പോഴും അഴിമതിയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ കാരണങ്ങള്‍ ശാസ്ത്രീയമായി മനസിലാക്കാനോ, അതിനെതിരെ വിശാലമായ ജനകീയ മുന്നേറ്റം സംഘടിപ്പിക്കാനോ ഹസാരെ തയ്യാറല്ലെന്ന വിമര്‍ശനവുമുണ്ട്. അതിനുള്ള രാഷ്ട്രീയ മൂലധനം ഹസാരേ ക്യാമ്പിനുണ്ടെന്ന ധാരണയും ഞങ്ങള്‍ക്കില്ല. അഴിമതിയെ അതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നടര്‍ത്തിമാറ്റി, ഒറ്റപ്പെട്ട വില്ലന്‍ സ്വഭാവം നല്‍കി, അതിനുള്ള ഒറ്റമൂലിയാണ് ലോക്പാല്‍ ബില്‍ എന്ന വാദം വികലമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ്, അതായത് കൂടുതല്‍ ഗൗരവമായ വിഷയങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്നതില്‍ നിന്നും വിട്ടുനില്‍ക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ്, ഹസാരേക്കും സംഘത്തിനും ഇന്ത്യന്‍ മധ്യവര്‍ഗത്തിന്റേയും, കോര്‍പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങളുടേയും പിന്തുണ കിട്ടുന്നതും.

രാജ്യം ഇന്നു നേരിടുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രതിസന്ധികളിലൊന്നാണ് അഴിമതിയെന്ന കാര്യത്തില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. എന്നാല്‍, മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും വളരെ ഭംഗിയായി നടക്കുകയും അഴിമതി മാത്രമുണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യമാണോ ഇത്? അല്ലെങ്കില്‍, അഴിമതിയെന്ന ഒറ്റപ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ മറ്റുള്ളവ താനെ ശരിയാകുമോ? അതുമല്ലെങ്കില്‍, കാര്‍ക്കശ്യമേറിയ നിയമമില്ലാത്തതു കൊണ്ടാണോ രാജ്യത്ത് അഴിമതി നടക്കുന്നത്? കടുത്ത വ്യവസ്ഥകളുള്ള ലോക്പാല്‍ ബില്‍ കൊണ്ടുവന്നാല്‍ അഴിമതി കുറയും എന്ന വാദം മൃഗീയ ശിക്ഷാരീതികളുപയോഗിച്ചാല്‍ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കുറയും എന്ന പ്രാങ് ഭരണകൂട യുക്തിയില്‍ നിന്നും ഒട്ടും വ്യത്യസ്തമല്ല. വിപണി ശക്തികള്‍ക്കും, ധനകാര്യ മൂലധനത്തിനും (finance capital) വേണ്ടി സ്വയം ചെറുതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭരണകൂടം, തത്ഫലമായി യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ കുതിച്ചുയരുന്ന അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വില, അതിവേഗം വര്‍ധിക്കുന്ന അസമത്വം, പ്രാങ് മൂലധന സമാഹരണത്തിന്റെ (primitive capital accumulation) ഭാഗമായി ഉടലെടുക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ അഴിമതിക്കേസുകള്‍, നിലവിലെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ മുതലെടുക്കാന്‍ തെയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന ഫാഷിസ്റ്റ് വലതുപക്ഷം എന്നിങ്ങനെ രാജ്യം ഇന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികള്‍ പലതാണ്. ഈ വെല്ലുവിളികളെയെല്ലാം കോര്‍ത്തു നിര്‍ത്തുന്നതാകട്ടെ നവലിബറല്‍ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളാണു താനും. ഇതൊന്നും പക്ഷേ ഹസാരേയുടെ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നില്ല. രോഗത്തെ ചികിത്സിക്കാതെ രോഗലക്ഷണത്തെ ചികിത്സിക്കണമെന്ന വാശിയാണ് ഹസാരെയുയര്‍ത്തുന്നത്.

അഴിമതിയോടുള്ള സമീപനത്തില്‍ ഭരണകൂടത്തിനും ഹസാരേയ്ക്കും ഇവിടെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളില്ല എന്നതാണ് ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്. അഴിമതിയെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഗതിയായിട്ടാണ് ഇരുകൂട്ടരും കാണുന്നത്. നിയമനിര്‍മാണം മാത്രമാണ് അതിനുള്ള ഒരേയൊരു പോംവഴിയെന്ന് ഇരുവരും വാദിക്കുന്നു. നിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകള്‍ എന്തൊക്കെയായിരിക്കണം എന്ന കാര്യത്തില്‍ മാത്രമേ ഫൈനാന്‍സ് ക്യാപിറ്റലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മന്‍മോഹന്‍ സിംഗിനും, മധ്യവര്‍ഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഹസാരേയ്ക്കും അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളുള്ളൂ. അതിന്റെ പേരിലുള്ള കോലാഹലങ്ങളാണ് നമ്മളിപ്പോള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും. 1990കളുടെ ആരംഭത്തില്‍ ഇതേ മന്‍മോഹന്‍ സിംഗിന്റെ കാര്‍മികത്വത്തില്‍ ആഗോളവത്കരണ നയങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മുതലാളിത്തം പറഞ്ഞത് അഴിമതി അന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ‘ലൈസന്‍സ് പെര്‍മിറ്റ് രാജിന്റെ’ ഉത്പന്നമാണെന്നും, സ്വതന്ത്രവിപണിയില്‍ അഴിമതി താഴേക്കു വരുമെന്നുമാണ്. എന്നാല്‍ കൂടുതല്‍ വിപുലമായ അഴിമതിക്കുള്ള സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതാണ് കഴിഞ്ഞ ഇരുപതുവര്‍ഷങ്ങളില്‍ നാം കണ്ടത്. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം, നവലിബറല്‍ കാലത്തെ പ്രാങ് മൂലധന സമാഹരണമാണെന്ന് പ്രഭാത് പട്നായിക്കിനെ പോലുള്ള സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റുകള്‍ മുതലാളിത്തേതര വിഭാഗങ്ങളുടെ സ്വത്തു കൈയടക്കുന്നതിനെയാണ് പ്രാങ് മൂലധന സമാഹരണമെന്നു വിളിക്കുന്നത്. പ്രാങ് മൂലധന സമാഹരണത്തെ സാധാരണ മൂലധന സമാഹരണത്തില്‍ (capital accumulation) നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത് ആദ്യത്തെ അവസ്ഥയില്‍ മുതലാളിത്തത്തില്‍ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മിച്ചം പുനര്‍നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നിടത്താണ്. അതായത്, പ്രാങ് സമാഹരണത്തില്‍, മറ്റു വിഭാഗങ്ങളുടെ (കര്‍ഷകര്‍, ചെറുകിട ഉത്പാദകര്‍, ഭരണകൂടം) സ്വത്ത് തട്ടിയെടുക്കുകയാണ് മുതലാളിത്തം ചെയ്യുന്നത്. ആഗോളവത്കരണത്തിന്റെ കാലത്ത്, സ്വകാര്യവത്കരണവും, സ്വകാര്യമൂലധന നിക്ഷേപവും വലിയ തോതില്‍ നടക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും പ്രാങ് മൂലധന സമാഹരണവും വലിയ തോതില്‍ നടക്കും. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി അഴിമതിയും വിപുലമായി തീരും. കാരണം പലപ്പോഴും പ്രാങ് മൂലധന സമാഹരണത്തിന്മേല്‍ ചുമത്തപ്പെടുന്ന കമ്മിഷനാണ് വലിയ അഴിമതിയുടെ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നതെന്ന് പട്നായിക് വാദിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വകാര്യ മൂലധനത്തിന്റെ അഴിഞ്ഞാട്ടവും, സ്വകാര്യവത്കരണവും ശക്തമായി നടന്ന കഴിഞ്ഞ ഇരുപതു വര്‍ഷക്കാലം തന്നെ രാജ്യം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ അഴിമതിമളും അരങ്ങേറിയത്. നവലിബറല്‍ ഭൂമികയില്‍ നിന്നും അഴിമതിയെ മാറ്റി നിര്‍ത്താനാവില്ല. അങ്ങിനെ മാറ്റി നിര്‍ദേശിക്കപ്പെടുന്ന ഒറ്റമൂലികള്‍, അവ എത്രകണ്ടു പ്രസക്തമാണെങ്കിലും, രോഗം പരിഹരിക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ളതുമാവില്ല.

ഹസാരേയുടെ പ്രകടനം പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുതകുന്നതല്ല എന്ന ഉറച്ച ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിലും, സമരം ചെയ്യാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവകാശത്തെ ഹനിക്കുന്ന ഭരണകൂട നടപടി സ്വേഛാധിപത്യപരമാണ്. ജനങ്ങളില്‍ നിന്നും പൂര്‍ണമായും അകന്ന സര്‍ക്കാരും പാര്‍ടിയും ചെറിയ സമരങ്ങളെ പോലും സംശയത്തോടെയും, ഭീതിയോടെയുമായിരിക്കും സമീപിക്കുക. യുപിഎ സര്‍ക്കാരിന്റേയും കോണ്‍ഗ്രസ് പാര്‍ടിയുടേയും അവസ്ഥയും അതു തന്നെ. അടുത്ത കാലത്തായി ശക്തിപ്പെട്ടു വരുന്ന ഇന്ത്യന്‍ സ്റ്റേറ്റിന്റെ സ്വേഛാധിപത്യ പ്രവണതകളുടെ മറ്റൊരുദാഹരണം മാത്രമാണിതും.

യമുനാ എക്സ്പ്രസ് വേ പദ്ധതിക്കുവേണ്ട ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനെതിരെയുള്ള സമരത്തെ നിഷ്ഠൂരമായി അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഉത്തര്‍പ്രദേശ് സര്‍ക്കാരും, പൂണെയിലെ പാവന അണക്കെട്ടില്‍ നിന്നും പിമ്പ്രി-ചിന്‍ചവാഡ് റ്റൗണ്‍ഷിപ്പിലേക്ക് പൈപ്പുലൈന്‍ പാകുന്നതിനെതിരെ സമരം ചെയ്ത കര്‍ഷകരില്‍ മൂന്നുപേരെ വെടിവച്ചു കൊന്നു തള്ളിയ മഹാരാഷ്ട്ര സര്‍ക്കാരും ഒരേ ക്രൂരതയുടെ വിവിധവേഷങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഹസാരേയോടുള്ള വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ പ്രജാപതിമാരുടെ അഴിഞ്ഞാട്ടം കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാനുമാവില്ല. ഈ രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യവും പൗരരുടെ അവകാശങ്ങളും ‘പരമോന്നത കുടുംബം’ ജനങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കിയ ഔദാര്യമൊന്നുമല്ലെന്ന് രാജ്യം ഭരിക്കുന്ന പാര്‍ടി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്.

ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പങ്കെന്ത്?
ഹസാരേയുടെ അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രചാരണം എന്തുണ്ടായാലും അനങ്ങാത്ത ഇന്ത്യന്‍ മധ്യവര്‍ഗത്തെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂമികയിലേക്ക് കൊണ്ടുരുന്നതില്‍ ഒരു പരിധി വരെ വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് കാണാതിരുന്നുകൂടാ. തൊഴിലാളികളും, കര്‍ഷകരും മറ്റു അടിസ്ഥാന വര്‍ഗങ്ങളും നടത്തുന്ന സമരങ്ങളെ ആഭാസങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന വലതുപക്ഷ മാധ്യമങ്ങളും, മധ്യവര്‍ഗവും സമരം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തെ പറ്റിയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നു എന്നതു തന്നെ ഗുണപരമായ മാറ്റമാണ്. ഈ മാറ്റത്തെ ഏറ്റവും ശാസ്ത്രീയമായി, നിര്‍മാണാത്മകമായി സമീപിക്കാന്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിനാണു കഴിയേണ്ടത്. അഴിമതി എന്നതു ആകാശത്തു നിന്നും പൊട്ടിവീണ ഒരു വിപത്തല്ലെന്നും, രാജ്യം പിന്തുടരുന്ന നവലിബറല്‍ സാമ്പത്തിക പാതയുടെ ഭാഗമായുള്ള നിരവധി വിപത്തുക്കളില്‍ ഒന്നാണെന്നും, അതിനെ മാത്രമായി ചികിത്സിക്കാനാവില്ലെന്നും, മറിച്ച് നവലിബറല്‍ ക്യാപിറ്റലിസത്തിനെതിരെയുള്ള പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ ശക്തമാക്കുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നുമുള്ള ശാസ്ത്രീയവീക്ഷണം ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുക ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ കടമയാണ്. ആ കടമ ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ഇടതുപക്ഷം മുന്നോട്ടു വന്നില്ലെങ്കില്‍ നിലവിലെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ മുതലെടുക്കുന്നത് വര്‍ഗീയ ഫാഷിസമായിരിക്കും. അതാകട്ടെ, ചെകുത്താനില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കാനായി ജനങ്ങളെ ആഴക്കടലില്‍ താഴ്ത്തുന്നതിനു സമമായിത്തീരും.

റഷന്‍ വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ ‘രക്തരൂഷിത ഞായര്‍’ (Bloody Sunday) വഹിച്ച പ്രതീകാത്മക പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. 1905 ജനുവരി 22ന് നടന്ന തൊഴിലാളികളുടെ കൂട്ടക്കൊലയാണ് രക്തരൂഷിത ഞായര്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. സാര്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയെ കണ്ട് ന്യായമായ ചില ആവശ്യങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു നിവേദനവുമായി ഓര്‍ത്തഡോക്സ് പുരോഹിതനും തൊഴിലാളികള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നവനുമായ ഫാദര്‍ ഗേപ്പണിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ മൂന്നുലക്ഷത്തോളം തൊഴിലാളികളും, മറ്റു സാധാരണക്കാരും 1905 ജനുവരി 22ന് വിന്റര്‍ പാലസിലേക്കു നടത്തിയ സമാധാനപൂര്‍ണമായ മാര്‍ച്ചിനു നേരെ ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ ഇംപീരിയല്‍ ഗാര്‍ഡ് നിരുപാധികം വെടിയുതിര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. കൃത്യമായ സന്നാഹങ്ങളില്ലാതെ ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മാര്‍ച്ച് ചെയ്യുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗ നേതൃത്വത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പവഗണിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഫാദര്‍ ഗേപ്പണ്‍ റാലി സംഘടിപ്പിച്ചത്. തുടക്കത്തിലെ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ മാറ്റി വച്ചു കൊണ്ട് തൊഴിലാളികളും പിന്നീട് റാലിയില്‍ പങ്കെടുത്തു. പക്ഷേ, ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ പട്ടാളക്കാര്‍ ആയിരക്കണക്കിനു പേരെ അന്ന് വെടിവച്ചു കൊല്ലുകയായിരുന്നു. മാര്‍ച്ച് ഒരു ദുരന്തമായി മാറിയെങ്കിലും റഷയിലെ വിപ്ലവപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ അതു ത്വരിതപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ നാളെ വിപ്ലവം നടക്കുമെന്നല്ല (നടക്കില്ലെന്നുമല്ല) പറഞ്ഞു വരുന്നത്. നവലിബറല്‍ ഘടനയ്ക്കു തന്നെയെതിരായി, അഴിമതിയുള്‍പ്പെടെയുള്ള അതിന്റെ വന്‍വിപത്തുകള്‍ക്കെതിരായി വ്യാപകമായ ഒരു ജനമുന്നേറ്റം സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവികാസങ്ങള്‍ വളരുമോ എന്നാണറിയേണ്ടത്. കുറഞ്ഞ പക്ഷം ആനുകാലിക ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ഫാദര്‍ ഗേപ്പണെങ്കിലുമാവാന്‍ അണ്ണാ ഹസാരേയ്ക്ക് കഴിയുമോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. അതിനു കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഭരണകൂടം ചമക്കുന്ന അസംബന്ധനാടകങ്ങളിലെ ഒരു സുന്ദരാഖ്യാനമാകാനാകും ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയൊക്കെ നിയോഗം.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Anna Hazare, Civil Society, Corruption, Editorial, Lok Pal Bill, Neoliberalisam, Politics