കമ്യൂണിസവും സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രസിയും

Be Sociable, Share!

• 

പ്രഭാത് പട്നായിക്

ഒരു തിരിച്ചു വരവ് സാധ്യമാകണമെങ്കില്‍ ഇടതുപക്ഷം ലെനിനെ മറക്കണമെന്നാണ് സംസ്ഥാന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലെ ഫലം പുറത്തു വന്ന ദിനം ഒരു റ്റെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചയില്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പരാജയത്തെ കുറിച്ച് വിശകലനം ചെയ്യവേ പാനലിസ്റ്റുകള്‍ പൊതുവില്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. അതായത് ഇടതുപാര്‍ടികള്‍ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാര്‍ടികളായി മാറണമെന്ന്. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് ഇത്രയും ആശങ്കയുള്ള ഈകൂട്ടരോട് ഇടതുപക്ഷം നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണം. പക്ഷേ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകളായി മാറണമെന്ന അവരുടെ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രസിയും കമ്യൂണിസവും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം സാമ്രാജ്യത്വത്തോടുള്ള കമ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ നിലപാടാണ്. മറ്റുള്ള വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഇതില്‍ നിന്നും  ഉണ്ടാകുന്നതാണെന്നു പറയാം. ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തോടുള്ള നിലപാടിനെ ചൊല്ലി രണ്ടാം ഇന്റര്‍നാഷനലിലുണ്ടായ പിളര്‍പ്പിന്റെ അടിസ്ഥാന കാരണം തന്നെ സാമ്രാജ്യത്വത്തോടുള്ള സമീപനങ്ങളായിരുന്നു. ലോകയുദ്ധത്തെ സാമ്രാജ്യത്വയുദ്ധമായി കാണുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെട്ട സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകള്‍ തങ്ങളുടെ രാജ്യങ്ങളുടെ യുദ്ധശ്രമങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുകയാണുണ്ടായത്. എന്നാല്‍ ഒന്നാം ലോകയുദ്ധം തങ്ങളുടെ രാജ്യങ്ങളിലെ കുത്തക ബൂര്‍ഷ്വാസി കൂടുതല്‍ സാമ്പത്തിക ശക്തി കവര്‍ന്നെടുക്കുന്നതായി നടത്തുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധമാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞവര്‍ ആ സംഘര്‍ഷത്തെ മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയെ തന്നെ കടപുഴക്കിയെറിയാനുള്ള ആഭ്യന്തരയുദ്ധമാക്കി മാറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. സാമ്രാജ്യത്വയുദ്ധം ആത്യന്തികമായി ഒരു രാജ്യത്തെ തൊഴിലാളികളെ മറ്റുരാജ്യത്തെ തൊഴിലാളികള്‍ക്കെതിരെ അണിനിരത്തുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ നിന്നു കൂടിയാണ് ഈ നിലപാടുരിത്തിരിഞ്ഞു വന്നത്. ഈ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളും തമ്മില്‍ രമ്യതയുണ്ടാകണം എന്നു വാദിച്ചിരുന്ന മൂന്നാംകൂറ്റുകാര്‍ കാലക്രമേണ അപ്രസക്തരായി പോകുകയാണുണ്ടാത്.

മേല്പറഞ്ഞതിലെ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗം അവരുടെ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാര്‍ടികളില്‍ നിന്നിറങ്ങി പോകുകയും പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടികള്‍ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ലെനിന്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല, ലെനിനുമായി പല കാര്യങ്ങളിലും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്ന റോസാ ലക്സംബര്‍ഗുമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ കൊലപാതകത്തിന് രണ്ടാഴ്ച മുന്‍പ് നടന്ന ജര്‍മന്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടിയുടെ സ്ഥാപക കോണ്‍ഗ്രസില്‍ ലക്സംബര്‍ഗും പങ്കെടുത്തിരുന്നു. സാമ്രാജ്യത്വത്തോട് കമ്യൂണിസ്റ്റുകളും സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകളും സ്വീകരിച്ചു വരുന്ന നിലപാടുകളിലെ  വ്യത്യാസത്തെയാണ് ഇത് അടിവരയിടുന്നത്. ഇതോടൊപ്പം ഉയര്‍ന്നു വരുന്ന ചോദ്യമാണ് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പരിവര്‍ത്തനം. സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകള്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന പോലെ മുതലാളിത്തത്തെ സമാധാനപരമായ, സാമ്രാജ്യത്വേതരമായ, അക്രമരഹിതമായ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാക്കി മാറ്റാന്‍ കഴിയുമെങ്കില്‍ അതിനെ കൂടുതല്‍ മനുഷ്യത്വമുള്ളതാക്കിയും മാറ്റാവുന്നതാണ്. അങ്ങിനെയൊരു സാഹചര്യത്തില്‍, മുതലാളിത്തത്തെ സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് പരിവര്‍ത്തിപ്പിക്കണമെന്ന ആവശ്യം തന്നെ അപ്രസക്തമാകുന്നു. അതായത്, കമ്യൂണിസ്റ്റുകളെ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകളാകാന്‍ ഉപദേശിക്കുന്നവര്‍ അവരോട് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാത ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല പറയുന്നത്, മറിച്ച് സാമ്രാജ്യത്വത്തോടുള്ള കമ്യൂണിസത്തിന്റെ ശക്തമായ എതിര്‍പ്പിനെ കൈവിടാന്‍ കൂടിയാണ്.

കമ്യൂണിസ്റ്റുകളും എന്‍ജിഒകളും  തമ്മിലുള്ള—വേള്‍ഡ് സോഷ്യല്‍ ഫോറം പോലുള്ള സംരഭങ്ങളുമായി ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പുരോഗമ സ്വഭാവമുള്ള എന്‍ജിഒകളടക്കം—അടിസ്ഥാന വ്യതാസം സാമ്രാജ്യത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതാണ്. ഇറാഖ് യുദ്ധത്തോടോ, അമേരിക്കന്‍ സൈനിക ഇടപെടലുകളോടോ എതിര്‍പ്പു പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള പുരോഗമന സ്വഭാവമുള്ള എന്‍ജിഒകള്‍ പോലും സാമ്രാജ്യത്വം എന്ന സങ്കല്‍പം ഒരുപക്ഷേ, ശരിയായി മനസിലാക്കിയിരിക്കണമെന്നില്ല. ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളായിട്ടാകാം ഇവര്‍ കാണുന്നത്. എന്നാല്‍, കമ്യൂണിസ്റ്റുകളെ സംബന്ധിച്ച് സാമ്രാജ്യത്വം എപിസോഡുകളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല, മറിച്ച് മുതളാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നു വരുന്ന ഒരു ക്രമമാണ്.

സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങള്‍ വീക്ഷിച്ചിരുന്നവര്‍ പോലും അവയില്‍ ചിലതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു. എല്ലാ  അന്തര്‍ദേശീയ നിയമങ്ങളേയും ലംഘിച്ചു കൊണ്ട് ഒസാമ ബിന്‍ലാദനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതു തന്നെ ഒരുദാഹരണം. ഒരു രാജ്യം മറ്റൊരു രാഷ്ട്രത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ‘ലക്ഷ്യത്തെ’ ആക്രമിക്കുന്നതിനായി സൈന്യത്തെ അയയ്ക്കുന്നു, നിരായുധനായ ഒരു മനുഷ്യനെ അയാളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മുന്നില്‍ വച്ച് കൊലപ്പെടുത്തുന്നു, ജഢം കടലില്‍ തള്ളുന്നു. ഒസാമ വില്ലനായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ഇവിടുത്തെ വിഷയം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തിനു മേലുള്ള ആക്രമണമാണ്, വിചാരണ പോലുമില്ലാതെ ഒരാളെ കൊലപ്പെടുത്തലാണ് (ഓര്‍ക്കുക, നാസി കൊലപാതകികളെ  പോലും വിചാരണ നടത്തിയാണ് ശിക്ഷ വിധിച്ചത്). ഫിദല്‍ കാസ്ട്രോയും, നോം ചോംസ്കിയും ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നിന്നും കാര്യമായ ഒരു പ്രതികരണവും ഉണ്ടായില്ല. ലിബിയയുടെ മേലുള്ള നാറ്റോ നടത്തുന്ന ബോംബാക്രമണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇതു തന്നെയായിരുന്നു അവസ്ഥ.

കൊളോനിയല്‍ കാലഘട്ടവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ഇന്ന് സാമ്രാജ്യത്വത്തെ അതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മനസിലാക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറവാണെന്നത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. സാമ്രാജ്യത്വവ്യവസ്ഥ അന്ന് കൂടുതല്‍ കൃത്യവും സുവ്യക്തവുമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയുടേയും ചൈനയുടേയും മൊത്തം ആഭ്യന്തരോത്പാദന (GDP) വളര്‍ച്ചയെ കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ച ഒന്നാം ലോകവും മൂന്നാം ലോകവും തമ്മിലുള്ള, സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള, വന്‍ അന്തരം ഇല്ലാതാവുന്നു എന്ന തോന്നല്‍ ശക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മൂന്നാം ലോകം ഒന്നാം ലോകമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നു വാദിക്കുന്നവര്‍ പോലുമുണ്ട്. എന്നാല്‍  യാഥാര്‍ത്ഥ്യമെന്താണ്? ഉയര്‍ന്ന വളര്‍ച്ചാ നിരക്കുണ്ടായിട്ടും ഇന്ത്യയിലേയും, ചൈനയിലേയും അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള്‍—പ്രധാനമായും ഭൂരഹിതര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കര്‍ഷകരും, ചെറുകിട ഉത്പാദകരും—കൂടുതല്‍ ദുരിതങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, മൂന്നാം ലോകത്തിന്റെ ഈ ‘വളര്‍ച്ച’ ഒന്നാം ലോക മൂലധനത്തെ കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ചൈനയുടെ വളര്‍ച്ചയുടെ ചാലകശക്തിയായ കയറ്റുമതി രംഗം നോക്കുക. അമേരിക്കന്‍ കോര്‍പറേഷനുകള്‍ ചൈനയില്‍ പ്ലാന്റുകള്‍ സ്ഥാപിച്ച് ഉത്പന്നങ്ങള്‍ തിരിച്ച് ഒന്നാം ലോകത്തേക്കു കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നതിന്റെ പ്രത്യക്ഷഫലമാണ് ചൈനയുടെ കയറ്റുമതി വളര്‍ച്ച. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ മൂലധനവും ശക്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, മെട്രോപോളിറ്റന്‍ (വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ) മൂലധനവുമായി കൈകോര്‍ത്തുകൊണ്ട്, സ്വന്തം രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങളെ കൂടുതല്‍ ദുരിതങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടുകൊണ്ടാണ് ഇത് സാധ്യമാകുന്നത്. അതായത്, സാമൂഹ്യശാസ്ത്രപരമായാലും (മുതലാളിത്തം പൂര്‍വ-മുതലാളിത്ത ഉത്പാദകരുടെ മേല്‍ നടത്തുന്ന കടന്നുകയറ്റം), ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായാലും (മെട്രോപൊളിറ്റന്‍ ക്യാപിറ്റല്‍ വിഭവങ്ങള്‍ക്കും, അസംസ്കൃത വസ്തുക്കള്‍ക്കുമായി ലോകത്തിനു മീതെ അടിച്ചേല്പിക്കുന്ന സാമ്രാജ്യത്വവ്യവസ്ഥ) സാമ്രാജ്യത്വം ഇന്ന് കൂടുതല്‍ ശക്തമാണെന്നു കാണാം.

പക്ഷേ താന്താങ്ങളുടെ ഉത്പന്നങ്ങള്‍ കൈമാറ്റം ചെയ്‌ത് വിഭവങ്ങള്‍ ആവശ്യാനുസരണം സമാഹരിക്കുന്നതിനെയല്ലേ “വ്യാപാരം” എന്നു വിളിക്കുന്നത്? അതിലെന്താണിത്ര കുഴപ്പം, വ്യാപാരത്തെ കണ്ടുകെട്ടല്‍ (expropriation) എന്നു വിളിക്കുന്നതെന്തിന് എന്ന് ചോദ്യമുയരാം. അതിനുള്ള ഉത്തരം ഇതാണ്. മെട്രൊപൊളിറ്റന്‍ മൂലധനത്തിന് ആവശ്യമുള്ളതും, എന്നാല്‍ അതിന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തില്‍ വരാത്തതുമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളില്‍ നിന്നു മാത്രം ലഭ്യമായിട്ടുള്ളതുമായ അസംഖ്യം ഉത്പന്നങ്ങളുണ്ട്. ഭൂമിയില്‍ നിശ്ചിതയളവില്‍ മാത്രമുള്ള ഖനിജങ്ങളും എണ്ണയുമുള്‍പ്പെടെയുള്ള അസംസ്‌കൃതവസ്‌തുക്കളും, ഉഷ്‌ണമേഖലാരാജ്യങ്ങളില്‍ മാത്രം ഉത്പാദിപ്പിക്കാനാവുന്ന കാര്‍ഷികോത്പന്നങ്ങളും ഇവയില്‍പ്പെടും. മൂന്നാം ലോകരാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങളുടെ വാങ്ങല്‍ശേഷി ഉയര്‍ന്നു നിന്നാല്‍, ഇത്തരം ഉത്പന്നങ്ങള്‍ കൂടുതലായി അതാതുരാജ്യങ്ങളില്‍ തന്നെ ഉപഭോഗം ചെയ്യപ്പെടുകയും മെട്രൊപൊളിറ്റന്‍ മൂലധനത്തിന് അവ അത്രയെളുപ്പത്തില്‍ ലഭ്യമല്ലാതാവുകയും ചെയ്യും. ഇതിനു തടയിട്ടുകൊണ്ട്, മൂന്നാം ലോകരാജ്യങ്ങളിലെ അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ഡിമാന്‍ഡ് ഞെരുക്കി അവിടെ നിന്നുള്ള ചരക്കുകള്‍ മെട്രൊപൊളിറ്റന്‍ മൂലധനത്തിനു ലഭ്യമാക്കുന്ന സങ്കീര്‍ണമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയെയാണ് നമ്മള്‍ നിര്‍ദോഷമായി ‘വ്യാപാരം’ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. കൊളോണിയല്‍ ഭരണകാലത്ത് ഈ ഡിമാന്‍ഡ് ഞെരുക്കലിന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് കുറച്ചുകൂടി ലളിതമായ മാ‍ര്‍ഗങ്ങളാണ്. നികുതിയേര്‍പ്പെടുത്തി ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളെ ഞെക്കിപ്പിഴഞ്ഞ് അവരുടെ വാങ്ങല്‍‌ശേഷി തളര്‍ത്തിയതിനു ശേഷം അതേ നികുതിവരുമാനം ഉപയോഗിച്ച് ഇവിടെ നിന്നുള്ള ചരക്കുകള്‍ വാങ്ങുക വഴി ഫലത്തില്‍ ഒന്നും നല്‍കാതെ ചരക്കുകള്‍ കടത്തിക്കൊണ്ടു പോവുകയാണു ചെയ്‌തിരുന്നത്. ഇന്നാകട്ടെ, അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ വാങ്ങല്‍ശേഷി കുറയുന്നതിനിടയാക്കുന്ന ഒട്ടനവധി നവലിബറല്‍ നയങ്ങളിലൂടെയാണ് അവരുടെ ഡിമാന്‍‌ഡ് ഞെരുക്കല്‍ സാധ്യമാക്കുന്നത്.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രയോഗം  തിയറിയില്‍നിന്നും ഉരുത്തിരിയുന്നതാണ്. അതിന്റെ മാറ്ററിയുന്നത് അതെത്ര വോട്ടുനേടി എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അതെത്രമാത്രം ശരിയാണ് (correctness) എന്നതിലാണ്. റ്റെലിവിഷന്‍ ചര്‍ച്ചക്കാര്‍ പറഞ്ഞപോലെ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തെ മറക്കുക എന്നത് അവരെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തരല്ലാതാക്കി തീര്‍ക്കുമെന്നു മാത്രമല്ല, ചരിത്രപരമായി അപ്രസക്തമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യും. ഒപ്പം സാമ്രാജ്യത്ത്വത്തെ നേരിടുന്ന പണി ഭീകരവാദികള്‍ക്കും, മതമൗലികവാദികള്‍ക്കും, ഒസാമ ബിന്‍ലാദന്മാര്‍ക്കും കൈമാറുന്ന സാഹചര്യം  സൃഷ്ടിക്കും. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ‘സാമ്വാജ്യത്വ’ത്തെ കയ്യൊഴിയുകയല്ല കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. നേരെ മറിച്ചാണ്. മുമ്പത്തേക്കാളും ഉറച്ചു അതിനെതിരെയുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുക. സാമ്രാജ്യത്വവും തദ്ദേശീയ കോര്‍പറേറ്റ് താത്പര്യങ്ങളും ചേര്‍ന്നു നടത്തുന്ന കയ്യേറ്റങ്ങള്‍ ഇന്നാട്ടിലെ കര്‍ഷകരുടേയും, തൊഴിലാളികളുടെയും ജീവിതം ദുസഹമാക്കിത്തീര്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ അവരുടെ താത്പര്യങ്ങളെ ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കുക എന്നതാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. അതിനായി പാര്‍ടിക്കുള്ളില്‍ ചര്‍ച്ചയ്ക്കും, സംവാദങ്ങള്ക്കും, വിമര്‍ശനങ്ങള്ക്കുമുള്ള ഇടം ഉറപ്പുവരുത്തുകതന്നെ വേണം. അപ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു പ്രാദേശിക നേതാവിന്റെ തീരുമാനങ്ങള്‍ രാജ്യത്തെമ്പാടുമുള്ള പ്രവര്‍ത്തകരില്‍ വിപ്ലവവൃത്തിയെന്ന പേരില്‍ അടിച്ചേല്പിക്കുന്ന ഒരു ഏകശിലാരൂപമായി മാറാതെ ബൗദ്ധിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ത്രസിക്കുന്ന സംഗമവേദിയായി പാര്‍ടി മാറും.

ഇതു തന്നെയല്ലേ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകളായി മാറുക എന്നതു എന്ന ചോദ്യമുയരാം. അല്ല എന്നാണ് ഉത്തരം. സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രസിയെ എതിര്‍ത്ത റോസ ലക്സംബര്‍ഗ്ഗിനെ കാള്‍ ലീബ്‌ക്‍‌നെഷ്‌റ്റ്നൊപ്പം ഒരു സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് സര്ക്കാര്‍ കൊലപ്പെടുത്തുകയാണുണ്ടായത്. ഒരു തരത്തിലുള്ള ഏകശിലാരൂപങ്ങളിലും റോസയോ ലെനിനോ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. ലെനിന്റെ കീഴിലുള്ള വിപ്ലവ ഭരണകൂടം അതിന്റെ ശത്രുക്കളാല്‍ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട കാലത്ത് ബ്രെറ്റ്-ലിറ്റൊവ്സ്ക് സന്ധിയില്‍ ഒപ്പുവച്ചപ്പോള്‍ അതിനെ എതിര്‍ത്ത ബുഖാറിനടക്കമുള്ളവര്‍ കൊമ്യൂണിസ്റ്റ് (Kommunist) എന്ന പേരില്‍ ഒരു സൈദ്ധാന്തിക പ്രസിദ്ധീകരണം പുറത്തിറക്കി. എന്നാല്‍ ബോള്‍ഷെവിക്ക് ഭരണകൂടം അതിനെ അക്കാലത്തുപോലും നിരോധിക്കുകയുണ്ടായില്ല. പാര്‍ടിക്കുള്ളില്‍ വിമതശബ്ധങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതലിടം  കൊടുക്കുന്നതു സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രസിയുടെ മറ്റൊരു രൂപമല്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ കൊള്ളാമെന്നു തോന്നുന്ന ഈ ഉപദേശം—കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ സോഷ്യല്‍ ഡെമോക്രാറ്റുകളാകുക എന്നത്—ഇന്ത്യന്‍ ഉപരിവര്‍ഗം സാമ്രാജ്യത്വവുമായി നടത്തുന്ന നീക്കുപോക്കുകളുടെ പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ്. അതു അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെ അകറ്റുകയേ ഉള്ളൂ.

—കൊല്‍ക്കത്തയില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്ന ‘ദ റ്റെലെഗ്രാഫ്’ ദിനപ്പത്രത്തില്‍ മേയ് 24ന് വന്ന ലേഖനത്തിന്റെ പരിഭാഷ

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Assembly elections, Communism, imperialism, Prabhat Patnaik, Social Democracy