ബയാവുദര്‍ കാഴ്ചകള്‍ IV: ചോരയില്‍ വീണ വജ്രദന്തി പൂക്കള്‍

Be Sociable, Share!

• 

റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോവുന്ന മനോജിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിലിരുന്ന് കലിംഗയുദ്ധത്തിന്റെ അക്ഷൗഹിണിപ്പടകള്‍ ബാക്കി വച്ച, ശിലാവനങ്ങളുടെ നിശ്ചലകാലത്തിലേക്ക് ഉറച്ചുപോയ ബയാവുദറിനെ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മഹുവ മരങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍ ആസന്നമായ കര്‍ക്കിടകത്തിന്റെ സന്തതികളെയും സ്വപ്നം കണ്ട് ബയാവുദര്‍ വെന്തുനീറിക്കിടക്കുന്നു… അഭിലാഷ് ടിയുടെ യാത്രാവിവരണം അവസാനിക്കുന്നു

ഫൂഫാ എപ്പോഴും പണിത്തിരക്കില്‍

മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരു മഴയുള്ള മധ്യാഹ്നത്തില്‍ ഫൂഫായുടെ (മനോജിന്റെ ആന്റി) പതിമൂന്ന് വയസുകാരന്‍ മകന്‍ ദീബേന്ദ്ര വീട്ടുമുറ്റത്ത് തലകറങ്ങി വീണപ്പോള്‍ ബയാവുദര്‍ നിവാസികള്‍ ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല രണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അവന്‍ മരിച്ചു പോകുമെന്ന്. അന്ന് ഒരു അവധി ദിവസമായിരിന്നതിനാല്‍ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് രഹസ്യമായി മഹുലി കുടിച്ചതിന്റെ പ്രത്യാഘാതമാവാം തലചുറ്റി വീഴാന്‍ കാരണമെന്ന് വീട്ടുകാര്‍ കരുതി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ബോധം തെളിഞ്ഞ ദീബേന്ദ്രയ്ക്ക് വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും പനി തുടങ്ങി. ഇരുട്ടു വീണ് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മുറ്റത്തും വരാന്തയിലുമൊക്കെ മരിച്ചുപോയ വലിയച്ഛനും വലിയമ്മയുമൊക്കെ വന്നു നില്‍ക്കുന്നതായി അവന്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പനി കലശലായതിനെ തുടര്‍ന്ന് ഇച്ചാപ്പാറ പ്രാഥമികാരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിലെ ഡോക്ടറിനെ വീട്ടില്‍ ചെന്നു കാണാനായി മകനേയും കൊണ്ട് ഫൂഫായും, മനോജിന്റെ അച്ഛനും നടന്നു. ഡോക്ടര്‍ നല്‍കിയ മരുന്നിന്റെ ശക്തികൊണ്ടാണോ എന്തോ അന്നവന്‍ തളര്‍ന്നുറങ്ങി. പിറ്റേന്ന് ദേബേന്ദ്ര ഉറക്കമുണര്‍ന്നത് മറ്റൊരു ലോകത്തേക്കായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ചിരിക്കും, പരസ്പര ബന്ധമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ പറയും, ഉറക്കെ കരയും, അടുത്തു ചെല്ലുന്നവരോട്  അതി കഠിനമായി ദേഷ്യപ്പെടും. ബാധ കൂടിയതാണെന്ന് വളരെപ്പെട്ടെന്നു തന്നെ  എല്ലാവരും “തിരിച്ചറിഞ്ഞു”. ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെയും സാക്ഷ്യം പറച്ചിലുകളിലൂടെയും ഒരു കൂട്ടം ആള്‍ക്കാര്‍ കണ്ടാബഞ്ചിയിലെ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ പോവാം എന്ന് പറഞ്ഞവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളുടെ മുനയൊടിച്ചു.

ഇടത്തു നില്‍ക്കുന്നത് ദീബേന്ദ്ര 2006ല്‍ മനോജ് എടുത്ത ഒരു ചിത്രം

ദീബേന്ദ്രയുടെ അച്ഛന്‍ റായ്പൂരില്‍ റിക്ഷാ തൊഴിലാളിയാണ്. അദ്ദേഹം വരണമെങ്കില്‍ കുറഞ്ഞത് ഒരു ദിവസമെങ്കിലുമെടുക്കും. ഇക്കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം ആള്‍ക്കാര്‍ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കാനേ ഫൂഫായ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഇതിനിടെ മന്ത്രവാദിയെ വിളിക്കാന്‍ സമീപ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ആരോ സൈക്കിളില്‍ പുറപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാത്രി ഏഴുമണിയോടെ മന്ത്രവാദി രംഗത്തെത്തി. ആട്ടിന്‍ കൂട്ടില്‍ നിന്ന ഏറ്റവും വലിയ മുട്ടനാടിനെ മന്ത്രവാദിയുടെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവന്നു. ശിരസറുത്തുവിട്ട മുട്ടനാടിന്റെ കഴുത്തില്‍ നിന്നും ചീറ്റിത്തെറിച്ച ചോരയിലേക്ക് ഇതളുകള്‍ വേര്‍പെടുത്തിയ വജ്രദന്തി പൂക്കള്‍ വിതറി മന്ത്രവാദി അട്ടഹസിച്ചു. ഒരു കിണ്ണത്തില്‍ ശേഖരിച്ച ആട്ടിന്‍ ചോരയില്‍ നിന്നും വജ്രദന്തി പൂക്കളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി പിതൃക്കള്‍ക്കു വേണ്ടി മന്ത്രവാദി അതു മുഴുവന്‍ ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു. ദീബേന്ദ്ര അപ്പോഴും വേദനയുടെയും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അബോധാവസ്ഥയുടെയും ലോകത്തായിരുന്നു. ബോധം വരുമ്പോഴൊക്കെ മന്ത്രവാദി പറയുന്നത് അവനും ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞു. ഒച്ചയും ബഹളവും കൊണ്ടോ എന്തോ അവന്‍ വീണ്ടും തളര്‍ന്നുറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോള്‍ പനിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ വിദ്യകള്‍ ഫലിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞ് മുട്ടനാടിനെയും കൊണ്ട് പാതിരാത്രിയില്‍ തന്നെ മന്ത്രവാദി യാത്രയായി. എന്നാല്‍ പുലര്‍ച്ചെ ദീബേന്ദ്രയ്ക്ക് അപസ്മാരമുണ്ടായി. ഫൂഫായുടെ തലയ്ക്ക് തീപിടിച്ചു. പിന്നെ നേരം വെളുക്കാനൊന്നും കാത്തില്ല പുലര്‍ച്ചെ നാലുമണിക്ക് ചേമ്പിന്‍ തണ്ടുപോലെ വാടിക്കിടക്കുന്ന മകനെയും എടുത്ത് ഫൂഫായും മനോജിന്റെ അച്ചനും, ബണ്ടുവും രണ്ട് ബൈക്കുകളിലായി കണ്ടാബഞ്ചിയിലെ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെത്തി. അവിടുത്തെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് കാര്യമെന്താണെന്ന് മനസിലായതു പോലുമില്ല! അവര്‍ നേരിട്ട് ബൊലാങ്കീര്‍ ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഇവരെ പറഞ്ഞയച്ചു. ജില്ലാ ആശുപത്രിയില്‍ ചെന്ന് മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ രോഗം മെനിഞ്ചൈറ്റീസ് ആണെന്ന് സ്ഥിരീകരിച്ചു. ശരീരം ഏറെക്കുറെ പാരലൈസ്ഡ് ആയിക്കഴിഞ്ഞു.

വജ്രദന്തി പൂവ്

ഇനിയെന്തെങ്കിലും ചെയ്യണെമെങ്കില്‍ എംആര്‍ഐ സ്കാന്‍ ചെയ്യണം. കൂടാതെ നട്ടെല്ല് കിഴിച്ച് സ്പൈനല്‍ ഫ്ലൂയിഡ് എടുത്ത് പരിശോധിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. അതിന് മുന്നൂറ്റമ്പത് കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള കട്ടക്കിലുള്ള മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ പോവണം. ഫൂഫായുടെ നെഞ്ചില്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വെള്ളിടി വെട്ടി. നിശ്ചലനായി കിടക്കുന്ന ദീബേന്ദ്രയെയും കൊണ്ടുള്ള യാത്ര ഒരിക്കലും സാധ്യമായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും ഡോക്ടര്‍മാര്‍ ആവുന്നതും ശ്രമിച്ചു. “ഒരു ദിവസം നേരത്തെയായിരുന്നെങ്കില്‍….” എന്ന് ഒരു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞതായി മനോജിന്റെ അച്ഛന്‍ ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു. വൈകിട്ട് അഞ്ചുമണിയോടെ ദീബേന്ദ്ര മരിച്ചു. തലച്ചോറിനെ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ആവരണത്തിന് അണുബാധയുണ്ടാവുന്നതാണ് മെനിഞ്ചൈറ്റിസിന് കാരണമെന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറയുമ്പോള്‍ ഇതിന്റെ ആരംഭ ദശയില്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് രോഗി ചെറിയ സ്കീസോഫ്രീനിക് ലക്ഷണങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നത് എന്ന് ഇന്നും ഗവേഷണം നടക്കുന്ന കാര്യമാണ്. ഒന്നര ദിവസം നീണ്ടു നിന്ന ബഹളങ്ങള്‍ക്കും പരക്കംപാച്ചിലിനുമൊടുവില്‍ രണ്ടാം ദിവസം രാത്രിയാണല്ലോ ദീബേന്ദ്രയ്ക്ക് അപസ്മാരമുണ്ടാവുന്നത്. രോഗം മാനസികമല്ല എന്നും ശാരീരികമാണെന്നും അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും ഏറെ വൈകിപ്പോയിരുന്നു.

ഒരു പക്ഷെ, കൃത്യ സമയത്ത്  സ്വന്തം അച്ഛനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഡോക്ടറെ കിട്ടിയതുകൊണ്ടാവാം കോള്‍ (മനോജ് നൈറ്റ് ശ്യാമളന്റെ സിക്സ്ത് സെന്‍സിലെ സ്കിസോഫ്രീനിക് ആയ ഒന്‍പതു വയസുകാരന്‍) രക്ഷപെട്ടത്. എല്ലാ രാത്രിയിലും മരിച്ചവര്‍ കോളിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. രക്തമൊലിക്കുന്നവര്‍, പൊള്ളിയവര്‍, തല തകര്‍ന്നവര്‍.അവരില്‍ ചിലര്‍ സംസാരിച്ചു. മറ്റുചിലര്‍ ഭയപ്പെടുത്തി. “എനിക്കു മരിച്ചവരെ കാണാം” എന്ന രഹസ്യം ഡോക്ടറോട് പറയുന്ന നിമിഷത്തില്‍ തന്നെ സ്വന്തം ലോകത്തെ  ആത്മസംഘര്‍ഷവും, ഭീതിയും കോള്‍ നമ്മുടെ മേല്‍ കോരിയൊഴിച്ചു. കോളിന്റെ പ്രശ്നം തികച്ചും മാനസികമായിരിന്നു. എന്നാല്‍ ദീബേന്ദ്രയെ സംബന്ധിച്ച് ഒന്നര ദിവസത്തോളം രോഗം മാനസികവും രണ്ടാം ദിവസം ശാരീരികവുമായി. ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നാല്‍ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും രോഗകാലത്തെ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ സ്കീസോഫ്രീനിയ ബാധിതര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാല്‍ മെനിഞ്ചൈറ്റീസ് ബാധിതരാവട്ടെ ഒന്നും ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അതിന്റെ കാരണങ്ങള്‍ പറയാന്‍ അവരില്‍ പലരും ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുമില്ല. ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്രാമധ്യേ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍  തനിക്ക് എന്തുപറ്റിയെന്ന് ബണ്ടുവിനോട് ദീബേന്ദ്ര ചോദിചുവത്രെ. ‘ബാധയുടെയും,’ അപസ്മാരത്തിന്റെയും മധ്യേ ചാഞ്ചാടുന്ന ദീബേന്ദ്രയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കാന്‍പോലും അന്ന് ബണ്ടു ഭയന്നു.

ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനോജിന്റെ അഛനും ബണ്ടുവും പറയുന്ന നേരത്താണ് ഫൂഫാ ഞങ്ങളെ  അത്താഴം കഴിക്കാന്‍ വിളിക്കുന്നത്. ബയാവുദറിലെ ഒഷധഗുണമുള്ള ബാജിയും (ഒരു തരം ചീര), കോഴിക്കറിയുമായിരുന്നു  പ്രധാന വിഭവങ്ങള്‍. ബാജിക്ക് ആട്ടിന്‍ ചോരയില്‍ വീണു കുതിര്‍ന്ന വജ്രദന്തിപ്പൂക്കളുടെ രുചിയുണ്ടാവുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ഭയന്നു. ഊണുകഴിക്കാനിരിക്കുന്നിടത്തു നിന്നും അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് പാളി നോക്കി. അവിടെ നിലത്ത് പായയില്‍ ദീബേന്ദ്രയുടെ അഞ്ചു വയസുകാരന്‍ അനിയന്‍ രാഹുല്‍ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫൂഫായുടെ സങ്കടങ്ങളെയും ദുരന്തങ്ങളെയും കുറിച്ച്  വിവരിക്കാനാവില്ല. പതിമൂന്ന് വയസുള്ള മകന്‍  മരിച്ചു പോയ അമ്മയുടെ ദുര്‍വിധിയെക്കുറിച്ച് എന്താണ് വിവരിക്കുക?. മറിച്ച് നിലനില്‍ക്കുന്ന ബയാവുദറിന്റെ സാമൂഹിക/ആരോഗ്യ സാഹചര്യത്തില്‍ രാഹുലിന് ആപത്തൊന്നും വരുത്തരുതേയെന്ന് ‘ദൈവത്തോട് ‘ പ്രാര്‍ഥിക്കാം. കാരണം അസുഖങ്ങള്‍ക്കുള്ള പ്രതിവിധിയായി ഒരു ശരാശരി ബയാവുദര്‍ കാരന്‍ ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നത് അതാണ്.

കുന്നിന്മുകളിലേക്കുള്ള യാത്ര

വീണ്ടും മഹുവ ബാധിതര്‍
ബയാവുദറില്‍ ചെന്നതുമുതല്‍ അങ്ങിനെയായിരുന്നു; മഹുവ മരങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെയും ഞങ്ങള്‍ അവരെയും  വിടാതെ പിന്തൂടര്‍ന്നു. ചിലപ്പോള്‍ മഹുലിയുടെ രൂപത്തില്‍, ചിലപ്പോള്‍ അതിന്റെ പൂവുകളില്‍ നിന്നുണ്ടാക്കുന്ന പലഹാരങ്ങളുടെ രൂപത്തില്‍, മറ്റുചിലപ്പോള്‍ വെയിലു മൂക്കുമ്പോള്‍ തണലിന്റെ രൂപത്തില്‍, തണലത്തു നില്‍ക്കാന്‍ ഒരുപക്ഷേ മുമ്പു പറഞ്ഞ അനുസരണ കെട്ട എരുമകളുമായി മത്സരിക്കേണ്ടിയും വരും.  ഫൂഫായുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും അത്താഴം കഴിച്ചതിന്റെ പിറ്റേന്ന് വൈകിട്ട് ഞങ്ങള്‍  ബയാവുദറിന് സമീപമുള്ള മഹുവ മരങ്ങളാല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട കുന്നിനു മുകളിലുള്ള കരടി ഗുഹ കാണാനായി പുറപ്പെട്ടു. മൊഹുലിയുടെ പാക്കറ്റുകള്‍ ബണ്ടുവിന്റെ സഞ്ചിയില്‍ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ബണ്ടു തരുന്ന പാക്കറ്റുകളുടെ ശക്തി കൊണ്ടാവാം കുന്നിനുമുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറുകയായിരുന്നു. പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അവിടെയൊരു കരടി ഗുഹയുണ്ടായിരുന്നു. ആ ജന്തുവിന്റെ മുശുക്കു വാട ഗുഹാ കവാടത്തില്‍ വച്ചുതന്നെ അവിടെയെത്തുന്നവരെ പിന്നോട്ടടിക്കും. അവിടെനിന്നും നോക്കുമ്പോള്‍ ബയാവുദര്‍ നിറം മങ്ങിയ ഒരു പെയിന്റിങ്ങായി തോന്നും. അവിടവിടെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ അറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. വീടുകളുടേ മേച്ചിലിനും, ഭിത്തിക്കും മണ്ണിനുമെല്ലാം ഒരേ നിറമായതിനാല്‍ പലപ്പോഴും വീടുകള്‍ തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല. കുന്നിന്റെ മറുവശത്തു നിന്നും താഴേക്ക് നോക്കിയാല്‍ കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മഹുവാ വനം. ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മല കയറാന്‍ വന്നവരില്‍ ഝരണയുടെ കല്യാണത്തിനു വന്ന ബന്ധുക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊരാളായായിരുന്നു സോന്‍പൂരുകാരനായ ഭക്തരഞ്ജന്‍.

കുന്നിന്മുകളില്‍ നിന്നുള്ള ബയാവുദര്‍ ദൃശ്യം

മറ്റൊരു ബയാവുദര്‍
ബൊലാങ്കീര്‍ ജില്ലയില്‍ തന്നെയുള്ള ഭക്തരഞ്ജന്റെ ഗ്രാമമായ സോന്‍പൂര്‍ ബയാവുദറിനെക്കാള്‍ ദുരന്തമാണ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ നിയന്ത്രണവും ഉന്നത ജാതിക്കാരുടെ കൈയ്യിലാണ്. മാവോയിസ്റ്റ് സാന്നിധ്യമുള്ള കൊരാപുട് ജില്ലയുമായി ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന പ്രദേശമായതിനാല്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കേണ്ടിയും വരും. ഇവിടെയുള്ള മല്‍ക്കാഗിരി ഗ്രാമത്തിലെ പ്രൈമറി സ്കൂളില്‍ അധ്യാപികയായി സ്ഥലം മാറി ചെന്ന ഭക്തരഞ്ജന്റെ ബന്ധുവായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോട് സ്ഥലത്തെ മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ നേതാവ് എത്രയും വേഗം അവിടെ നിന്നും സ്ഥലം മാറ്റം വാങ്ങി പൊയ്ക്കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞു. കാരണം ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളില്‍ അവര്‍ ഈ സ്കൂള്‍ തകര്‍ക്കുമത്രെ. ഒടുവില്‍ ഈ പെണ്‍കുട്ടി ഡിഡിഒയ്ക്കു കൈമടക്ക് നല്‍കി മല്‍ക്കാഗിരിയില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടുകയായിരുന്നു. ഗോണ്ട് ആദിവാസി വിഭാഗത്തിന്  ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഈ പ്രദേശത്ത് അവരുടെ നിസഹായതയെ ചൂഷണം ചെയ്യാന്‍ മതം മാറ്റല്‍ എന്ന പരിപാടിയുമായി പള്ളിയും രംഗത്തുണ്ട്. മതം മാറിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ രണ്ട് വര്‍ഷത്തേയ്ക്ക് പള്ളി കുടുംബമൊന്നിന് മാസം 2000രൂപ വച്ച് നല്‍കുന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ള ജന്മിയായ പട്നായിക്കിന്റെയോ, മൊഹന്തിയുടെയൊ, മാര്‍വാഡിയുടെയോ പറമ്പില്‍ മൂന്നു മാസം മുട്ടിപ്പണിയെടുത്താല്‍ കിട്ടുന്നത് പ്രാര്‍ഥനകള്‍ മാത്രം നടത്തിയാല്‍ ഒരു മാസം കൊണ്ട് കിട്ടുമ്പോള്‍ ഏതൊരു ആദിവാസി കുടുംബവും രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ രണ്ടു വര്‍ഷം മാസം 2000 വച്ചു കിട്ടുമ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ സുഗമമായി നടന്നു പോവുന്നു. എന്നാല്‍ രണ്ട് വര്‍ഷം കഴിയുമ്പോള്‍ പള്ളി ധനസഹായം പിന്‍വലിക്കും. അപ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങള്‍ കീഴ്മേല്‍ മറിയുക. മതം മാറിയവര്‍ക്ക് ജന്മിമാര്‍ പണി കൊടുക്കില്ല. പിന്നെ വീണ്ടും കൊടും പട്ടിണി. ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളും വനത്താല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ടതാണെങ്കില്‍ക്കൂടി കാട്ടില്‍ പോയി വനവിഭവങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കാമെന്നു വച്ചാല്‍ അതും നടക്കില്ല. മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ ഒറ്റുകാരാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോറസ്റ്റുകാര്‍ വെടിവച്ച് കൊല്ലും. കൂടാതെ ഇത് ഇത് റിസര്‍വ് വനം കൂടിയാണ്. കേരളത്തിലെ ‘സംസ്കാര സമ്പന്നരായ’ ഫോറസ്റ്റുകാര്‍ പെരിയാര്‍ റ്റൈഗര്‍ റിസര്‍വില്‍ തേന്‍ ശേഖരിക്കാന്‍ പോവുന്ന ആദിവാസിളോട് പെരുമാറുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് നേരിട്ടറിവുള്ളവരാണ് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവര്‍. പിന്നെ ഒറീസയിലെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

കരടി ഗുഹ

ആദിവാസിക്ക് തോട്ട പൊട്ടി തല ചിതറി ചത്ത കാട്ടു പന്നിയുടെ  ദയപോലും കിട്ടില്ല. റിസര്‍വ് ഫോറസ്റ്റില്‍ വച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട ആദിവാസിയെ എന്തുചെയ്യുമെന്നോ ഏത് ലോക്കപ്പില്‍ വച്ച് പീഠിപ്പിക്കുമെന്നോ ആര്‍ക്കും നിശ്ചയമില്ല. ആയുസിനു ബലമുണ്ടെങ്കില്‍  കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ  ഒരുകെട്ട് ഫയലും ചുമന്ന്  ഒന്നോ രണ്ടോ മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അവന്‍ തിരിച്ചു വരും. ശേഷിക്കുന്ന ജീവിതം കോടതി വരാന്തയിലാണ്. ഒരു കണക്കിന് അയാള്‍ ഭാഗ്യവാനാണ്, കാരണം ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ!! ഇപ്പറഞ്ഞതില്‍ ഒറിസയെന്നോ കേരളമെന്നൊ ഭേദമില്ല എന്നതാണ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ഐറണി. മാവോയിസ്റ്റുകളുമായുണ്ടാവുന്ന ഏറ്റുമുട്ടലില്‍ കൊല്ലപ്പെടുന്ന സ്പെഷ്യല്‍ ഓഫീസര്‍മാരെ (ഇവര്‍ എല്ലാവരും തന്നെ ആദിവാസികളായിരിക്കും. കാരണം അവര്‍ക്കാണല്ലോ കാടിനെക്കുറിച്ച്  മറ്റാരേക്കാളും ധാരണയുള്ളത്) ചത്ത പന്നിയെ കൊണ്ടുവരുമ്പോലെ ഒരു നീളമുള്ള തടിക്കഷ്ണത്തില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കി കൊണ്ടുവരും. മരിച്ചത് ഉന്നത ജാതിക്കാരനായ പൊലീസുകാരനാണെങ്കില്‍ അയാള്‍ക്ക് ശവമഞ്ചം മരണ സ്ഥലത്തു നിന്നു തന്നെ കിട്ടും. മതം മാറ്റവും അതിനു ശേഷമുള്ള സങ്കീര്‍ണതകളും ആദിവാസികളുടെ ജീവിതം തകര്‍ത്തു എന്നൊന്നും ഭക്തരഞ്ജന്‍ കരുതുന്നില്ല. മറിച്ച് പള്ളീ നടത്തുന്ന സ്കൂളില്‍ എല്ലാ കുട്ടികള്‍ക്കുമൊപ്പമിരുന്ന് പഠിക്കാനും, ഉച്ചക്ക് വയറു നിറയെ റൊട്ടിയും ദാലും കഴിക്കാനും ആദിവാസി പിള്ളേര്‍ക്ക് കഴിയുമത്രെ. അവിടെ ഉന്നതജാതിക്കാരായ അധ്യാപകരുടെ പീഠനവും ശകാരവുമില്ല. കൂടാതെ ചിലപ്പോള്‍ മിടുക്കരായ കുട്ടികളെ റായ്പൂരിലെ നല്ല കോണ്‍വെന്റ്  സ്കൂളുകളിലേക്കും അവര്‍ കൊണ്ട് പോവും. അങ്ങിനെയൊരു കോണ്‍വെന്റ് സ്കൂളിലാണത്രെ ഭക്തരഞന്‍ പടിച്ചത്. ഭാവിയില്‍ ഐഎഎസുകാരനാവാനാണ് ഭക്തരഞ്ജന്റെ  ആഗ്രഹം. അതും വെറും ഐഎഎസ്  അല്ല, മന്ത്രിമാരോടും, മുതലാളിമാരോടും ഒരുപോലെ കലഹിക്കുന്ന, ഒറീസയിലെ കാട്ടുകള്ളന്മാരായ രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കെതിരെ കുരിശുയുദ്ധം നടത്തുന്ന, ഇന്നാട്ടുകാരന്‍ തന്നെയായ സ്റ്റാര്‍ ബ്യൂറോക്രാറ്റ് ഒറിസാ സ്റ്റേറ്റ് കോഓപറേറ്റിവ് മില്‍ക്ക് പ്രൊഡ്യുസേഴ്സ് ഫെഡറേഷന്‍ ലിമിറ്റഡ് (ഓംഫെഡ്) ചെയര്‍മാന്‍ സുരേഷ് ചന്ദ്ര മഹാപാത്രയെ പോലെ ഒരാളാവണം. ഭക്തരഞ്ജന്റെ മാത്രമല്ല ബയാവുദറില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട പല കൗമാരക്കാരുടെയും റോള്‍ മോഡല്‍ ഈ മഹാപാത്രയായിരുന്നു. ”ബഞ്ചാ, പക്ഷെ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് ഭുവനേശ്വറിലോ കട്ടക്കിലോ പോയി പഠിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ എനിക്കും ഒരു സ്പെഷ്യല്‍ ഓഫീസറാവേണ്ടി വരും.” പെട്ടന്ന് എന്തോ ഓര്‍ത്തപോലെ ഒന്നു നിര്‍ത്തിയിട്ട് ഭക്തന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു, “എനിക്കറിയാം നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോ ഓര്‍ക്കുന്നതെന്താണെന്ന്. തോട്ട പൊട്ടി തല തകര്‍ന്ന പന്നിയെ കെട്ടിയെടുത്തു കൊണ്ടുവരുന്നതല്ലേ?” “നോ മാന്‍, അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഭക്തരഞ്ജന്‍ കൊസാല്‍ എന്ന നെയിം ബോര്‍ഡുള്ള ബൊലാങ്കീര്‍ ജില്ലാ കലക്ടറുടെ ഔദ്യോഗിക വസതിക്കുമുന്നിലൂടെ നടക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാനിപ്പോള്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്.” മറുപടി കേട്ട് ഭക്തന്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

നേരം വല്ലാതെ ഇരുട്ടി. ഞങ്ങടെ കൂടെ വന്നവരില്‍ ഏറെപ്പേരും മടങ്ങി പോയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മഹുവ വനത്തിനു നടുവിലെ കുന്നില്‍ നിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി കാറ്റു കൊണ്ടുവന്ന കരടി ഗുഹയിലെ മുശുക്കു മണം മുഖത്തു തട്ടി. താഴെ മഹുവ വനം ഉറക്കം തൂങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. തിരിച്ച് ബയാവുദറിലെത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി ഒന്‍പതു മണി കഴിഞ്ഞു. നാളെ ദില്ലിയിലേക്കു തിരിച്ചു പോണം. യാത്രികനില്‍ നിന്നും കൂടുമാറി ഗവേഷകനാവണം.

കാണ്ടാബഞ്ചി തീവണ്ടിയാപ്പീസിനു മുന്നില്‍ ഉത്തമന്‍

പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കാന്‍ ബയാവുദര്‍ മുഴുവനുമെത്തിയിരുന്നു. കല്യാണം സംബന്ധിച്ച് കുറച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ കൂടി ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ളതിനാല്‍ മനോജ് ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞേ വരൂ. ഇനിയും വരണമെന്ന് മനോജിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പറഞ്ഞു. ഇനി വരുമ്പോള്‍ നീ ഞങ്ങക്ക് എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുവരണമെന്ന്  പറഞ്ഞത് ഫൂഫാ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു… “ബഞ്ചാ അടുത്ത തവണ തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള് ഞങ്ങടെ സോന്‍പൂരില്‍ വരണം,” ഒരു ഹസ്തദാനത്തിന്റെ ഇടവേളയില്‍ ഭക്തരഞ്ജന്‍ ക്ഷണിച്ചു. കണ്ടാബഞ്ചി റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോവുന്ന മനോജിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിലിരുന്ന് കലിംഗയുദ്ധത്തിന്റെ അക്ഷൗഹിണിപ്പടകള്‍ ബാക്കി വച്ച, ശിലാവനങ്ങളുടെ നിശ്ചലകാലത്തിലേക്ക് ഉറച്ചുപോയ ബയാവുദറിനെ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മഹുവ മരങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍ ആസന്നമായ കര്‍ക്കിടകത്തിന്റെ സന്തതികളെയും സ്വപ്നം കണ്ട് ബയാവുദര്‍ വെന്തുനീറിക്കിടക്കുന്നു.

***
ബയാവുദര്‍ കാഴ്ച്ചകള്‍ ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. ഈ കുറിപ്പുകള്‍ സാക്ഷാല്‍കരിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മിക്കപ്പെടേണ്ട കുറച്ചു പേരുകളുണ്ട്. സഹയാത്രികനായിരുന്ന ഉത്തമന്‍, ബയാവുദര്‍കാരനായ മനോജ്, ബണ്ടു, ഫൂഫാ, ഗ്രാമവാസികളുമായി ആശയ വിനിമയം പ്രശ്നമായി വരുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും രക്ഷയ്കെത്തിയിരുന്ന ഭക്തരഞ്ജന്‍ കൊസാല്‍, ദേബേഷ്, നരേഷ്, ഇവരുടെയെല്ലാം പിന്തുണയും സഹായവുമില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഈ കുറിപ്പുകള്‍ സാധ്യമാവുമായിരുന്നില്ല. ആദ്യഭാഗം മുതല്‍ വായിച്ച് അഭിനന്ദനമറിയിച്ച ഗീവര്‍ഗീസ് സാറും, ഡെയ്സി ആന്റിയുമാണ് മറക്കാനാവാത്തെ മറ്റു രണ്ടുപേര്‍.

ഒറിയാ യാത്രകള്‍ ഇനിയും തുടരാന്‍ കഴിയുമെന്ന് തന്നെയാണ് കരുതുന്നത്. ബയാവുദറും, സോന്‍പൂരും വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ആദ്യഭാഗങ്ങള്‍

ഭൂതാവിഷ്ടരായ ബുദ്ധസംന്യാസിമാര്‍

പന്തിയിലെ ജാതിഭേദം

പൊള്ളുന്ന നീറിന്‍ കൂടുകള്‍

Be Sociable, Share!

• 

Tags: Abhilash T, Orissa. Travel