പടിയിറങ്ങുന്ന ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങള്‍

Be Sociable, Share!

• 

ബദല്‍ വിദ്യാലയങ്ങള്‍കുള്ള കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ സഹായം ഈ ജൂണോടെ അവസാനിച്ചു. ഇനി ബാക്കിയാകുന്നത്  പത്രാസ്സുള്ള പള്ളിക്കൂടങ്ങളില്‍ ഇടം കിട്ടാതെ പോകുന്ന ഒരുപാടു കൊച്ചു ജീവിതങ്ങളും, അവരുടെ മുദ്രവക്കപ്പെട്ടുപോകുന്ന ഭാവിയുമാണെന്ന് സുനീഷ്

കോണവയലിലെ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയം. ലക്ഷ്മി പഠിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്.

കാട് ലക്ഷ്മിക്ക് പൂന്തോട്ടമാണ്. പക്ഷികളും, പൂക്കളും മാനുമൊക്കെ അതിലെ അതിഥികളാണെന്ന് അവള്ക്കറിയാം. മഴയ്ക്കും, വെയിലിനും, കാലത്തിനും തങ്ങളുടെ വാക്കുകള് വേറെയാണെന്നും അറിയാം. പക്ഷേ അതു കൊണ്ടു മാത്രം കാര്യമായില്ലെന്ന് സ്കൂളിലെ ബിന്ദു റ്റീച്ചറാണ് അവളെ പഠിപ്പിച്ചത്. തനിക്ക് അജ്ഞാതമായ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വെളിച്ചമാണ് വയനാട്ടിലെ കോണവയല്‍ കോളനിക്കു സമീപം പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന സ്കൂളുകളും അവിടുത്തെ ഏക അധ്യാപികയായ ബിന്ദു റ്റീച്ചറെന്നും ലക്ഷ്മി അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും സ്കൂള്‍ അടച്ചു പൂട്ടാനൊരുങ്ങുകയാണ്. ലക്ഷ്മിയെ പോലെ ജില്ലയിലെ 1400ഓളം വരുന്ന കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഇതോടെ ഇരുള്‍ പരക്കുകയാണ്.

ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളുടെ തുടക്കം
1997ലാണ് ഡിപിഇപി പ്രകാരം സംസ്ഥാനത്ത് ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങള്‍ അഥവാ ബദല്‍ വിദ്യാലയങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചത്. വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ കൊഴിഞ്ഞു പോക്ക് കുറയ്ക്കാനും, പതിനാലു വയസു വരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് വിദ്യാഭാസം സാര്‍വത്രികമാക്കാനും ലക്ഷ്യമിട്ട് തുടങ്ങിയതായിരുന്നു ഇത്തരം സ്കൂളുകള്‍. ഇതിനായി കുറഞ്ഞ പക്ഷം പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാഭാസമെങ്കിലുമുള്ളവരെ പ്രത്യേക പരിശീലനത്തോടെ അധ്യാപകരായി നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആദ്യവര്ഷങ്ങളില്‍ അധ്യാപകര് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളില്‍ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞു പോയ വിദ്യാര്ത്ഥികളെ കണ്ടെത്തുകയും അവരെ സ്കൂളിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ നീക്കത്തിന്റെ ഗുണം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അനുഭവിച്ച ജില്ലയായിരുന്നു വയനാട്. പൊതുവേ പൊതുജീവിതത്തില്‍ നിന്നും അകലം പാലിച്ചിരുന്ന വയനാട്ടിലെ ആദിവാസികളുടെ വിശ്വാസം ആര്ജിക്കാനായിരുന്നു ജില്ലയിലെത്തിയ അധ്യാപകര്‍ ആദ്യം ശ്രമിച്ചത്. കാലക്രമേണ അതിനു ഫലവും കണ്ടു തുടങ്ങി. വലിയ സ്കൂളുകള്‍ കിലോമീറ്ററുകള്‍ക്ക് അപ്പുറത്തായിരുന്നതിനാല്‍ വിദ്യാഭ്യാസം തന്നെ വേണ്ടെന്നു വച്ചിരുന്ന ഒരു പാടു കുട്ടികളെ വിദ്യയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്കു കൊണ്ടു വരാന്‍ കാട്ടിലും മേട്ടിലും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങള്‍ക്കായി. ആദ്യകാലങ്ങളില് ഇരുപതിനായിരത്തിനടുത്ത് വിദ്യാര്ത്ഥികള്‍ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു. കാലക്രമത്തില്‍ ഇതില്‍ പലരും പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്കും എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളിലേക്കും ചേക്കേറിയതോടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞെങ്കിലും ഇന്നും ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണം സംസ്ഥാനത്ത് പതിനയ്യായിരത്തിനടുത്ത് വരും.

അടച്ചു പൂട്ടല്‍
ബദല്‍ വിദ്യാലയങ്ങള്ക്കായി കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ നല്കുന്ന സാമ്പത്തിക സഹായം ജൂണോടെ അവസാനിച്ചു. ഇനി മുതല്‍ ഇത്തരം വിദ്യാലയങ്ങള്‍ നടത്തേണ്ടതില്ലെന്നും അതിനായി സാമ്പത്തിക സഹായം നല്‍കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നും കേന്ദ്ര സര്ക്കാര്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. സഹായം പിന്‍വലിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചോ, ബദല്‍ സംവിധാനത്തെ കുറിച്ചോ സര്ക്കാര്‍ ഒന്നും തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ഇതുവരെ. മന്‍മോഹന്‍ സിംഗ് സര്‍ക്കാരിന്റെ പുതിയ വിദ്യാഭ്യാസ ബില്ലിന്റെ പിന്ബലത്തിലാണ് തുക പിന്‍വലിച്ചത്. ഇതോടെ സംസ്ഥാനത്തെ 13 ജില്ലകളിലായി പ്രവത്തിക്കുന്ന 454 ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പാണ് പ്രതിസന്ധിയിലായിരിക്കുന്നത്.

ഒന്നു മുതല് നാലാം ക്ലാസ് വരെയാണ് ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളുള്ളത്. എല്ലാ ക്ലാസിലും ഒരേ അധ്യാപകന്/അധ്യാപികയായിരിക്കും പൊതുവേ പഠിപ്പിക്കുക. അതിനായി അധ്യാപകര്‍ തന്നെ തെയ്യാറാക്കിയ പാഠഭാഗങ്ങളുണ്ട്. വയനാട്ടിലെ സ്കൂളുകളില്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള പാഠഭാഗങ്ങള്‍ ആദിവാസികളുടെ ഭാഷയിലും തെയ്യാറാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മലയാളത്തിലുള്ള പാഠഭാഗങ്ങള്‍ പഠിച്ചെടുക്കാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും എന്നതിനാലാണിത്. ആദിവാസികളുടെ സംസ്കാരവുമായി ഏറെ ഇണങ്ങി നില്ക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതിയാണിതെന്ന് അധ്യാപകര്‍ പറയുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ, ഇംഗ്ലിഷും കണക്കുമുള്‍പ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ എളുപ്പത്തില്‍ പഠിച്ചെടുക്കുന്നു.

കാര്യങ്ങളിങ്ങനെ
ജൂണ്‍ ഉള്പ്പെടെ രണ്ടു മാസമായി ശമ്പളമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയത്തിലെ അധ്യാപകര്‍. ശമ്പളം കിട്ടുന്നില്ല എന്നതിനു പുറമേ, കുട്ടികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനുള്ള ഭക്ഷണം മുടങ്ങി തുടങ്ങിയതോടെയാണ് ഈ മാസം 12 മുതല്‍ സ്കൂളിലേക്കില്ലെന്ന് അധ്യാപകര്‍ തീരുമാനിച്ചത്. മലപ്പുറം (2659), കാസര്ക്കോഡ് (2131), ഇടുക്കി (2229) ജില്ലകളില്‍ രണ്ടായിരത്തിനു മുകളില്‍ വിദ്യാര്ത്ഥികള്‍ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ എത്തുന്നുണ്ട്. ഏറ്റവും കുറവ് തൃശൂര് ജില്ലയിലാണ് – 38 കുട്ടികള്‍. കളിയും പാട്ടും പഠനവുമായി നടന്നു പോയിരുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ കുട്ടികള്‍ വന്ന് വിശന്ന വയറുമായി ഇരിക്കുന്നത് അധ്യാപകര്‍ക്ക് ആലോചിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല.

വയനാട്ടിലെ തവിഞ്ഞാല്‍ 44ലെ ബദല്‍ വിദ്യാലയത്തില്‍ 100ലേറെ കുട്ടികളാണ് പഠിക്കുന്നത്. കാട്ടിക്കുളത്തെ കോണവയലിലെ സ്കൂളിലും കുട്ടികള്‍ കുറവല്ല. രണ്ടിലെത്തിയ അരുണിനും, ഒന്നില്‍ പഠിക്കുന്ന ലക്ഷ്മിക്കും സ്കൂള്‍ പൂട്ടി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ പഠിക്കാന്‍ പോകാന്‍ കഴിയില്ല. ഏറ്റവുമടുത്തുള്ള കാട്ടിക്കുളം സ്കൂളിലെത്താന്‍ ചുരുങ്ങിയത് ഏഴു കിലോമീറ്റര്‍ താണ്ടണം.

രണ്ടു വര്ഷത്തെ വിദഗ്ധ പരിശീലനം അധ്യാപകര്ക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.എല്‍പി സ്കൂള്‍ അധ്യാപകരുടെ പകുതി ശമ്പളത്തിന് ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴും ഇവര്‍ സംപ്തൃപ്തരായിരുന്നു. മറ്റാരും കടന്നു ചെല്ലാത്ത സ്കൂളുകളില്‍ പഠിപ്പിക്കാനും പുറമ്പോക്കില്‍ കീവിക്കുന്ന കുട്ടികളെ സാമൂഹ്യജീവിതത്തിലേക്ക് കൈ പിടിച്ചു നടത്താനും ലഭിക്കുന്ന അവസരമായി അധ്യാപകര്‍ ഇതിനെ കണ്ടു. അധ്യാപകരും വിദ്യാര്ത്ഥികളുമെന്ന വേര്തിരിവില്ലാതെ തൊഴിലെടുത്തു. പഠിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ കുട്ടികളുടെ സുഹൃത്തും കുടുംബത്തിലെ അംഗവുമായി മാറി. ഇവിടുത്തെ കുട്ടികളില്‍ പലരും നാട്ടിലെ ലക്ഷക്കണക്കിനു കുട്ടികള് പഠിക്കുന്ന സ്കൂളുകള്‍ കണ്ടിട്ടേയില്ല. പുത്തന്‍ ഉടുപ്പും ബാഗുമായി പല കുട്ടികള്ക്കും ആദ്യാക്ഷരത്തിന്റെ നോവ് പിന്നിട്ട സന്തോഷം വന്നപ്പോഴേക്കും ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങള് തന്നെ പടിയിറങ്ങുകയാണ്.

ചര്ച്ച തുടരട്ടെ
പ്രശ്നം അധ്യാപകര്‍ സംസ്ഥാന സര്ക്കാരുമായി ചര്ച്ച ചെയ്തെങ്കിലും ഒരു തീരുമാനവുമുണ്ടായിട്ടില്ല. പൊതു വിദ്യാലയത്തിലേതു പോലെ സ്കൂളില്‍ എത്തിയാല്‍ മാത്രം പോരല്ലോ എന്നാണ് അധ്യാപകര്‍ പറയുന്നത്. കുട്ടികള്ക്കു നല്കേണ്ട ഭക്ഷണവും പാചകക്കാരിക്ക് നല്കേണ്ട കൂലിയും കണ്ടെത്തണം. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനുള്ള വിറകും വേണം. പ്രിയവായനക്കാരേ, അധ്യാപകരുടെ പ്രതിമാസ ശമ്പളം കേട്ടാല് ഞെട്ടരുത് – 3,500 രൂപ. ഇതില് തന്നെ 500 രൂപ അടുത്ത കാലത്ത് കൂട്ടിയതാണ്. മാസം മുഴുവന്‍ കാട്ടില്‍ കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തുന്ന അധ്യാപകരുടെ കയ്യില്‍ എന്തുണ്ടാവുമെന്ന് ഊഹിക്കാമല്ലോ.

പതിനാലു വര്ഷം ജോലി ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അധ്യാപകരുടെ നല്ല കാലം കഴിഞ്ഞു. പിഎസ്സി പരീക്ഷയെഴുതാനുളള പ്രായപരിധി പോലും ഇക്കൂട്ടര് പിന്നിട്ടു. അതുകൊണ്ട്, സ്കൂളുകള്‍ പൂട്ടി പോകുമ്പോള്‍ കുട്ട്യോളും റ്റീച്ചര്മാരും ഒരുപോലെ സങ്കടത്തില്‍. പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ കുട്ടികള് കുറഞ്ഞോ കൂടിയോ എന്ന ചര്ച്ച നിര്‍ബാധം തുടരുന്നതിനിടയ്ക്കാണ് ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങള്‍ പൂട്ടി പോകുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമനുഭവിച്ചിരുന്ന ആയിരക്കണക്കിനു വരുന്ന കുട്ടികള്‍ ഇനി എവിടെ പഠിക്കും എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആരുത്തരം പറയും? എന്തായാലും ഇന്ത്യന്‍ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ ‘പരിഷ്കരിക്കാനി’റങ്ങി തിരിച്ചിരിക്കുന്ന കബില്‍ സിബല്‍ പറയാനിടയില്ല.

സുനീഷിന്റെ മറ്റു ലേഖനങ്ങള്‍

പഠിക്കാത്ത ദാസനും പഠിച്ച സംവിധായകനും

മല്ലികാ സാരാഭായിക്ക് പറയാനുള്ളത്

ജീവിതം എന്ന കുറ്റവും ശിക്ഷയും

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Adivasi, Education, Kapil Sibal, Suneesh, Wayanad