അറേബ്യയില്‍ നിന്നുയരുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍

Be Sociable, Share!

• 

പശ്ചിമേഷ്യ-വടക്കനാഫ്രിക്കയില്‍ ഇരമ്പുന്ന ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനികള്‍ വരുംകാലങ്ങളില്‍ അറേബ്യയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുമെന്നുറപ്പ്. സൗദി അറേബ്യയിലെ ഫ്യൂഡല്‍ മതമൗലികവാദികള്‍ മുതല്‍ ഇസ്രയേലിലെ സാമ്രാജ്യത്വ സയണിസ്റ്റുകള്‍ വരെയുള്ളവര്‍ക്ക് ഇനി കാര്യങ്ങള്‍ പഴയ പോലെ എളുപ്പമായിരിക്കില്ലെന്ന് പികെ ആനന്ദ്
പശ്ചിമേഷ്യയെ ഒരു ഭൂതം പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു. ജനരോഷമെന്ന ഭൂതം. ടുനീഷ്യയില്‍ നിന്നാരംഭിച്ചു പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് ഇപ്പോള്‍ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ അറബ് രാജ്യമായ ഈജിപ്തിനെ പിടിച്ചു കുലുക്കി കൊണ്ട് മറ്റു പല ദിക്കുകളിലേക്കും വീശുന്നു. സായുധ വിപ്ലവമല്ല, മറിച്ചു, ജനങ്ങളുടെ ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്പ്. രാജാവിനേയും ഭരണാധികാരിയേയും ദൈവതുല്യരായി കാണണമെന്ന പശ്ചിമേഷ്യന്‍ ഫ്യൂഡല്‍ പാഠങ്ങള്‍ക്ക് പാഠഭേദം ചമയ്ക്കാന്‍ അറബ് തെരുവുകളിലെ സാധാരണക്കാരെ ചരിത്രം പ്രാപ്തമാക്കുന്ന അപൂര്‍വ കാഴ്ചയ്ക്കാണ് ലോകം ഇന്നു സാക്ഷി നില്‍ക്കുന്നത്.

‘ബവ്സീഥ ഇന്‍തിഫാദ’ എന്ന് പേരില്‍, പശ്ചിമേഷ്യയോട് ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന വടക്കനാഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യമായ ടുനീഷ്യയില്‍ പൊട്ടിപുറപ്പെട്ട പ്രതിഷേധ സമരത്തിന്റെ തുടങ്ങിയത് ബവ്സീഥ പട്ടണത്തില്‍ നിന്നാണ്. മൊഹമ്മദ്‌ ബൌഅസീസി എന്ന പച്ചക്കറി വിലപ്പനക്കാരന്‍ തന്റെ ജീവന്‍ സ്വയം ബലിയര്‍പ്പിച്ചപ്പോള്‍ മുളച്ചത് ഒരു വന്‍ ജനപ്രതിഷേധമാണ്. മൊഹമ്മദ്‌ ബൌഅസീസിയുടെ ഉപജീവന മാര്‍ഗമായ പച്ചക്കറി ഉന്തു വണ്ടിയെ പൊലീസുകാര്‍ കൈയ്യടിക്കിയപ്പോള്‍ മറ്റു വഴികളില്ലാതെ ഈ ദ്രോഹത്തിനും പൊലീസിന്റെ അതിക്രമത്തിനുമെതിരായി മുനിസിപാലിറ്റി കെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പില് ഡിസംബര്‍ 17നു അയാള്‍ സ്വയം തീ കൊളുത്തി. കൊടിയ പീഡനത്തിനും ദാരിദ്ര്യത്തിനും കീഴില്‍ പതിറ്റാണ്ടുകളായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഈയൊരു തീപ്പൊരി മതിയായിരുന്നു, ചൂഷണത്തിനും മര്‍ദനത്തിനുമെതിരെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍. ജനങ്ങള്‍ തെരുവിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പൊലീസും സുരക്ഷാസേനയും അവരെ എതിരേറ്റത്, കൂടുതല്‍ ആക്രമങ്ങള്‍ അഴിച്ചു വിട്ടു കൊണ്ടാണ്.

ബൌഅസീസിയുടെ ആത്മഹത്യ വിരല്‍ ചൂണ്ടിയത് ടുണീഷ്യ കാലങ്ങളായി നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധിയിലേക്കായിരുന്നു. 1987 മുതല്‍ അധികാരത്തിലുള്ള പ്രസിഡന്റ് സീനേ എല്‍-അഭിധിന്‍ ബെന്‍ അലിക്കെതിരെയുള്ള സമരം തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ശക്തിയാര്‍ജിച്ചു. ബെന്‍ അലിയുടെ പാര്‍ടിയായ ആര്‍സീഡിക്കായിരുന്നു ടുണീഷ്യയില്‍ അധികാരത്തിന്റെ കുത്തക. കൊടിയ അഴിമതിയില്‍ മുങ്ങിയ ബെന്‍ അലിയുടെ ഭരണകൂടം കേവലം മര്‍ദനോപകരണം മാത്രമായി മാറിയ സാഹചര്യത്തില്‍, തൊഴിലില്ലായ്മയാലും, വിലക്കയറ്റത്താലും പൊറുതി മുട്ടിയപ്പോള്‍ ടുണീഷ്യയില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുകയല്ലാതെ മറ്റു വഴികളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡിസംബറില്‍ തൂടങ്ങിയ പ്രതിഷേധസമരം പുതു വര്‍ഷത്തിലും തുടരുകയായിരുന്നു. സമരങ്ങളും പ്രകടനങ്ങളും ലഹളയും ടുണീഷ്യയെ അന്നുവരെ കാണാത്ത പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാഴ്ത്തി.

അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ പല ശ്രമങ്ങള്‍ നടന്നിട്ടും പിന്‍മാറാന്‍ ടുണീഷ്യക്കാര്‍ തെയ്യാറായിരുന്നില്ല. ജനരോഷവും പ്രതിഷേധവും മുറുകിയപ്പോള്‍ ബെന്‍ അലിക്ക് മറ്റു വഴികളില്ലെന്നായി. പ്രക്ഷോഭകാരികള്‍ക്കെതിരെ നിറയൊഴിക്കാന്‍ പട്ടാളം വിസമ്മതിക്കുക കൂടി ചെയ്തപ്പോള്‍ ഇനി സ്വന്തം രാജ്യത്തു തുടരുന്നതു തന്നെ അപകടമാണെന്നു മനസിലാക്കിയ ഏകാധിപതി 23 ഭരണത്തെ ജീര്‍ണിത ഭരണത്തിനും, കെടുകാര്യസ്ഥതയ്ക്കും അന്ത്യം കുറിച്ചു കൊണ്ട് ജനുവരി 14ന് സ്ഥാനമൊഴിഞ്ഞ് നാട് വിട്ടോടി. സമ്പൂര്‍ണ മാറ്റം ആവശ്യപ്പെട്ട ജനങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിനു വിരുദ്ധമായി പിന്നീട് വന്ന, പ്രധാന മന്ത്രി ഘനോച്ചിയുടെ താല്‍ക്കാലിക മന്ത്രിസഭയില്‍ ബെന്‍ അലിയുടെ പാര്‍ടി അംഗങ്ങള്‍ക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട പല വകുപ്പുകളും നല്‍കുകയുണ്ടായി. പക്ഷെ പഴയ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഒരു അംശവും ഇനി ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും, സഹിക്കാനും, തങ്ങള്‍ തയ്യാറല്ല എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തോടെയാണ് രണ്ടാം മുറയും ജനം തെരുവിലിറങ്ങിയത്. ജനരോഷം ഭയന്ന് ആര്‍സിഡിയുടെ എല്ലാ മന്ത്രിമാരെയും മാറ്റി മന്ത്രിസഭ പുനസംഘടിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.

ടുണീഷ്യയ്ക്ക്‌ ശേഷം ജനകീയ വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രകമ്പനങ്ങള്‍ മറ്റു അറബ് രാജ്യങ്ങളിലേക്കും പടരുകയായിരുന്നു. ഇതു തരുന്ന സന്ദേശം ഒരു ദരിദ്ര രാജ്യത്തെ അലട്ടുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍, മേഖലയിലെ (Middle East and North African region) മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും ബാധകമാണ് എന്നതാണ്. ലിബിയയിലും, അള്‍ജീരിയയിലും, മോറോക്കായിലും, ജോര്‍ദാനിലും ജനങ്ങള്‍ പ്രതിഷേധവുമായി രംഗത്തുണ്ട്. പക്ഷെ, ഇതില്‍ ഏറ്റവും ശക്തമായതും, പ്രധാനപ്പെട്ടതും ഈജിപ്തിലേതാണ്. ഹോസ്നി മുബാറക് എന്ന ഏകാധിപതി കഴിഞ്ഞ മുപ്പതു വര്‍ഷങ്ങളായി ഈജിപ്തിനെ തന്റെ ഉരുക്കുമുഷ്ടിക്കു കീഴില്‍ ഭരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക കുഴപ്പം പെരുകി ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടുതല്‍ ദുരിതപൂര്‍ണമായി മാറിയപ്പോള്‍, തന്റെ മകന്‍ ജമാല്‍ മുബാറക്കിനെ അടുത്ത പ്രസിഡന്റായി വാഴിക്കാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു പ്രസിഡന്റ് മുബാറക്. ജനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കു പോലും ചെവി നല്‍കാതെ, പ്രതിപക്ഷ പാര്‍ടികളെ മുഴുവന്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തി, സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം പോലും ജനങ്ങള്‍ക്കു കൊടുക്കാതെ നിതാന്ത അടിയന്തിരാവസ്ഥ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയാണ് മുബാറക് കാലങ്ങളായി ഈജിപ്ത് ഭരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭത്തിനു നേതൃത്വം നല്‍കിയ ഈജിപ്തിനെ അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ക്ലയന്റ് സ്റ്റേറ്റാക്കി മാറ്റിയെന്ന തൂവലും മുബാറക്കിനു സ്വന്തം. ഈജിപ്തിലെ ജനങ്ങള്‍ മുബാറക് ഭരണത്തിനെതിരെ സംഘടിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറച്ചായി. പക്ഷേ, മുബാറക്കിന്റെ പൊലീസ് രാജിനു കീഴില്‍ ഫലപ്രദമായ, സംഘടിതമായ ഒരു മുന്നേറ്റം കെട്ടിപ്പെടുക്കാന്‍ അവര്‍ക്കായിരുന്നില്ല. അങ്ങിനെയൊരു ഘട്ടത്തിലാണ് ചെറുരാജ്യമായ ടുണീഷ്യയിലെ ജനങ്ങള്‍ ഇന്‍തിഫാദയുമായി രംഗത്തു വരുന്നത്. ടുണീഷ്യന്‍ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ വിജയം ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ജനങ്ങളുടെ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന ഭരണകൂടവിരുദ്ധ വികാരത്തെ കെട്ടഴിച്ചു വിടുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് മുബാറക് വിരുദ്ധ സമരം ശക്തിയാര്‍ജിച്ചത്. തലസ്ഥാന നഗരിയായ കെയ്റോയിലെ ലിബറേഷന്‍ ചത്വരത്തില്‍ (Tahrir Square) ഏതാനും ആയിരങ്ങളാണ് ആദ്യ ദിവസം ഒത്തുകൂടിയതെങ്കില്‍ രണ്ടാം ദിവസം പ്രക്ഷോഭം മറ്റിടങ്ങളിലേക്കും പടര്‍ന്നു. കൃത്യമായ ഒരു നേതൃത്വം പ്രക്ഷോഭകാരികള്‍ക്ക് തുടക്കത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിംഗ് ഗ്രൂപ്പുകള്‍ വഴിയും റ്റെക്സ്റ്റ് മെസേജുകള്‍ വഴിയുമാണ് പ്രക്ഷോഭകാരികള്‍ ആദ്യ രണ്ടു ദിവസങ്ങളില്‍ ആളുകളെ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നത്. മൂന്നാം ദിവസം സര്‍ക്കാര്‍ റ്റെലെകോം സര്‍വീസുകള്‍ മുറിക്കുകയും, ഇന്റര്‍നെറ്റ് തടയുകയും ചെയ്തതോടെ ജനരോഷം ഇരട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. പൊലീസിനു പ്രക്ഷോഭം നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ലെന്നു വന്നപ്പോള്‍ നിരോധനാജ്ഞയും പട്ടാളവുമെത്തി. എങ്കിലും സമരത്തിന്റെ വീര്യം കൂടുകയായിരുന്നു. ബിബിസി റിപോര്‍ട്ടനുസരിച്ച് പ്രക്ഷോഭകാരികളെ ഭയന്ന് മുബാറക്കിന്റെ മക്കള്‍ (പിന്‍ഗാമിയാവുമെന്ന് പറയപ്പെട്ടിരുന്ന ജമാലടക്കം) രാജ്യം വിട്ടോടി. ജനങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാനായി മുബാറക് ചില്ലറ പൊടിക്കൈകളൊക്കെ ചെയ്തു നോക്കുന്നുണ്ട്. പഴയ ക്യാബിനറ്റ് പിരിച്ചു വിട്ട് പുതിയ പ്രധാനമന്ത്രിയെ നിയമിച്ചു. സീക്രട്ട് സര്‍വീസ് തലവനായ ഒമര്‍ സുലൈമാനെ വൈസ്-പ്രസിഡന്റാക്കി. തന്റെ മുപ്പതു വര്‍ഷത്തെ ഭരണത്തില്‍ ആദ്യമായാണ് ഒരാളെ മുബാറക് വൈസ് പ്രസിഡന്റാക്കുന്നത്. അതുവഴി, മകന്‍ ജമാല്‍ ഇനി അധികാരം തേടി വരില്ല എന്ന സന്ദേശം കൂടിയാണ് ഏകാധിപതി നല്‍കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. ജനങ്ങള്‍ വെറുക്കുന്ന ഇന്റീരിയര്‍ മിനിസ്റ്റര്‍ ഹബീബ് അല്‍-ആഡ്ലിയേയും മാറ്റുകയുണ്ടായി. പക്ഷേ, ജനങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടത് മുബാറക്കിന്റെ രാജിയാണ്. ഏകാധിപത്യത്തിന്റെ അന്ത്യമാണ്. ഏഴാം ദിവസവും അവര്‍ അവരുടെ ആവശ്യത്തില്‍ പൂര്‍വാധികം ശക്തിയോടെ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

മുബാറക്കിന്റെ അവസ്ഥ പശ്ചിമേഷ്യ-മഗ്രിബിലെ പല ഏകാധിപതികളേയും ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ലിബിയന്‍ പ്രസിഡന്റ് മുഹമ്മ ഗദ്ദാഫി ടുണീഷ്യയിലെ സംഭവ വികാസങ്ങളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്, അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ ‘ബുദ്ധിമോശവും, പുറം ശക്തികളുടെ വിളയാട്ടവുമായാണ്’. ലിബിയക്കാര്‍ കൂടി ടുണീഷ്യയുടെ പാത പിന്തുടരുമോ എന്ന ഭീതി ആ വാക്കുകളിലുണ്ട്. ഈജിപ്തിലെ മുന്നേറ്റത്തെ ഇസ്ലാമിക ശക്തികളുടെ ഗൂഡാലോചന എന്നു മുദ്ര കുത്താനുള്ള ശ്രമവും മുബാറക്കിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും ഉണ്ടാവുന്നുണ്ട്. രാജ്യം മുഴുവന്‍ സംപ്രേഷണം ചെയ്ത തന്റെ റ്റെലിവിഷന്‍ പ്രസംഗത്തില്‍ പുത്തന്‍ ‘ജനക്ഷേമ’ പദ്ധതികള്‍ കൊണ്ടുവരാമെന്നാണ് ഏകാധിപതിയുടെ വാഗ്ദാനം. മുബാറക്കിന്റെ കണ്ണില്‍ സമരക്കാരാണ് കുഴപ്പക്കാര്‍. ജനങ്ങളെ വിഡ്ഢികളാക്കാനുള്ള പതിവ് തന്ത്രങ്ങള്‍.

ജനങ്ങള്‍ വയസ്സും, വര്‍ഗവും, മതവും വംശവുമെല്ലാം മാറ്റി വച്ച് പോരാടുകയാണ് അറേബ്യയില്‍. വിദ്യാര്‍ഥികളും, അഭ്യസ്ത തൊഴില്‍രഹിതരായ ചെറുപ്പക്കാരും, സ്ത്രീകളും, ട്രേഡ് യുണിയന്‍-പുരോഗമന ഇടതു പക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും, മത പണ്ഡിതരും, അഭിഭാഷകരും എന്ന് വേണ്ട സമൂഹത്തിന്റെ പല തുറകളില്‍ നിന്നുള്ളവരെ തെരുവുകളില്‍ കാണാം. ‘ലക്‌ഷ്യം കാണും വരെ പോരാട്ടം’ എന്ന സിദ്ധാന്തത്തോടെയാണ് ഈ ബഹു-മുഖ സമരങ്ങളും അരങ്ങേറുന്നത്. പ്രശസ്ത രാഷ്ട്രീയ നിരൂപകനും ചിന്തകനുമായ, ഐജാസ് അഹമദിന്റെ വാക്കുകളില്‍ ടുണീഷ്യയിലെ കോളേജുകളില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന 20 ശതമാനത്തിലുമേറെയുള്ള യുവാക്കള്‍ തൊഴില്‍രഹിതരാണ്‌. അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായോ തൊഴിലിനായോ ഭരണകൂടം ഒന്നും ചെയുന്നില്ല എന്ന സ്ഥിതി. ഈ വ്യവസ്ഥിതി മാറണം എന്നാണു യുവാക്കളുടെ ആവശ്യം. പശ്ചിമേഷ്യ-വടക്കന്‍ ആഫ്രിക്ക പ്രദേശത്തെ ഉയര്‍ന്ന വിദ്യാഭ്യാസ നിരക്കുള്ള രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ടുണീഷ്യ. അത് പോലെ ഐജാസ് പറയുന്ന മറ്റൊരു വിഷയം ടുനീഷ്യന്‍ സമരങ്ങള്‍ തലസ്ഥാന നഗരത്തില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ പ്രതിധ്വനിയാണ്. മുന്‍പും ടുനീഷ്യയില്‍ പ്രകടനങ്ങളും ജനാവലികളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവയെല്ലാം രാജ്യത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ തെക്കന്‍ പ്രദേശങ്ങളിലായിരുന്നു. തലസ്ഥാനമായ ടുണീസിലേക്ക് സമരങ്ങള്‍ ശക്തിയോടെ പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ വര്‍ഗ വിവേചനമില്ലാതെ ജനങ്ങള്‍ ഒത്തുകൂടി. പ്രകടനങ്ങള്‍ക്ക് വീര്യം പ്രാപിച്ചു.

ഈ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭം പ്രദേശത്തെ ഏകാധിപതികളെ എത്രത്തോളം കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നോ അത്രത്തോളം തന്നെ അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യവും കുഴപ്പത്തിലാവുകയാണ്. ടുണീഷ്യ, ഈജിപ്ത്, ജോര്‍ദാന്‍, മൊറോക്കോ എന്നീ രാജ്യങ്ങളെല്ലാം അമേരിക്കയുടെ സഖ്യകക്ഷികളാണ്. പലപ്പോഴും, തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റാനും, കാര്യങ്ങള്‍ നേടാനും അമേരിക്കയിലെ മാറി-മാറി വരുന്ന റിപബ്ലിക്കന്‍-ഡെമോക്രാറ്റ് ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ട് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പലപ്പോഴും ആയുധങ്ങള്‍ നല്‍കിയും അവയുടെ സേനകളെ പരിപോഷിപ്പിച്ചും, സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങള്‍ നല്‍കിയും ഈ രാജ്യങ്ങളെ തങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് തുള്ളിക്കലാണ് അമേരിക്കയുടെ പശ്ചിമേഷ്യന്‍ നയം തന്നെ. ഇന്ന് ഇവിടങ്ങളില്‍ ജനരോഷം പൊട്ടി പുറപ്പെടുമ്പോള്‍, അത് സാമ്രാജ്യത്വ അജന്‍ഡക്കൊരു താക്കീതുകൂടിയാണ്. മാറുന്ന ഈ രാഷ്ട്രീയ ചിത്രത്തിന്റെ ഫലമെന്നോണം പ്രസിഡന്റ് ബറാക് ഒബാമയും സില്‍ബന്ധികളും ജനങ്ങള്‍ക്കു വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ട തലവന്മാരെ താത്കാലികമായെങ്കിലും കൈയൊഴിയാനുള്ള ഉപാധികള്‍ ആരാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്പില് അരങ്ങേറിയ പല ‘വിപ്ലവങ്ങളെയും’ പശ്ചിമേഷ്യ-വടക്കന്‍ ആഫ്രിക്കന്‍ നാടുകളില്‍ ഇന്ന് നടക്കുന്ന സമരങ്ങളുടെ നുകത്തില്‍ കെട്ടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും തകൃതിയായി ഇന്ന് നടക്കുന്നുണ്ട്. പല വര്‍ണങ്ങളുടെ പേരോടെ നടന്ന ഇത്തരം ഓറഞ്ച്, വെല്‍വെറ്റ് ‘വിപ്ലവങ്ങളെ’ ഇവിടെയും താരതമ്യം ചെയ്യപെടുന്നുണ്ട്. ‘ജാസ്മിന്‍ വിപ്ലവം’ എന്നാണ് ടുണീഷ്യയിലെ സമരത്തിനു പടിഞ്ഞാറന്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്പില്‍ നടന്ന പല ‘വിപ്ലവങ്ങളും’ അട്ടിമറികളുടെ ഭാഗമായും, പല വിദേശ ഏജന്‍സികളുടെയും വ്യക്തമായ പങ്കെടുപ്പോടുകൂടിയുമായാണ് നടന്നതെങ്കില്‍ പശ്ചിമേഷ്യ-വടക്കനാഫ്രിക്കയില്‍ കാണുന്നത് സ്വാഭാവികമായ ജനരോഷത്തിന്റെ വിസ്ഫോടനമാണ്. അതംഗീകരിക്കാന്‍ വലതുപക്ഷ മാധ്യമങ്ങള്‍ എളുപ്പം തെയ്യാറായെന്നു വരില്ല.

പശ്ചിമേഷ്യ-അറബ് മേഖലയില്‍ വീശുന്ന ഈ കൊടുങ്കാറ്റിനെ അത്രവേഗം കെടുത്താന്‍ പറ്റുകയില്ല. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ നിന്നു മുഖം തിരിച്ചു മര്‍ക്കടമുഷ്ടിയോടെ അവരെ എക്കാലത്തും ഭരിക്കാനാകില്ലെന്ന സന്ദേശം ഈ സമരങ്ങളിലുണ്ട്. അതിന്റെ പ്രതിധ്വനികള്‍ വരുംകാലങ്ങളില്‍ അറേബ്യയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുമെന്നുറപ്പ്. സൗദി അറേബ്യയിലെ ഫ്യൂഡല്‍ മതമൗലികവാദികള്‍ മുതല്‍ ഇസ്രയേലിലെ സാമ്രാജ്യത്വ സയണിസ്റ്റുകള്‍ വരെയുള്ളവര്‍ക്ക് ഇനിയുള്ള കാലം എളുപ്പമായിരിക്കില്ലെന്നു സാരം.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Arabia, Egypt, Hosni Mubarak, PK Anand, Tunisia