പരമേശ്വരന്‍ കണ്ട ക്യൂബ: ഒരു മറുപടി

Be Sociable, Share!

• 

ഫ്രെഡി കെ താഴത്ത്

2011 ഏപ്രില്‍ 16-19 തിയതികളില്‍ നടന്ന ക്യൂബന്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടിയുടെ ആറാം കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ നയതീരുമാനങ്ങളെ കുറിച്ച് എംപി പരമേശ്വരന്‍ മാതൃഭൂമി പത്രത്തിലെഴുതിയ ലേഖനമാണ് ഈ കുറിപ്പിനാധാരം. സാമ്പത്തിക മേഖലയില്‍ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങളായി ക്യൂബ നടപ്പാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ പാര്‍ടി കോണ്‍ഗ്രസിനു മുന്‍പു തന്നെ ചര്‍ച്ചാവിഷയമായിരുന്നു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകര്‍ച്ചയെ പോലും അതിജീവിച്ച, ഫിനാന്‍സ് മൂലധനത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിനെ പോലും തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയ ഫിഡല്‍ കാസ്ട്രോയുടെ ക്യൂബ, റൗളിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്‍ കീഴില്‍ നവലിബറലിസത്തോടടുക്കുന്നോ എന്നാണ് പലരും ചര്‍ച്ച ചെയ്തത്. സാമ്പത്തിക പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ക്ക് പാര്‍ടി കോണ്‍ഗ്രസ് അംഗീകാരം നല്‍കിയത് ക്യൂബയുടെ വലതുവ്യതിയാനമായി പലയിടങ്ങളിലും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഈ വാദത്തെ നിരാകരിക്കുകയാണ് പരമേശ്വരന്‍ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ, ആ നിരാകരണത്തിന്റെ മറ പിടിച്ച് മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് ലെനിനിസത്തേയും, കമ്യൂണിസ്റ്റു തത്വങ്ങളേയും കണക്കിനാക്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. പരമേശ്വരന്റെ ലേഖനത്തിലെ ഈ വൈരുധ്യത്തെ കാണാതിരുന്നുകൂടാ. പ്രസ്തുത ലേഖനത്തിലെ രണ്ടു പ്രസക്തഭാഗങ്ങളാണ് ചുവടെ:

“പാര്‍ട്ടിക്ക് ഇപ്പോഴും ഉറച്ച ആധിപത്യമുള്ള ക്യൂബയില്‍, പുതിയ ഇടതിന്റെ സവിശേഷതകളായി പറയാവുന്ന ബഹുസ്വരത, ജനാധിപത്യം, വികേന്ദ്രീകരണം, പൗരസമൂഹത്തിന്റെ പ്രാമുഖ്യം മുതലായവയ്ക്ക് വേരോട്ടം ലഭിക്കുക എളുപ്പമായിരിക്കില്ല…”

“മാര്‍ഗനിര്‍ദേശരേഖയില്‍ രണ്ടെണ്ണമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനമായവ:
ആദ്യത്തേത് സാര്‍വത്രിക റേഷനിങ് സമ്പ്രദായവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ജീവിക്കാനാവശ്യമായ മിക്കവാറും എല്ലാ സാധനങ്ങളും പൊതുവിതരണസമ്പ്രദായത്തില്‍ പെട്ടിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് പരിമിതമായ ഉത്പന്നങ്ങള്‍ നീതിപൂര്‍വം വിതരണം ചെയ്യുക, മറുവശത്ത് എല്ലാവര്‍ക്കും താങ്ങാന്‍ കഴിയുന്ന വിലയ്ക്ക് അവ ലഭ്യമാക്കുക എന്നീ രണ്ടു ലക്ഷ്യങ്ങളാണുണ്ടായിരുന്നത്. വലിയൊരു തുക സബ്‌സിഡി ഇതില്‍ അടങ്ങിയിരുന്നു. എല്ലാ പൗരന്മാരും അതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളായിരുന്നു. വിപ്ലവാനന്തരകാലത്തെ ആദ്യദശകങ്ങളില്‍ ഇതാവശ്യമായിരുന്നു.ഇന്ന് ഉത്പാദനം വര്‍ധിച്ചു. ഉപഭോഗം പരിമിതപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല.നല്ലൊരു ശതമാനം പേര്‍ക്ക് സബ്‌സിഡിയുടെ ആവശ്യവുമില്ല. കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് അവശ്യസാധനങ്ങള്‍ ലഭ്യമാക്കുന്ന പൊതുവിതരണം (റേഷനിങ്) താരതമ്യേന ദരിദ്രരായവര്‍ക്കായി പരിമിതപ്പെടുത്തുക.”

ഉത്പാദനം വര്ധിച്ചെങ്കില്‍ എന്തിനാണ് സാര്‍വത്രിക റേഷന്‍ സബ്സിഡി ഇല്ലാതാക്കുന്നത്? ഏതൊരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യത്തും ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസ്റ്റുകള്‍ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ അവ പരമാവധി സൗജന്യ നിരക്കില്‍, പറ്റുമെങ്കില്‍ സൗജന്യമായി തന്നെ, വിതരണം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും, ചരക്കുല്പാദനം മറ്റു മേഖലകളിലേക്ക് പരിമിതപ്പെടുത്തുകയുമാണ് ചെയ്യുക. ഈ നയം മൂലം പ്രാഥമിക ചെലവുകളില്‍ വരുന്ന കുറവ് നല്‍കുന്ന സാധ്യതകള്‍ ഉയര്‍ന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതും, ചെലവേറിയ വിഭവങ്ങള്‍ ആവശ്യമുള്ളതുമായ ഉത്പാദന പ്രക്രിയകളെ ത്വരിതപ്പെടുത്താന്‍ ഉപയോഗിക്കുക എന്നതാണ് സോഷ്യലിസ്റ്റുകള്‍ സ്വീകരിക്കേണ്ട രീതി. അല്ലാതെ, സബ്സിഡികള്‍ പിന്‍വലിച്ചു കൊണ്ട് അത്തരം അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളെക്കൂടി ചരക്കുല്പാദനത്തിന്റെ ശ്രേണിയിലേക്ക്, ലാഭനഷ്ട കണക്കിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന രീതി പരമേശ്വരന്‍ വാദിക്കുന്ന പോലെ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ പുരോഗതിയല്ല.

പക്ഷേ, ചരക്കുല്‍പ്പാദനത്തിന്റെ രീതിയിലേക്ക് പല മേഖലകളിലും തിരിച്ചുപോകാന്‍ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രവും നിര്ബന്ധിതമായേക്കും. സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും സകലവിധ പിന്തിരിപ്പത്തത്തിനും എതിരായ സാര്‍വദേശീയ വര്‍ഗസമരത്തിലെ മുന്നേറ്റം, ശാസ്ത്രീയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളില്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രത്തിനുണ്ടാകുന്ന പുരോഗതിയും  ആ മേഖലയിലെ  നിര്‍ണായക വിജയങ്ങളും, ആഭ്യന്തരമായി ജനതയുടെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ബോധവികാസം എന്നീ മൂന്നു ഘടകങ്ങളും അനുപൂരകമായി വളരുകയും, മുന്നോട്ടു പോകുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ മാത്രമേ സോഷ്യലിസ്റ്റു നിര്മാണപ്രക്രിയയും കമ്യൂണിസ്റ്റു ലോകത്തേക്കുള്ള പുരോപ്രയാണവും സുഖദമായി നടക്കൂ. ഈ ഘടകങ്ങള്‍ക്കു കുറവോ അവ തമ്മിലുള്ള പാരസ്പര്യക്കുറവോ ഉളവാകുമ്പോള്‍ മുന്നോട്ടുപോക്കില്‍ തടസങ്ങള്‍ നേരിടും. അത് നേരിടാന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രവും അതിനെ നയിക്കുന്ന പാര്‍ടിയും യോജിച്ച അടവുകള്‍ യുക്തമായ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ കൈക്കൊള്ളാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതമാകും. ക്യൂബ ഇന്ന് ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ്. അതല്ലാതെ, ‘മടി, അലസത, ബ്യൂറോക്രസി, ജനാധിപത്യ രാഹിത്യം’ എന്നിങ്ങനെ പരമേശ്വരന്‍ ചര്‍ച്ചയ്ക്കെടുക്കുന്ന അളവുകോലുകള്‍ വച്ചു കൊണ്ട് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ പുരോഗതി അളക്കാനാകില്ല. (ലോകത്തെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളില്‍, വിശിഷ്യാ  പാക്കിസ്ഥാനിലെ ഭൂകമ്പ ബാധിത പ്രദേശങ്ങളിലും കിഴക്കന്‍ ടിമൂറിലെ യുദ്ധവും ദുരിതങ്ങളും നേരിടുന്ന ജനതക്കിടയിലും, സൌജന്യമായി ആയിരക്കണക്കില്‍ ക്യൂബന്‍ ഡോക്ടര്‍മാരുടെ യാതൊരു “മടിയും കൂടാതെയുള്ള” ഊര്‍ജസ്വല സേവനം ഓര്‍ക്കുക!).

അതുപോലെ, “രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും ചെറിയ പ്രവര്‍ത്തനംപോലും കേന്ദ്രസര്‍ക്കാറിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലും അറിവോടുകൂടിയും ആകണമെന്ന നിര്‍ബന്ധം സോഷ്യലിസ്റ്റ് തത്ത്വങ്ങള്‍ക്ക് നിരക്കുന്നതല്ല” എന്നും പരമേശ്വരന്‍ എഴുതുന്നു. ഇത് പൂര്‍ണ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ശരിയല്ല. എന്നാല്‍ “ഏറ്റവും ചെറിയ പ്രവര്‍ത്തനം പോലും” എന്ന ജാമ്യ വാക്ക് ഉള്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് തൊഴിലാളി വര്‍ഗ സര്‍വാധിപത്യ ഭരണകൂടത്തിനു ആസൂത്രണത്തില്‍ വേണ്ടതായ പരമാധികാരം ഇല്ല്ലാതക്കാനുള്ള സൂത്രവിദ്യയാണ് ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. “സോഷ്യലിസത്തില്‍ ഉത്പാദനോപാധികള്‍ തൊഴിലാളികളുടെ അധീനത്തിലാകണം, സര്‍ക്കാറിന്റെ അധീനത്തിലല്ല ആകേണ്ടത്,” എന്ന് അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നെഴുതുന്നു. ഈ വാദവും പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ആകര്‍ഷകമെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും വസ്തുതകള്‍ക്കും ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കും നിരക്കുന്നതല്ല. ഇന്നും ആഗോള ഫിനാന്‍സ് കുത്തക മുതലാളിത്തത്തിനു എതിരായ സങ്കീര്‍ണവും അനുനിമിഷമെന്നോണം തീവ്രതരമായിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നതുമായ സമരം നയിക്കുന്ന ക്യൂബക്ക് സ്റ്റേറ്റ് കുത്തക രീതി ഒഴിവാക്കാനാവില്ല. (ആ രാജ്യം അമേരിക്ക നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന ഉപരോധം ഇന്നും നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന  കാര്യം നാം ഇത്തരുണത്തില്‍ മറക്കരുത്.)  പാര്‍ടിയും തൊഴിലാളിവര്‍ഗവും (അതായത് തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ മുന്നണിപ്പടയും, അതിന്റെ മൊത്തം ശ്രേണികളും) തമ്മില്‍ നിരന്തരം വേണ്ടതായ ബന്ധവും ആശയ-പ്രയോഗ അധ്യയനവും വഴി മാത്രമേ ഉത്പാദനോപധികള്‍ മുഴുവന്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ അധീനത്തിലായിരിക്കുവാന്‍ ഇന്ന് സാധിക്കുകയുള്ളൂ. തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ ആകെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ബോധ വികാസവും ഉത്പാദന മികവിന്റെയും ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക പരിജ്ഞാന വളര്‍ച്ചയുടെയും മാനേജ്മെന്റ് പരിജ്ഞാന -പരിശീലന വളര്‍ച്ചയുടെയും കാര്യത്തില്‍ അവസാനത്തെ തൊഴിലാളി വരെയും നേടുന്ന പ്രാപ്തിയുടെയും പരിചയത്തിന്റെയും വളര്‍ച്ചയും ആണ് മുഴുവന്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെയും അധീനത്തിലേക്ക് എല്ലാ ഉത്പാദന ഉപാധികളെയും പൂര്‍ണ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാറ്റാന്‍ വേണ്ടതായ പ്രാമാണിക ഘടകങ്ങള്‍. ഇതില്ലാതെ അങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്ന് ശഠിക്കുന്നവര്‍ അതുവഴി  സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവര്‍ത്തന ഘട്ടത്തിന്റെ അവശ്യ ഘടകങ്ങളായ സംഘടിതത്വം, നേതൃ സ്വഭാവം, അകത്തും പുറത്തും നിന്നുള്ള ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും അട്ടിമറികള്‍ക്കും എതിരായ ജാഗ്രത എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം കുറച്ചു കാണുകയോ അവയെ പരിഹസിച്ചും കുറ്റപ്പെടുത്തിയും ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യുകയാണ്. ഇതു മനസിലാക്കാതെ, “ബഹുസ്വരത, ജനാധിപത്യം, വികേന്ദ്രീകരണം, പൗരസമൂഹത്തിന്റെ പ്രാമുഖ്യം” എന്നിങ്ങനെ സോഷ്യോപോളിറ്റിക്കല്‍ കക്കോഫോണി സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാവുന്ന വിഷയമല്ല ഇത്. ബഹുസ്വരത എന്നതിന് ബഹുവര്ഗസ്വരത എന്നാണു യഥാര്‍ത്ഥ അര്‍ത്ഥം. അതിന് വേണ്ടിയാണ് വികേന്ദ്രീകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. അല്ലാതെ ‘എല്ലാ അധികാരവും സോവിയറ്റുകള്‍ക്ക്’ എന്ന ഒക്ടോബര്‍ വിപ്ലവ മുദ്രാവാക്യം പ്രായോഗികമാക്കാനൊന്നുമല്ല. ഇക്കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം  ഗ്ലാസ്‌നോസ്റ്റ് (തുറന്ന സമീപനം) പെരസ്ത്രോയ്ക (അഴിച്ചുപണി) എന്നീ മുതലാളിത്ത പുനസ്ഥാപനത്ത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളില്‍ വേണ്ടത്ര മുഖരിതവും അവയുടെ ഫലങ്ങള്‍ ചരിത്രത്തില്‍ തെളിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതാണ്.

പരമേശ്വരന്റെ വേണുവാദം
“ലെനിന്‍ അറുപിന്തിരിപ്പനാണ്” എന്നും, “ലെനിന്റെ സമാഹൃത കൃതികള്‍  45 വാല്യങ്ങളും  വായിച്ചിട്ടും ജനാധിപത്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ലെനിന്റെ അറുപിന്തിരിപ്പന്‍ നിലപാടില്‍ നിന്നു അദേഹത്തെ രക്ഷിക്കാനാവുന്ന ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെന്നും”, അതിനാല്‍ താന്‍ ലെനിനിസ്റ്റ് (അറുപിന്തിരിപ്പന്‍ ) പാതയുപേക്ഷിച്ച് അത് ജനങ്ങളോട് തുറന്നു പറയുന്നുവെന്നുമാണ് കെ വേണു ‘ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ ജനാധിപത്യ സങ്കല്പങ്ങള്‍’ എന്ന പുസ്തകം പ്രകാശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞത്. ഇതിന്റെ മുന്നോടിയായാണ് അദ്ദേഹം സ്റ്റാലിനിസത്തെ ആക്രമിച്ചത്. തൊഴിലാളിവര്‍ഗ സര്‍വാധിപത്യ ഭരണകൂടത്തെ  (ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും മൂര്‍ത്തമായ ഉപകരണത്തെ) അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ  ഉടമയും പ്രയോക്താവുമായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും കൗശലപൂര്‍വം പിടിച്ചെടുത്തു ദൂരെക്കളയാനും, പകരം തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ പഴയ ചങ്ങലകളെ (ബഹുസ്വര ജനാധിപത്യ പ്രശംസയുടെ) പൂകൊണ്ടു മൂടിയ ആഭരണം പോലെ തിരികെ അണിയിക്കാനുമാണ് വേണുവും കൂട്ടരും ശ്രമിച്ചത്. പരമേശ്വരന്റെ സേവനവും  മറ്റൊന്നല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനം പറയുന്നതു നോക്കു: “തൊഴിലാളികള്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഉത്പാദനപ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നവര്‍ എല്ലാവരുമാണ്. അല്ലാതെ, അവരുടെ മുന്നണിപ്പടയാളിയായ പാര്‍ടിയോ, അതിന്റെ നേതൃത്വമോ മാത്രമല്ല.” തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന് സാമൂഹ്യ നിര്‍മിതിയില്‍, “എല്ലാവരും പങ്കെടുക്കുന്ന” ഉത്പാദന പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ നേതൃത്വം കൊടുക്കാനല്ലാതെ പിന്നെന്തിനാണ് മുന്നണിപ്പടയാളിയായ പാര്‍ടി എന്നതാണ് തിരിച്ചു ചോദിക്കാനുള്ളത്? “ഉത്പാദനക്കൂട്ടായ്മകളുടെ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക് ആയിട്ടാണ് മാര്‍ക്‌സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ കണ്ടിരുന്നത്.” ഇത് ശുദ്ധ അസംബന്ധ വാചകമാണ്. ഭരണകൂടം കൊഴിഞ്ഞു പോകുകയും വര്‍ഗസമരം ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അതങ്ങനെ ആയിരിക്കും. അത് കമ്യൂണിസ്റ്റു ലോകത്തെ കഥയാണ് (കാര്യവും). ഇന്ന് ഓരോ രാജ്യത്തും സവിശേഷമായ സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കനുസൃതമായി, ആ രാജ്യത്ത് രാഷ്ട്രീയധികാരത്തില്‍ എത്തുന്ന സംഘടിത തൊഴിലാളിവര്‍ഗം സമ്പദ്ഘടന, സാമൂഹ്യ സൃഷ്ടി എന്നീ മേഖലകളില്‍ നടത്തുന്ന ആസൂത്രിതമായ നിര്‍മാണ പ്രക്രിയയിലൂടെ കമ്യൂണിസത്തിലേക്ക് ആ രാജ്യത്തെയും ജനതയെയും ബോധപൂര്‍വം നയിക്കുന്ന പരിണാമഘട്ടമാണ് സോഷ്യലിസം. ഇതിനെ കുറിച്ചു മാര്‍ക്സ് എന്നല്ല ആര്‍ക്കും കുറിപ്പടികള്‍ തരാനാവില്ല; തന്നിട്ടുമില്ല .

അതിനാലാണ് അതുവരെ അത്തരം മാതൃകകളൊന്നും ഇല്ലാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍  ലെനിന്‍, സ്റ്റാലിന്‍ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍  രണ്ടു ലോകയുദ്ധങ്ങള്‍ക്കും, ഗ്രേറ്റ് ഡിപ്രഷന്‍, ഫാഷിസം എന്നീ ആഗോള നിമ്നതകള്‍ക്കിടയില്‍ പോലും, റഷയിലും, മാവോ സെദൂങ്ന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍, വിപ്ലവത്തിന് മുന്‍പ് വളരെ പിന്നാക്കം നിന്നിരുന്ന ചൈനയിലും സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരിവര്‍ത്തനത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ട-രൂപങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കിയത്. എന്നാല്‍ മാര്‍ക്സിന്റെ ഉദ്ധരണിയെന്നും പറഞ്ഞ് സോഷ്യലിസത്തിന്റെ കുറിപ്പടിയുമായി വരുന്ന പരമേശ്വരന്‍ ആക്രമിക്കുന്നത് വസ്തുനിഷ്ഠ സാഹചര്യങ്ങളുടെ വസ്തുനിഷ്ഠ വിശകലനവും പ്രയോഗവും എന്ന പരമതത്വത്തെ മുറുകെ പിടിക്കുന്ന കമ്യൂണിസത്തെ തന്നെയാണ്. സാരാംശത്തില്‍, ‘ഭൗതിക പ്രചോദന’ത്തിനപ്പുറം കടക്കാന്‍ സോഷ്യലിസത്തിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, അതിനാല്‍ ഭൗതിക പ്രചോദനാടിസ്ഥാനത്തില്‍, അതായത് ലാഭാടിസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മുതലാളിത്തത്തിന് ഇന്നും സ്വാഭാവിക നിലനില്‍പ്പും തുടര്‍ച്ചയുമുണ്ട്, മുതലാളിത്തമല്ല മറിച്ച് സോഷ്യലിസമാണ് പ്രതിസന്ധി  നേരിടുന്നത് എന്ന വേണുവിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് തന്നെയാണ് പരമേശ്വരനും ഭംഗ്യന്തരേണ പ്രചാരണം ചെയ്യുന്നത്. ലാഭാടിസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മുതലാളിത്തത്തിനൊപ്പം ‘പ്ലൂരലിസവും മൂലധനവ്യവസ്ഥയുടെ ജനാധിപത്യവല്‍ക്കരണവും ചേര്‍ന്നാല്‍ മാനവവിമുക്തിക്ക് മതിയായ പാതയായി’ എന്നതാണ് വേണുവിന്റെ നിലപാട്. പരമേശ്വരന്‍ അതിവിടെ തുറന്നു പറയുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ.

ഒരടി പിന്നോട്ട്
ലേഖനത്തിലുട നീളം മുഴച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കമ്പോളവാദം കണ്ടില്ലെന്നു വച്ചുകൂടാ. ക്ഷാമകാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ വെറുതെ കൊടുക്കുന്നത് നിര്‍ത്തിയിട്ടു വിലയ്ക്ക് കൊടുത്തു തുടങ്ങണം, അതു മാത്രമാണ് പ്രായോഗിക സാമ്പത്തിക പാത എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു വരുന്നത്. (ലേഖനത്തിന്റെ ആരംഭത്തില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഉദ്ധരണി കാണുക). അത് മുതലാളിത്ത സൂക്തമാണ്. ലാഭാധിഷ്ഠിത സമ്പദ്ഘടനാ വാദികളുടെ വഴിയാണ്. തുടര്‍ച്ചയായ ചരക്കുവല്‍ക്കരണം കാത്തു രക്ഷിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗമാണ് അദ്ദേഹം ആരായുന്നത്. ഇക്കാര്യം പക്ഷേ പുതിയതല്ല. എച്ജി വെല്‍സ് ഇതേ കാര്യം ജോസഫ് സ്റ്റാലിനോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, വേറൊരു ഭാഷയില്‍ . റൂസ് വെല്‍റ്റ് അമേരിക്കയില്‍ അന്ന് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ക്ഷേമനടപടികള്‍ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഫലങ്ങള്‍ തന്നെയല്ലേ ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌ എന്ന ചോദ്യത്തിന് സ്റ്റാലിന്‍ പറഞ്ഞത്, റൂസ്വെല്‍റ്റ് അമേരിക്കയില്‍ നടപ്പാക്കുന്ന പരിഷ്ക്കാരങ്ങള്‍ക്ക് സോഷ്യലിസത്തിനടുത്തെത്താന്‍ ഇപ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും, പക്ഷേ ഇന്നും ബാല്യാവസ്ഥയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന സോഷ്യലിസത്തിന്റെ വികാസവും വളര്‍ച്ചയും റൂസ്വെല്റ്റിന്റെ അമേരിക്കക്ക് പ്രാപിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല എന്നാണ്.

എന്താണ് അതിന്റെ പൊരുള്‍? അടിസ്ഥാനപരമായി ലാഭ താത്പര്യത്തിന്റെ ഉത്തേജകത്വത്തില്‍ മാത്രം ഊന്നിനില്‍ക്കുകയും, പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തില്‍ മാത്രം അല്‍പ്പമൊന്നു അയഞ്ഞുകൊടുക്കുകയും, പച്ച പിടിക്കുമ്പോള്‍ വീണ്ടും ലാഭാമാത്രത്വരകത്തിലധിഷ്ഠിതമായ സംരംഭകത്വവും മത്സരവും, കുത്തകവത്കൃത  വ്യവസായ (ധനആതിപത്യ ) സാമ്രാജ്യവും എന്ന രീതി പുനപ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഫിനാന്‍സ് മുതലാളിത്വത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ഒരിക്കലും വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക (അതിലെ ആര്‍ത്തിയുടെ അസ്വാഭാവികത തൂത്തുകളഞ്ഞു കൊണ്ട്) വികാസത്തിനും അതിന്റെ ഉടമയായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ സര്‍വവ്യാപനത്തിനും അധികാരാവരോഹണത്തിനും വഴി വിടുകയില്ല. മറിച്ചു, ചൂഷണവ്യവസ്ഥയുടെ വ്യാപ്തി വര്‍ധിപ്പിക്കുക വഴി അതിന്റെ ഇങ്ങേ തലയ്ക്കല്‍ ഫിനാന്‍സ് മൂലധനക്കുത്തകയെ കൂടുതല്‍ ഭീമവല്‍ക്കരിക്കുകയെ ഉള്ളൂ. ശാസ്ത്രീയ സോഷ്യലിസമാകട്ടെ ഇതിനു നേര്‍ വിപരീത ദിശയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അതായത്, പഞ്ഞം തീരുന്ന മുറയ്ക്ക് ‘വെറുതെ’ കൊടുത്ത അവശ്യ വസ്തുക്കള്‍ ‘വിലയ്ക്ക്’ കൊടുത്തു തുടങ്ങാം എന്ന് പറയുന്ന; അതാണ്‌ സമ്പദ്ഘടനയെ പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിക്കാനും ജനതയുടെ സക്രിയത കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടുകൊണ്ട് സംരംഭകത്വം ജനാധിപത്യവല്ക്കരിക്കാനുമുള്ള സന്മാര്‍ഗം എന്നുമാണ് പരമേശ്വരന്‍ പറയുന്നത്. ഒരു തലയ്ക്കു ഫിനാന്‍സ് കുത്തക നില്‍ക്കുന്നു എന്നും കാന്തം പോലെ അത് സമ്പത്ത് വലിച്ചെടുക്കുന്നു എന്നും ആ വേലിയേറ്റം തടുക്കാനല്ല സംരംഭകത്വത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം ഉതകുക എന്നും ‘സ്റ്റാലിനിസ്റ്റ് സോഷ്യലിസത്തെ’ എതിര്‍ക്കുന്ന പരമേശ്വരന്മാര്‍ ഒളിച്ചു വയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

പക്ഷേ, ക്യൂബന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടി ചെയ്യുന്നത് ഇതല്ല. ചരക്കുല്‍പ്പാദനത്തിന്റെ അനിവാര്യ വൈതരണീ കാലം താണ്ടുകയാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം. വ്യാപകമായ സ്രോതസ്സുകളും, സൈനീക-ജനശക്തിയും, ഭൂവ്യപ്തിയും, ഭൂമിശാസ്ത്രാനുകൂല്യവും, നയതന്ത്ര-ശാക്തിക വേദികളിലും ബന്ധങ്ങളിലും ശക്തിയും ബാഹുല്യവുമുള്ള ജനകീയ ചൈന സ്വീകരിക്കുന്ന അടവുകള്‍ അതിന് സ്വീകരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട് ചരക്കുല്‍പ്പാദനം ചെറിയ സേവനങ്ങളിലും കൃഷിയിലുമായി ആഭ്യന്തരമായി പ്രയോഗിച്ചു പൂരിതമാക്കി മറികടക്കാന്‍ അവര്‍ നിര്ബന്ധിതരാണ്. ഒരു പ്രത്യേക മേഖല അതിനായി തിരിക്കാനോ, അവിടെ വിദേശ മുതലാളിത്ത ശക്തികളോട് നിക്ഷേപം ഇറക്കിക്കൊള്ളാനോ സധൈര്യം പറയാന്‍ അവര്‍ക്കാകില്ല. രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തം സമതുലനം തന്നെ അപകടത്തിലായേക്കാം. അതുകൊണ്ട്, ഈ കയ്പ്പുനീര്‍ കുടിക്കാന്‍ ആഭ്യന്തര വിപണിസൃഷ്ടിയിലൂടെ (തൊഴിലാളിവര്‍ഗത്തിന്റെ ജാഗ്രത്തായ സ്റ്റേറ്റിന്റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍)  മാത്രമേ പറ്റൂ. അത് എത്ര വരെ, ഏതേതു മേഖലകളില്‍ എന്നത് തീര്‍ച്ചയായും അവരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്; അതിനു അവര്‍ക്കേ കഴിയൂ . കുത്തകകളെ സൃഷ്ടിക്കാതെ ഈ വിധം  ഉത്പാദനത്തെ പുഷ്ടിപ്പെടുത്തുക, അതിന്റെ വളര്ച്ച പ്രാപിച്ച ഘട്ടത്തില്‍ പരമാവധി സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കി കൊണ്ട് പൊതു ഉടമസ്തത വഴി സ്റേറ്റ് ഉടമസ്ഥതയും തിരികെ സ്ഥാപിക്കുക, ഇതിന് ആധാരമായ ശക്തമായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര വികാസം ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടാക്കുക. ഇതാണ് ക്യൂബ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി. അതായത് ഇപ്പോള്‍ ക്യൂബ അടവുപരമായി ഒരു കാല്‍ പിന്നോട്ട് വയ്ക്കുകയാണ്. ഇത് പരാജയസമാനമാണെന്ന് കെ. വേണുവും, അല്ല ഇതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ സോഷ്യലിസം എന്നും ഇതുവരെ ‘സ്റ്റാലിനിസ’മായിരുന്നു എന്ന് പരമേശ്വരനും പറയുമ്പോള്‍ മേല്പറഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഇവര്‍ രണ്ടുപേരും ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്നു.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Capitalism, China, Communism, Cuba, Economy, Fidel Castro, Fredy K Thazhathu, International, MP Parameswaran, neoliberalism, Raul Castro, Socialism